nummer van 23/07/2012 door

‘You Could Be Mine’ van Guns N’ Roses

Straalt in alles gejaagdheid en hectiek uit

Guns N' Roses – You could be mine

Het is al laat en donker als ik op de fiets stap en naar huis ga. Flink aangeschoten baan ik me een weg door de mensenmassa in een van Amsterdams populairste uitgaansstraten. De drukte eenmaal ontvlucht, volg ik de Amstel richting het zuiden van de stad. Al fietsend graai ik naar de iPod in mijn linnen tas die aan het stuur hangt. Mijn handen gaan van dat stuur om de dopjes in mijn oor te duwen. Ik ben geoefend. Het overkomt me zo vaak dat ik op mijn fiets stap en pas een paar honderd meter later mijn iPod tevoorschijn haal. Voor de Hermitage druk ik op ‘play’. Het ding staat op shuffle, zo ongeveer de minst gebruikte functie behalve die debiele spelletjes. Maar vanavond heb ik wel zin in een verrassing. Bastonen, feedback, harde knallen op de floortom: ‘You Could Be Mine’. Precies waar ik zin in heb en het volume gaat omhoog.

Ik kan zoveel verhalen vertellen over mijn Guns N’ Roses-liefde. In 1990 bijvoorbeeld kreeg ik voor Sinterklaas van mijn ouders een cassettebandje waarop Wiel, een familievriend en een van de grootste Stones-fans die ik ken, Appetite For Destruction (1987) had gezet. Nog steeds krijg ik wel eens de smaak van drop en pepernoten in mijn mond als ik naar die plaat luister, omdat ik natuurlijk behalve dat cassettebandje zakken vol typisch Sinterklaassnoep had gekregen. En pepernoten en drop vreten op mijn kamertje terwijl ik keihard Appetite… op had staan, was ongeveer het enige dat ik deed in mijn vrije tijd de rest van die december.

Blindedarm

Helaas niet mijn eigen kaartje, maar dat van mijn makker Geert-Jan die op hetzelfde concert was.

Of die keer dat ze speelden in het Goffertpark in Nijmegen in 1993. Mijn vader had al lang kaartjes gekocht voor ons en de al genoemde Wiel. Maar een week voor het optreden kreeg ik een acute blindedarmperforatie en moest met spoed naar het ziekenhuis. Op de Eerste Hulp schreeuwde ik het uit. “Of ik zoveel pijn had?”, vroeg een arts. “Dat ook”, antwoordde ik, “maar ik ben bang om Guns N’ Roses te missen.” Hij verzekerde me dat ze me op tijd zouden oplappen. Een week later was ik net een dag uit het ziekenhuis en mocht ik mijn helden toejuichen op die zonnige junimiddag.

En de meisjes uit mijn klas op de havo. Die walgden van het GNR-shirt dat ik vaak aan had naar school. Achterop was een deel van het originele artwork van Appetite… te zien; de bekende jonge vrouw met het slipje op haar enkels die zojuist door een robot is verkracht. Logisch dat de meisjes uit mijn klas niet achter me wilden fietsen, die 12 kilometer van school naar huis. Maar ik had werkelijk geen idee wat de tekening nou echt voorstelde, zo blue als ik was.

Mijn favoriete film in die jaren was natuurlijk Terminator 2 waarin ‘You Could Be Mine’ een rol speelde, en de film vice versa ook in de clip bij het nummer. ‘You Could Be Mine’ is niet mijn favoriete nummer van de band trouwens, hoewel die wel hoog zou eindigen. Maar goed, zo’n lijstje maken zou sowieso een schier onmogelijke exercitie zijn.

De gewraakte afbeelding. Het originele artwork werd geweigerd door grote platenzaken, waarop de band met een alternatieve cover kwam.

Chaos

Maar ‘You Could Be Mine’ heeft wel iets speciaals. Het begint al met het basloopje in het begin. Duidelijk is te horen dat het de opening van een nummer is dat in alles de gejaagdheid en chaos om ons heen vertolkt. Het mooiste is die chaos nog wel te horen als na 52 seconden de hele band invalt op de hectische riffs van Izzy en de agressieve leads van Slash’. Het contrast tussen de coupletjes en het refrein benadrukken die gejaagdheid die het nummer zo kenmerkt. De refreintjes zijn namelijk erg open, waardoor er weer veel ruimte is voor dat kenmerkende basgitaargeluid uit het begin van het nummer. In de bruggetjes na het tweede refrein en de solo en het eind van het nummer, wordt de bedoeling van het nummer nog eens een paar keer extra onderstreept. Hard.

In plaats van me verder te laten verrassen door mijn iPod die op shuffle staat, besluit ik ‘You Could Be Mine’ op repeat te zetten. Op hoge snelheid raas ik langs de Amstel richting huis, met mijn vuisten om beurt in de lucht en met een harde knal op het stuur. Volledig uitgeput parkeer ik een dik kwartiertje later mijn fiets in de berging. Zo snel ben ik nog nooit naar huis gefietst.

Tags: , , , , , ,

-->