nummer van 04/07/2012 door

‘Flakes’ van Frank Zappa

Zappa plays Dylan

Frank Zappa – Flakes

Sheik Yerbouti. Coolste albumtitel ooit?

Ik zal het meteen maar toegeven: ik ben geen überzappafreak. Natuurlijk staan Apostrophe (‘), Over-Nite Sensation en Sheik Yerbouti netjes in de kast, maar ik behoor niet tot de categorie mensen die stond te kwijlen toen drie weken geleden bekend werd gemaakt dat zestig(!) van zijn albums opnieuw uitgebracht worden. Ik associeer dat volk meestal toch vooral met orthopedische schoenen en overtollig neushaar. Vraag me niet waarom.

Ondanks mijn gebrek aan freak-zijn ben ik wél fan. Maar dan zo eentje die rustig kan genieten van een avondje Zappa Plays Zappa. Kleine uitleg voor diegenen die niet eens fan zijn: Franks zoon Dweezil – achter wiens naam weer een heel ander verhaal schuilt, hij had nog geluk, zijn zus kreeg de naam Moon Unit – speelt tegenwoordig de liedjes van zijn vader, met behulp van enkele oude bandleden. Ik vind dat gave concerten, maar de Zappafreaks vinden het een aanfluiting, een travestie zelfs. Afijn, ik zal niet langer doorgaan met het duiden van mijn mate van fanheid. Ik noemde dit louter om me alvast te verontschuldigen aan de überfreaks, aangezien zij het waarschijnlijk ook een travestie zullen vinden dat mijn favoriete Zappastukje vooral heel erg grappig is en nergens bijzonder virtuoos of baanbrekend. Het gaat om de hilarische manier waarop Bob Dylan te kakken wordt gezet middels een imitatie door Zappa’s gitarist Adrian Belew. Het verhaal uit eerste hand:

I went home with Frank, and he was showing me an upcoming song called ‘Flakes’. Now, a little known fact about Frank is that he really couldn’t play and sing at the same time. (…) When he played “Flakes” for me, he also had to sing it. It was kind of unusual. It sounded so bad it sounded like him doing a Bob Dylan impression to me. It sounded like a folk song, which it was anything but. So jokingly I started singing along with it in a Bob Dylan imitation, and he said, “That’s it, that’s in the show, you’re gonna be doing that.”
-Adrian Belew, interview met Gadfly Magazine, 1999

Het festijn begint op 1:23. Lees en luister lekker mee:

I asked as nice as I could
If my job would somehow be finished by Friday

Het hese stemmetje en het duikje bij could kenden we al van tientallen Dylan-imitaties, maar de manier waarop Fri-day! wordt uitgeroepen slaat pas echt de spijker op zijn kop. In Belew schuilt een grootse imitator die preciés de eigenzinnigheid van zijn slachtoffer weet te vatten. Na zijn openingszet volgt een tenenkrommend mondharmonicasolootje. Mijn folkheld wordt hier even keihard in zijn hemd gezet en ik vind het schitterend. Belew vervolgt:

Well the whole damn weekend came and went Frankie

Waarop Frankie reageert met “Wanna buy some mandies, Bob?” Hier zit meer achter. Mandies is hippe taal voor Mandrax, een Britse drug die al sinds de jaren 80 niet meer geproduceerd wordt. Bob nam er graag een handje van, maar Frank was uitgesproken anti-drugs en grijpt hier dus de kans om zijn collega-muzikant nog even en passant neer te zetten als junkie. En dat terwijl Belew nog maar net begonnen is met zijn schoffering. Arme Bob.

You know what? They didn’t do nothin’
But they charged me double for Sunday
Now you know no matter what you do
They gonna cheat and rob you
And they give you a bell that’ll get your senses reelin’

Die reelin! En dan weer die harmonica. God god.

And if you do not pay
They got computer collectors
That’ll get you so crazy till your head’ll you through the ceiling
Yes it will

Ik lag op de grond te schuddebuiken toen ik dit voor het eerst hoorde. Mijn favoriete Zappastuk. Maar ook muzikaal is er meer dan genoeg moois te ontdekken in ‘Flakes’. Vlak na de imitatie horen we een prachtig opgebouwde, bombastische solo, gevolgd door een swingende oase op 2:56 waarbij geen mens zichzelf ervan kan weerhouden in de vingers te knippen of in de handen te klappen. De drumpartij van Terry Bozzio wordt langzaamaan rockender en het swingstuk mondt uit in een galmende gitaarsolo op een bedje van psychedelische sixties pop die nog wel het meest lijkt op iets van Tommy James & The Shondells. Mondjesmaat neemt de psychedelica het hele nummer over en beland je in een bizar dromenland, waar de aardse humor van Adrian Belews Dylanimitatie nog slechts een vage herinnering lijkt te zijn.

Tags: , , , , , ,

-->