nummer van 02/08/2012 door

‘It’s Oh So Quiet’ van Betty Hutton

Cover? Wist ik wel hoor

https://youtube.com/devicesupport

Soms duurt het even voordat je gehoor geeft aan je twijfels. Ik weet nog dat ik ‘It’s Oh So Quiet’ van Björk voor het eerst hoorde en met een mengeling van enthousiasme en scepsis de televisie wat harder zette. Dit was Björk ten voeten uit. Tegelijkertijd leek het in niets op wat de frêle IJslandse doorgaans schreef of zong. Soms is verwarring datgene waardoor je aan de tv gekluisterd bent. Maar nooit is het in me opgekomen om naar de wortels van het liedje te gaan zoeken, want, waarom eigenlijk? Björks versie, ondersteund door Spike Jonze’s sublieme videoclip, is toch fantastisch? – aldus mijn onderbewuste.

Hoe dan ook, als je inmiddels dankzij Johan weet dat ‘Hanging On The Telephone’ door Blondie (1976) eigenlijk een cover is, en The Nerves het origineel schreven (1976), ben je niets meer zeker. Er is een zaadje van wantrouwen in me geplant, dat bij iedere nieuwe ontdekking groeit en ervoor zorgt dat ik élk nummer onder de loep wil nemen. Het cliché wil dat het origineel vaak beter of mooier is dan de versie die je al jaren bij je draagt. Dat is niet altijd het geval; de meeste covers zijn niet voor niets bekender en populairder bij het grote publiek. Cliché of niet, het ontdekken van originele versies kan fijn zijn, zoals bij Linda Lyndell, die met ‘What a Man’ in 1968 al de hitlijsten bestormde (Salt ‘n’ Pepa en En Vogue coverden het nummer in 1993, op hun eigen geslaagde funky manier). Soms sta je evengoed versteld: achter Sinéad O’Connors ‘Nothing Compares 2 You’ (1990) en ‘How Come You Don’t Call Me’ van Alicia Keys (2002) zit niemand minder dan Prince (zie respectievelijk hier en hier). Op zulke momenten mag ik graag denken dat ik de wereld een stukje beter begrijp. Prince is een genie. Logisch eigenlijk.

Het kan natuurlijk ook voorkomen dat het origineel tegenvalt. In zo’n geval kun je twee kanten opgaan. Eén: het liedje is op zichzelf nogal suf (‘Hey Jude’ van The Beatles, 1968), maar de coverversie maakt het luisteren ernaar tot een feestje (‘Hey Jude’ door Wilson Pickett, 1968). Twee: het origineel heeft potentie in de basis, maar wordt dankzij de coverende artiest pas echt het zinderende spektakel dat het altijd al in zich had. Neem Roberta Flacks cover van ‘The First Time Ever I Saw Your Face’ (1972) bijvoorbeeld. Niet te evenaren.

Na het ontdekken van Betty Hutton bekroop me geen oordeel van dergelijke aard. Ik dacht alleen: zie je wel! Een liedje overgoten met die typische jaren 50/60 saus, een stijl die Björk als gegoten zit, maar overduidelijk niet door haarzelf is geschreven. Beide versies vind ik in dit geval vermakelijk. En ook al weet je dat Björk het in zich heeft, de brullende uithalen zijn niet enkel aan dit meisje toebedeeld. Betty Hutton gromt en tiert er aardig op los.

En dan is er altijd iemand die al een stap verder was en zegt: “‘It’s Oh So Quiet’, da’s toch de Engelstalige versie van Harry Horst Winters ‘Und jetzt ist es still’ uit 1948?” Ja jongen, wist ik toch.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , ,

-->