nummer van 26/07/2012 door

‘Pink Moon’ van Nick Drake

Pink, pink, pink, pinky

Nick Drake – Pink Moon

Er zijn welgeteld vier manieren waarop Nick Drake in je leven had kunnen komen.

De eerste ligt voor de hand: je vindt een verstofte plaat van Tim Buckley op de zolder van je ouders. Je deelt deze informatie met vrienden en de persoon die je in dit gezelschap steevast probeert te overtreffen, steekt een half uur van wal over diens zoon Jeff Buckley en komt vervolgens met het voorbeeld van een nog tragischer artiest: Nick Drake (1948 – 1974). Nick Drake overleed op 26-jarige leeftijd aan een overdosis antidepressiva.

De tweede manier waarop de singer-songwriter de weg naar je platenspeler heeft gevonden is eveneens simpel: je hoort Drake wanneer je per ongeluk de radio aanzet. Om vervolgens een paar jaar later op een rommelmarkt een plaat op te pikken omdat het schilderij op de hoes zo intrigeert.

Zijn album Pink Moon uit 1972 staat op nummer 321 van Rolling Stone’s 500 Greatest Albums Of All Time – ook een reden om een artiest een of twee luisterkansen te geven.

De vierde optie betreft een reclamefilmpje van het automerk Volkswagen eind jaren 90. Ik denk dat niemand het wil toegeven, maar deze reclame zorgde er destijds voor dat veel mensen ineens van het bestaan van Nick Drake, de obscure Britse folkzanger, afwisten. Een gesprek op een verjaardag in de daaropvolgende jaren moest raar lopen wilde iemand niet eindigen met de willekeurige opmerking: “Hé, kennen jullie Nick Drake eigenlijk al? Hij heeft zo’n liedje, ‘Pink Moon’, supermooi man”.

En zo is het maar net. ‘Pink Moon’ ís supermooi. Het is het liedje dat elke zelfverklaarde singer-songwriter had willen schrijven. Wat zeg ik, de hele plaat maakt afgunstig. Pink Moon, Drake’s derde én laatste plaat, werd in een paar uur opgenomen, waarbij alleen de titelsong nog de toevoeging van een pianosolo kreeg. Wat het ‘m dus doet bij mij, naast die gepijnigde stem; de simpele maar doeltreffende melodie op de piano vanaf 1:01.

De manier waarop Nick Drake in mijn leven is gekomen hoort niet in bovenstaand rijtje thuis; ik was zeventien en besloot voor de eindpresentatie van het vak muziek op het vwo ‘Day is done’ voor te dragen, een nummer van Norah Jones. Althans, dat dacht ik toen. Jones’ uitvoering uit 2001 bleek achteraf de kaalgeplukte, zielloze versie van het origineel van Drake, maar ik kon er als pianospelend meisje in my teens nu eenmaal wat mee.

Als ik nu naar ‘Pink Moon’ luister, moet ik denken aan een film die ik een tijd geleden heb gezien: Melancholia. Deze film van Lars von Trier handelt in de kern over twee zussen die verschillend omgaan met het nieuws dat de wereld vergaat – in de vorm van planeet ‘Melancholia’ die akelig dicht langs de aarde scheert. De ene zus, Justine, lijdt aan een depressie. De andere zus, Claire, is het toonbeeld van kalmte en controle. Toch is het juist Claire die volledig in paniek raakt door de mogelijkheid van het nadere einde van de wereld. Zo niet Justine, die berust in haar lot en het vermeende gevaar al dan niet gewillig op zich af laat komen. Elke vezel in haar lichaam zegt dat het goed is.

Sinds ik Melancholia heb gezien, denk ik dat ik Nick Drake iets beter begrijp.

Saw it written and I saw it say
Pink moon is on its way
And none of you stand so tall
Pink moon gonna get ye all
And it’s a pink moon
Yeah it’s a pink moon
Pink pink pink pink, pink moon 

Tags: , , , , , , , ,

-->