nummer van 05/07/2012 door

‘De Eeuwige Belofte’ van Peter Winnen

De heroïek van het alleen naar de top rijden

De Sint Willebrord Sessies – De Eeuwige Belofte (Peter Winnen)

Het meest heroïsche sportevenement is alweer vijf dagen onderweg. Elke zomer schrijven zo’n tweehonderd mannen een nieuw hoofdstuk in het boek dat Tour de France heet. Oude helden worden verdrongen door gretige jonge honden, of vallen van hun voetstuk omdat ze zich onaantastbaar voelden. Noeste arbeiders die als lijfeigenen hun hele carrière in dienst rijden van ‘de favoriet’ ontsnappen soms aan het juk van het peloton en rijden een dagje voorop. En als de bergen komen, worden de mannen onderscheiden van de jongens. Het is breken of gebroken worden, daar ergens op de Tourmalet, twee kilometer dichter bij de hemel. Het gaat maar om één ding: heel hard fietsen.

De 54-jarige Peter Winnen was zo’n harde fietser. Tijdens zijn eerste Tour in 1981 verbaasde hij vriend en vijand toen hij als eerste bovenop de Alpe d’Huez over de streep kwam en na drie weken fietsen als vijfde eindigde in het Tourklassement. De daaropvolgende twee jaar verbeterde hij zijn eindklassement en werd zelfs derde in 1983. Ook dat jaar won hij de rit naar de top van de Alpe d’Huez.

De Peel

Peter Winnen is de reden dat ik al van jongs af aan – met wisselend enthousiasme – begeesterd ben door de heroïek van de Tour de France. Winnen is geboren in Ysselsteyn in Limburg. Het geboortedorp van mijn vader, die zo’n drie jaar eerder daar aan de rand van de Peel het levenslicht zag. Het dorp met iets meer dan tweeduizend inwoners staat bekend om de varkensboeren en zo’n een derde van inwoners werkt dan ook in de agrarische sector.

Winnen is weer als eerste op de top van de Alpe d'Huez, 18 juli 1983.

De verhalen over Peter Winnen hoorde ik al toen ik nog klein was en elke zondag naar de boerderij van mijn opa en oma toog. Winnen had ongeveer de leeftijd van mijn ooms en tantes, was er mee bevriend en zat met ze in de klas. Ook ging er een foto rond waarop Peter Winnen te zien was. Het verhaal daarachter weet ik niet meer, ik keek alleen naar Peter Winnen. Een beroemde wielrenner, die mijn familie kende, die twee keer als eerste een van de zwaarste bergetappes op zijn naam had geschreven. Ik kon het maar moeilijk behappen dat zo iemand uit de Peel kwam, dat iemand die zulke dingen kon, zo dichtbij was.

Veel mensen vinden de beelden van tweehonderd renners die door het glooiende en vaak groene Frankrijk koersen dodelijk saai. Hoewel ik die beelden bezwerend vind, kan ik daar wel begrip voor opbrengen. Maar waar ik absoluut niks van snap is dat die mensen de prestatie niet lijken te begrijpen van iemand die in zijn eentje een berg op rijdt, of die nou voorop, in het midden of achteraan fietst. Dat doe je op een mix van karakter en kracht. Wat je van het ene niet hebt, compenseer je met het andere. Vooral die ritten, stijl naar boven, met geen knecht die je naar de volgende meter kan schreeuwen, lenen zich voor de poëzie waarin het wielrennen, en de Tour de France in het bijzonder, al zo vaak gegoten is.

De Sint Willebrord Sessies

Op 25 juni verscheen de cd De Sint Willebrord Sessies Vol. 1 – Sporthuis Hubert. De cd is een ode aan de Nederlandse (en een beetje de Vlaamse) wielersport en de opbrengsten gaan naar een goed doel. Drie (sport)journalisten met een groot hart voor de wielersport – BikeWriters – namen het initiatief voor dit project dat door Excelsior Recordings is uitgebracht. Singer/songwriter JW Roy en huisproducer van Excelsior Frans Hagenaars leidden het hele proces op muzikaal en productioneel gebied. De liedjes werden opgenomen in de befaamde racefietsenwerkplaats van Hubert van Hoydonk in Sint Willebrord, een van de broedplaatsen van het vaderlandse wielrennen, dorp van Wim van Est, Wout Wagtmans en Rini Wagtmans en thuisbasis van profploeg Vacansoleil. Verschillende bekende namen doen mee aan het album; Guus Meeuwis, Joost Prinsen, Tim Krabbé, Frank Lammers, Alex Roeka. Leukste (niet het mooiste, dat komt zo) is nog wel het koortje van bekende wielrenners in het nummer ‘Kampioenen‘. Daar staan naast Peter Winnen onder anderen Johan van der Velde, Rini WagtmansMichael Boogerd en Koos Moerenhout zij aan zij te zingen.

Maar het mooiste is Peter Winnens lied, ‘De Eeuwige Belofte’. Een dramatische vertelling over een renner die op zijn laatste krachten in zijn eentje de Col de la Madeleine op fietst. In parlando verwoordt Winnen de gevoelens van de renner die eerst vol euforie is. Het is zijn dag, hij zal winnen, hij zal gevierd worden. De renner knokt tegen de berg die hem elke centimeter verder probeert te breken. Totdat hij hard botst met een argeloze toeschouwer die een foto probeert te maken. Als hij zijn ogen weer opent, ziet hij nog net de laatste bus van de Tourcaravaan voorbij rijden. Het is voorbij.

Luister hieronder naar dat andere mooie wielerliedje van Alex Roeka, dat helaas niet op de cd staat, ‘De Rode Vod’:

Alex Roeka – De Rode Vod

Tags: , , , , , , , ,

-->