nummer van 14/07/2012 door

‘My man’s gone now’ van The Gun Club

Lelijk is zo mooi

The Gun Club – My Man's Gone Now.wmv

My man’s gone now
Ain’t no use in crying

Het is over, ze denkt aan hem, huilt om hem, maar niets zal hem nog terugbrengen. Het is het verhaal van Porgy, de gehandicapte bedelaar uit de achterwijken van Charleston, en Bess, de vrouw die hij probeert te redden uit de handen van jaloerse minnaars en drugsdealers. Zo is het uitzichtloze leven van de arme zwarte bevolking in South Carolina in de jaren 20. Op een dag wordt het teveel voor Porgy en besluit hij weg te gaan. Bessy’s man is gone now. Haar liedje wordt een hymne voor de vrouw die alleen achterblijft. Maar in 1984 kwam er uit onverwachte hoek een nieuwe interpretatie van dit drama: een interpratie van Jeffrey Lee Pierce van the Gun club.

Hoewel er voor Pierce iets voor de hand liggends in de weg stond van het zingen van een liedje waarin een vrouw haar man verliest, zag hij dat blijkbaar niet als een probleem. Er is genoeg geschreven over Pierce’ relatie met Gun club-bandlid Romi Mori om niet te hoeven twijfelen aan zijn seksuele voorkeur en dit nummer verandert daar weinig aan. Hij gaat weg, zij gaat weg, wat maakt het uit, het is allemaal hetzelfde. We staan ziels alleen bovenaan de trap en horen de voordeur dichtslaan. We snappen allemaal wat dat is.

Ira Gerschwin en DuBose Heyward schreven rond 1935 de teksten voor de musical Porgy and Bess en componeerden daarmee zoveel mooie muziek dat muzikanten er al generaties lang niet vanaf hebben kunnen blijven – the Gun club is daarop geen uitzondering. We hebben het op NVDD al over Ketty Lester gehad, die onder andere een prachtige versie opnam van ‘Porgy, I’s your woman now’. Nina Simone zong op Nina Simone sings the blues (1967)  ‘I loves you, Porgy’ en ‘My man’s gone now’. Alleen met haar piano, donker en zwaar, het geluid van een gebroken vrouw: Telling me that I’m old now, since I lose my man. Jaren later blijft het Porgy-verhaal nog net zo relevant. In 1984 brengt the Gun club The Las Vegas story uit, het album waarmee ze afstand nemen van de psychobilly en naar een traditioneler rockgeluid navigeren. Te midden van dat nieuwe geluid zit hun ‘My man’s gone now’, op een totaal eigen planeet.

Het begintal bij die bluespiano die alle clichés van wat Tragedie is in een paar noten stopt. Een eenzame cowboy die al uren neergeslagen aan een bar zit en zijn zielige vingertje na ieder glaasje omhoog steekt zodat de barman de dop weer uit de fles kan trekken. Met de Gun club’s ‘My man’s gone now’ gaan we terug naar het theater: het is kitsch, met overdramatische pianonoten en mannenkoortjes die om het verdriet van de Bessy’s en Jeffrey’s van deze wereld janken. Maar het is een beklemmend en wrang theater, dankzij Pierce.

Als Pierce begint te zingen, horen we meteen hoe ver hij bereid is van de norm af te wijken om zijn punt te maken. 0:33 tot 0:41 is een knap staaltje onsamenhangende samenzang waar klassieke muziekdocenten waarschijnlijk van gaan huilen als ze het horen. Pierce eindigt alle lange noten in een nerveuze vibrato en notencombinaties die je niet voor mogelijk hield (of er als sound engineer met een beetje verstand uit zou knippen) komen keer op keer terug. Los van de beklemming van toonsoorten en common sense-harmonie huilt Pierce de drama van zich af, zo goed en kwaad als hij kan, zonder bang te zijn lelijk te zijn. Nina Simone, zelf bejubeld om haar vrije stemgebruik, zou goed van Pierce gezegd kunnen hebben dat wat híj doet pas ruig is. Mee eens.

https://youtube.com/devicesupport

Tags: , , , , , ,

-->