nummer van 24/07/2012 door

‘Sixteen Tons’ door Tennessee Ernie Ford

Waag het niet die aftiteling af te zetten

Tennessee Ernie Ford – 16 Tons

In navolging van Gijs afgelopen weekend, neem ik vandaag ook maar plaats op de biechtstoel; in tegenstelling tot de rest van de wereld ben ik namelijk pas een paar weken geleden begonnen met het kijken van Mad Men. Al jaren hoor ik van iedereen om me heen wat voor geweldige serie het is en neem ik me voor om er aan te beginnen, maar het kwam er tot kort geleden steeds maar niet van. Aan de ene kant omdat ik nog genoeg andere series te kijken had, maar ergens ook uit een vreemde tic om het genot van een serie met het kaliber van The Sopranos – zo had ik me laten vertellen – zo lang mogelijk uit te stellen. Een paar weken geleden vertelde een vriend dat hij wat moois voor me had voor aan de muur van mijn nieuwe huis; een zeefdruk, geïnspireerd op een van de afleveringen van Mad Men. Het was mijn teken om eindelijk aan de serie te beginnen.

Mooi cadeautje toch?

Een pakje Luckies en een whisky binnen handbereik

Ondertussen ben ik halverwege seizoen drie en moet ik m’n best doen alle seizoenen er niet achter elkaar doorheen te jagen. Die neiging wordt met iedere aflevering groter maar Mad Men is geen serie die haast verdient. Één, hooguit twee afleveringen per keer sta ik mezelf toe. Lichten uit, geluid over de speakers, een pakje Luckies en een whisky binnen handbereik en in alle rust en concentratie al dat moois tot me nemen; het is inmiddels een ritueel geworden. De details in het decor, de scherpe dialogen, de verbluffende shots, alles wat me vooraf beloofd werd, klopt. Maar, net als bij The Sopranos, is een van mijn favoriete aspecten van Mad Men de muziek. Tijdens de afleveringen wordt regelmatig de sfeer van een moment muzikaal ondersteund, maar de songkeuze voor de aftiteling is iedere aflevering weer subliem. Veelal muziek uit dezelfde tijd waarin de serie zich afspeelt, maar heel soms dwars tegen alle historical accuracy in een nummer uit recentere tijden. Zoals het einde van de tweede aflevering van het eerste seizoen, waarbij ‘The Great Divide’ van The Cardigans precies de juiste snaar raakt.

the great divide – the cardigans

De aftiteling van de zevende aflevering uit het derde seizoen had weer zo’n nummer waardoor ik de hele aftiteling uitzat: ‘Sixteen Tons’ door Tennessee Ernie Ford. In de scène die eraan voorafgaat zien we Don met het lood in zijn schoenen de trap oplopen, nadat hij Betty heeft verteld dat hij het contract heeft getekend dat hem van zijn zo gekoesterde vrijheid berooft. Waar ‘Sixteen Tons’ over gaat? Over het harde leven van een mijnwerker, luister maar naar het eerste couplet en refrein.

Some people say a man is made outta mud
A poor man’s made outta muscle and blood
Muscle and blood and skin and bones
A mind that’s a-weak and a back that’s strong

You load sixteen tons, what do you get
Another day older and deeper in debt
Saint Peter don’t you call me ’cause I can’t go
I owe my soul to the company store

Succesvol B-kantje

Tennessee Ernie Ford stond in 1955 wekenlang op nummer één met zijn uitvoering van het nummer, opmerkelijk genoeg de B-kant van zijn eigenlijke single ‘You Don’t Have To Be A Baby To Cry’. De dj’s draaiden echter massaal het B-kantje en tien dagen na de release waren er al 400.000 exemplaren verkocht. Capitol Records was door dit onverwachte succes binnen de kortste keren door hun voorraad heen en liet al hun vinylperserijen overuren draaien om aan de vraag van het publiek te kunnen voldoen. Een maand later was de single twee miljoen keer over de toonbank gegaan. Merle Travis zal het met lede ogen aan hebben gezien, hij bracht het nummer namelijk in 1947 al eens uit, met aanzienlijk minder succes.

Merle Travis – Sixteen Tons (original version) from 1947

Voor wie ook geen genoeg kan krijgen van de muziek uit Mad Men, check deze playlist met de nummers die de verschillende afleveringen afsloten.

Tags: , , , ,

Leave a Reply

-->