nummer van 15/07/2012 door Mikko Kuiper

‘Autumn Leaves’ door Duke Ellington met Ozzie Bailey

De onbekende legende

Gastblogger Mikko Kuiper houdt van de fijne dingen in het leven. Muziek, kunst, lekker eten… Zo schrijft hij regelmatig voor 8weekly.nl en nu.nl, maakt hij mensen dolgelukkig met zijn cateringbedrijf en vindt hij ook nog de tijd om af en toe te exposeren met zijn beeldende kunst. Vandaag schrijft hij echter voor ons, over zijn zoektocht naar de beste zanger waar hij nog nooit van gehoord had.

Op een Koninginnedag kocht ik twintig platen van Duke Ellington. Voor tien euro, bij een jongetje van vijf. Het waren waarschijnlijk niet zijn platen. En hoewel ik me er nog enigszins schuldig over voel, was het – ervan uitgaande dat het jongetje Duke Ellington niet kende – voor ons allebei een goeie deal.

Een van de platen die ik kocht was In My Solitude. Er zijn momenten waarop muziek, tijd en omgeving zo samenvallen dat het geluid rechtstreeks tot je ziel spreekt. De eerste keer dat ik de naald op de groeven liet neerdalen, verstomde ik bij ‘Autumn Leaves’.

Dé zanger

De kalme akkoorden van The Duke op piano, daarna Ray Nance zijn zachte viool, tenslotte de zang van Ozzie Bailey. Een mij onbekende naam. Ik geloof dat ik het nummer zeven keer achter elkaar opzette. Daarna begon mijn speurtocht.

Deze versie van de van oorsprong Franse standard was online nergens te vinden, informatie over de zanger was schaars. Hoe kan het, dacht ik, dat zo’n stem niet wereldberoemd is? Ik en mijn Duke Ellingtonplaat sloten een verbond dat erin bestond dat ik het nummer opnam. Soms is auteursrecht een verlammende muur waar je omheen moet.

Ozzie Bailey, een van de weinige foto's die te vinden zijn

De mysterieuze Mr. S.

Over Ozzie Bailey vond ik niet veel. Ik kwam erachter dat hij in 1957 en 1958 veel zong met de band van Duke, in het bijzonder zijn specialiteit: Autumn Leaves. Hij zong het zowel in het Frans als Engels. Zo’n versie vond ik op Youtube. Maar het was niet mijn versie. Die was mooier.

Ik stuitte op een site waar iemand op eenzelfde zoektocht naar Bailey bleek. En tot mijn groot geluk vond ik hier het e-mailadres van Mr. S., een oude bekende van de zanger.

Mr. S. en Bailey werkten in 1971 samen in een platenwinkel in New York. Helaas wist ook hij niet waar en waarom Baileys zangcarrière was geëindigd. Was hij te bescheiden? Aan zijn talent lag het niet. In de platenwinkel zong hij vaak mee met de platen die opstonden, tot genoegen van klant en collega. Maar daar bleef het bij.

The Duke, gefotografeerd door niemand minder dan de vader van Mr. S.

“The only time I heard him perform live was at a small party at my apartment when I accompanied him on the piano and he sang a few standards”, schrijft Mr. S. “People who never heard him before were stunned to say the least.”

Oorlogsblessure

Bailey was een verlegen gentleman met een onfeilbaar muzikaal geheugen. Hij sprak altijd vol lof over de muzikanten met wie hij samen had gewerkt, droeg een wandelstok vanwege een oorlogsblessure en lunchte het liefst met een hamburger. Altijd stylish: “I never saw him lose his cool.”

Hij stierf enkele jaren geleden. We moeten het nu doen met zijn stem en bescheiden oeuvre, waarvan deze versie van ‘Autumn Leaves’ voor velen een eerste kennismaking zal zijn, zoals het dat ook voor mij was. En, wie weet, moge hij hier voorbijsurfen, ook voor het vijfjarige jongetje dat inmiddels zeven moet zijn en al lang vergeten is dat ik zijn vaders platen kocht.

Tags: , , , , , , ,

-->