nummer van 11/07/2012 door

‘Something Good’ van Alt-J

Van de gebaande paden af

Alt-J – Something Good

Had ik al gezegd dat er dit jaar al verschrikkelijk veel goede platen uit zijn gekomen? Oh ja, een kleine maand geleden nog, toen ik het over Japandroids had. Een paar dagen voor die geweldige plaat uitkwam, verscheen ook het debuut van Alt-J. Dat schrijf je eigenlijk als ∆, maar omdat niet iedereen weet hoe je dat uit moet spreken gaat de band door het leven als de toetsenbordcombinatie die het delta-teken op een Mac heeft. Lekker nerdy. Hetzelfde kun je trouwens van de muziek van de band uit Leeds zeggen, die niet bepaald volgens de blauwdruk van zoveel Britse gitaarbandjes is gemaakt. Voorspelbare coupletten of refreintjes die je na een keer horen meezingt, daar doen Joe Newman en zijn mannen niet aan. Tenenkrommend gecompliceerde moeilijkdoenerij, hoor ik je denken? Absoluut niet, godzijdank.

Slimme jongens

Nee, ondanks dat het met het gemiddelde IQ van de bandleden wel snor zit, doen ze geen geforceerde pogingen dat in hun muziek te leggen. Dat betekent niet dat er maar zo wat in het wilde weg wordt gespeeld, want de nummers op An Awesome Wave zijn zeker doordacht, berekenend en vernuftig in elkaar gesleuteld. Alt-J weet dat gelukkig op zo’n manier te doen dat je er tegelijkertijd van versteld kunt staan en doodeenvoudig van kunt genieten. Als luisteraar word je constant op het verkeerde been gezet en tuimel je van de ene verrassing in de andere, maar Het Liedje heeft bij het componeren overduidelijk voorop gestaan.

Dat begint al bij het openingsnummer van de plaat, logischerwijs ‘Intro’ gedoopt. Bedompte pianotonen worden bijgestaan door een scherpe gitaarlijn, waarna een trip-hopbeat een heerlijk lome groove in het nummer legt. De sfeer wordt ineens ongemakkelijk vreemd als zanger/gitarist Joe Newman invalt. Zijn stem is al een bijzondere luisterervaring op zich, kil en afgeknepen, maar als er tegelijkertijd een paar octaven lager gepitchte zanglijn onder blijkt te liggen, kruipt er een heel beklemmend gevoel onder je huid. Het aansluitende ‘Interlude’ is een fraai stukje a capella, maar zo vreemd getimed en gezongen dat je niet anders kunt dan je afvragen waar dit naar toe gaat.

De weg kwijt

Naar een boel moois, zoveel is duidelijk. Alt-J is een band met vele gezichten die, steeds als je ze denkt te kennen, je weer een onverwachte schaduwkant laten zien. Neem nou ‘Something Good’, een liefdesliedje dat zich afspeelt in een stierengevecht waarin de matador het onderspit delft. Dat is op zich al genoeg stof tot nadenken, maar muzikaal houdt de band je ook constant bij de les. Het staccato ritme en de dreigende gitaarlijn bouwen al direct spanning op, waarvan je verwacht dat die de rest van het nummer steeds aanwezig zal zijn, om op te bouwen naar een climax. De gitaar blijft in het aansluitende couplet mooi op één noot nagalmen, waardoor de sfeer uit de intro onderhuids blijft doorzeuren.

Goh, wat mysterieus zeg.

En dan daarna op 0:43 ineens een waaierende piano, die de zwarte flarden van even daarvoor als een frisse wind wegblaast. En zo gespannen als het couplet was, zo relaxed en zorgeloos klinkt ineens het refrein. Newmans stem gaat de hoogte in en zingt dromerige zanglijnen over een tokkelende Spaanse gitaar, alsof er niets aan de hand is. Die contrasten kom je alleen in dit nummer al een paar keer tegen en zijn kenmerkend voor de rest van An Awesome Wave. Verwacht dan ook niet dat je gedachten kans krijgen af te dwalen tijdens het luisteren naar het album, want in ieder nummer zijn steeds weer nieuwe dwaalsporen en zijweggetjes te ontdekken. Je gaat geheid verdwalen, weersta de neiging om de weg terug te vinden.

Tags: , , , , ,

-->