https://youtube.com/devicesupport

Hoe gruwelijk vet kan een nummer zijn? Pianist Conway Savage maakt zijn achternaam waar en regeert met ijzeren rechterhand over zijn instrument. In de klankkast rammen zijn hamers tegen de snaren; het is een wonder dat ze niet breken. Het is een wonder dat het hele ding niet omsodemietert. Maar deze piano heeft voldoende ruggengraat om het hele nummer op zijn schouders te kunnen torsen.

Hoe gruwelijk vet kan een nummer zijn? Gitaar en bouzouki vuren gebroederlijk hun zestiende tellen op je af. Mitrailleursalvo’s in stereo. Ze voorzien de coupletten van een onmiskenbare riff. Ze blijven maar doorgaan. Af en toe gaan ze over hun nek en ontsnapt een gierende feedback, maar ze blijven maar doorgaan.

Hoe gruwelijk vet kan een nummer zijn? De hammond krijst, dwars door de muur van geluid heen, met het gemak van een machete die een gordijn uiteenrijt. Sta in zijn weg en het wordt geheid een bloederig zootje. De leslie draait overuren en slingert bijna van zijn aandrijving.

Hoe gruwelijk vet kan een nummer zijn? De gospeldames geven je het onderste van hun klankkast. De harmonieën die naar boven komen borrelen vullen de lucht als donkere wolken aan het eind van een te hete dag. Onheilspellend, maar klaar om verlossing te bieden. “Send that stuff on down to me”, doen ze je naar de hemel schreeuwen.

Abattoir Blues

Hoe gruwelijk vet kan een nummer zijn? De donder en bliksem komt uiteindelijk van de hand van de drummer die als een wildeman tekeergaat, terugverlangend naar de tijd dat de snaren van een kleine trom nog gemaakt werden van schapendarm. Albumtitel Abattoir Blues lijkt hem op het lijf geschreven. Als hij een knots bij de hand had zou hij deze boven zijn drumstokken verkiezen. Of beter nog, een hamer. Thor in hoogsteigen persoon.

Hoe gruwelijk vet kan een nummer zijn? Nick Cave stort zijn woorden over je uit tot hij helemaal leeg is. “Daar gaat-ie dan, mijn mooie wereld.” De wereld van de donkere, diepe, betoverde zee. De wereld van wintergroen en jeneverbesjes. Helemaal naar de verdoemenis, de afgrond in. Referenties aan Gaugin, Johannes van het Kruis, Karl Marx en Johnny Thunders, niets is hem te poëtisch om deze muzikale apocalyps van een passende invulling te voorzien. En dit alles met de bezetenheid van een losgeslagen maniak.

Nu vraag ik je.

Tags: , , , , , , , , ,

-->