nummer van 12/07/2012 door

‘A Touching Display’ van Wire

Zo’n band die zich durfde te innoveren

Wire – A Touching Display

Vandaag zouden we een nummer als ‘A Touching Display’ gewoon post-rock noemen. Bijna zeven minuten duurt het nummer dat voor de helft uit een episch stuk bestaat van feedback en donkere melodieën. Het begint al met de onheilspellende feedback van een stevig vervormde gitaar op de achtergrond en wat getokkel op een gitaar met een choruseffect. De drums bouwen een beetje op de bekkens op, totdat alles stilvalt en de zang kan beginnen. Op de achtergrond klinkt een synthesizer. Op 2:22 valt die stevig vervormde gitaar weer in op het tweede couplet. Tot zover is het een steengoed new wave-achtig nummer dat zich kan meten met een Joy Division of zo. Maar daarna, vanaf 3:26 begint het slotstuk dat het hele nummer optilt naar een andere dimensie. Zo kan Wire dus ook klinken, dacht ik toen ik het voor de eerste keer hoorde.

Pink Flag is waar het voor veel mensen om draait bij Wire. De plaat uit 1977 wordt wel het meest originele debuut van de eerste lichting Britse punkbands genoemd. Minimalistische punk, staccato ritmes, hoekige gitaren en een algehele lak aan de conventies van het popliedje. Opener ‘Reuters’ is een drie minuten durend slepend nummer, waarna het melodieuze, snelle en springerige ‘Field Day For The Sundays’ komt dat maar 28 seconden duurt. Dat hadden in die tijd nog niet veel bands gedaan.

154 van Wire (1979)

Die andere platen

Die bijzondere debuutplaat is dan ook de reden dat veel mensen vast blijven houden aan Pink Flag en de platen daarna een beetje links laten liggen. Dat zijn mensen die de vervolgplaten niet kennen. Mensen die de muziek wél kennen, maar er niet naar luisteren, balen er waarschijnlijk van dat tussen de opvolgers geen Pink Flag II zat. Sterker nog, de band deed juist zijn best géén tweede Pink Flag te maken.

Op de tweede plaat Chairs Missing (1978) doen bijvoorbeeld al synthesizers hun intrede, is er meer aandacht voor de arrangementen van de liedjes en richt de band zich meer op hoe de instrumenten lagen van geluid kunnen produceren. Het resultaat is een donkerdere plaat waarop Pink Flag nog wel te herkennen is, maar de band ook een stap zet richting de new wave, post-punk en goth die in de tijd opkomt. Op 154 uit 1979 is nog maar weinig over van het debuut en is het werken met soundscapes en synths nog verder uitgebouwd. Daardoor klinkt de plaat bij vlagen nog donkerder, zoals te horen is in ‘A Touching Display’.

Het is jammer dat het soms lijkt alsof Chairs Missing en 154 wat aan de aandacht ontsnappen. Beide staan boordevol tegendraadse en spannende liedjes van een band die zich tot het uiterste uitdaagt om te innoveren. Vloeken in de kerk natuurlijk voor de puriteinen, maar voor geïnteresseerde muziekliefhebbers een zegen.

Samen vormen deze drie Wire-platen een heel mooi tijdsbeeld van punk en zijn ontwikkeling richting de jaren tachtig. Luister voor het verschil in muziek maar eens naar ’12XU’ van Pink Flag en dan naar het nummer van vandaag. En dan maar raden hoe de band van het ene nummer in drie jaar tijd tot het andere is gekomen. Of gewoon die tweede en derde gaan plaat luisteren natuurlijk.

Tags: , , , , , , , , ,

-->