nummer van 29/07/2012 door Korneel Evers

‘Fall to Pieces’ van Velvet Revolver

Stukjes vallen op hun plek

Het werd hoog tijd om talentvol acteur én rashardrocker Korneel Evers eens te benaderen voor een gastblog. Aangezien we weten dat, wat Korneel betreft, ‘Appetite for Destruction’ het “allerbeste album ooit gemaakt” is, voegden we er bij het verzoek meteen aan toe dat Guns n’ Roses net nog was behandeld en of hij, bij voorkeur, het eens over een band wilde hebben die nog niet eerder bejubeld was. Bij dezen.

Velvet Revolver – Fall To Pieces

Ik heb mijzelf zo’n 18 jaar geleden gitaar leren spelen. Niet omdat ik per se de beste gitarist ooit wilde worden, maar meer om mijzelf, als zanger, te kunnen begeleiden en om zelf te kunnen componeren. Mijn moeder heeft mij altijd een opvoedingsles meegegeven. “Als een kind houdt van lezen of muziek maken, hoeft het zich nooit te vervelen.” Waarheid als een koe. Vanaf de tijd dat ik drie akkoorden kon harken op een gitaar speelde ik mee met alle platen die ik in/op de speler knalde, als tijdverdrijf en beste lesmethode. Een hobby die al 18 jaar maakt dat ik mij nooit hoef te vervelen. Ik ben niet zo’n lezer.

Rasoetlul

Terwijl iedereen, bijna tegen beter weten in, zat te wachten op de nieuwe muzikale zet van grootmeester en rasoetlul W. Axl Rose, verscheen in de tussentijd een plaat waardoor je meteen wist dat Chinese Democracy alleen maar tegen kon gaan vallen. Een plaat waar de riffs van Slash, de flangerrijke basloopjes van Duff McKagan en de oerknallen op de floortom van Matt Sorum klonken als in de tijd dat mijn met 70 posters gevulde jongenskamer van 2 bij 3 zich vulde met de klanken van Use Your Illusion. Deze sound aangevuld met de doorleefde stem (en teksten) van Scott Weiland en de slaggitaar van Loaded-gitarist (Loaded: de band met Duff McKagan op zang/gitaar) Dave Kushner.

Contraband, een plaat met veel gitaarbeukers en twee (“for the girls”, zoals Matt Sorum in een interview zei) ballads. Waaronder het prachtige ‘Fall to Pieces’.

Pinkie erbij

Na de hele plaat een eerste luisterbeurt gegeven te hebben, had ik m’n gitaar al uit de standaard gepakt. Nummer 6 klonk als een nummer dat vele verveelmomenten kon doen verdwijnen. Het nummer start in een D-akkoord, helder, dan van C naar G. Maar hoe tokkelt Slash dat toch. Shit. Slash kennende moest het een handigheidje zijn. Beginnend vanuit het open akkoord en dan af en toe een pinkie erbij voor een extra nootje in de tokkel. Gadverdamme, ik dacht dat ik inmiddels al wel heel wat kon spelen. Het klinkt toch niet zo moeilijk. Nog een keer dan. Ah, hij begint met dat pinkie erbij… dan door binnen het open akkoord. Klopt nog niet. Hoe deed ie dat bij….

En toen viel het kwartje.

Slash kan zelfs een slotakkoord nog laten rocken

Precies dit tokkeltje had ik een jaar of 18 geleden al eerder uitgezocht. Met precies dezelfde vragen, dezelfde struggle. Briljant. Het bewijs dat het beste van Guns n’ Roses zich Velvet Revolver is gaan noemen. Meteen greep ik GnR LIES uit de kast. Nummer 5 ‘Patience’. En dan niet het hele nummer, maar vlak na het slotakkoord. Daar tokkelt Slash nog even achteloos een D-akkoord (beluister het hier). Waarschijnlijk een lickje, pas in de studio bedacht, haast achteloos gooide hij het weg, maar ik moest en zou het nummer thuis op de bank hetzelfde spelen als hij, ook dat eindtokkeltje.

En nu, jaren later, maakt diezelfde Slash van precies dat tokkeltje een song die mij, vooral deze zomerdagen, doet meebrullen tijdens een lange autorit. Alsof hij wilde zeggen, “hier Axl, ga jij maar lekker 15 jaar werken aan een kutplaat, ik kan zelfs een slotakkoord nog laten rocken.”

Twee keer hetzelfde zwoegen op hetzelfde tokkeltje. Onnodig. Maar het heeft me een hoop verveling bespaard.

Bedankt Slash. Bedankt.

Tags: , , , , , ,

-->