nummer van 03/07/2012 door

‘Handsome Devils Club’ van Pure Love

Vanuit de grauwe motregen de stralende zon in

Pure Love – Handsome Devil's Club

“Heb je die nieuwe band van Frank Carter nou al gehoord?”
“Oh ja, dat had je gemaild hè? Nee, nog niet aan toegekomen… is ’t wat?”
“Echt supergoed, maar wel compleet anders dan wat je zou verwachten.”

Een typisch gesprek op vrijdagavond met mijn makker Gijs, zoals we die wel vaker hebben. Als de meest verstokte en fanatieke punkrockfan die ik ken probeert hij me meestal enthousiast te maken voor nieuwe bands die hij ontdekt heeft en omgekeerd probeer ik hem altijd warm te krijgen voor bands buiten dat genre. In beide richtingen verlopen die pogingen niet altijd even succesvol, maar het plezier is er niet minder om. Afgelopen vrijdag was ik echter aangenaam verrast toen ik Pure Love hoorde, de nieuwe band van Frank Carter, ex-frontman van het Britse Gallows, en Jim Carroll, die eerder gitaar speelde in The Hope Conspiracy en The Suicide File.

Frank Carter, echt iemand die je een miljoen toevertrouwt

Het lelijke eendje

Die verrassing zit ‘m vooral in de metamorfose die Carter als zanger heeft ondergaan. Dat een gitarist als Carroll zijn snelle en harde aanpak verruilt voor een wat rustigere en meer rockgeroriënteerde stijl van spelen is niet zo heel bijzonder, genoeg muzikanten die die stap hebben gemaakt. Maar dat een vuil spuwende gifkikker als Carter ineens ook een charmante en melodieuze kant blijkt te hebben, is des te verwonderlijker. En wie hem kent van zijn tijd als zanger bij Gallows weet ook dat hij zijn zaken serieus neemt. “The goal is to take it to Wembley. I want to walk In Freddy Mercury’s footsteps”, zo verklaarde hij tegenover Q Magazine. Ambitie en zelfvertrouwen genoeg in ieder geval.

Aan die omslag ging ook nog wel wat vooraf. Nadat hij met zijn band Gallows in 2006 het debuutalbum Orchestra Of Wolves uitbracht, kwamen ze al snel onder de aandacht van Epitaph-baas  Brett Gurewitz. De plaat werd in Amerika uitgebracht, de band toerde zich suf en won in 2007 een Kerrang! Award voor de beste nieuwkomer. Het ondenkbare gebeurde vervolgens: labelgigant Warner besloot de band te tekenen en een voorschot van een miljoen pond te geven voor de opnames van hun tweede album. Een pissed-off Engels hardcorebandje met zo’n zak geld, dat is natuurlijk vragen om problemen.

Carter & Carroll

“We are the British music industry’s biggest mistake”

Dat was Carters eerste reactie op het exorbitante voorschot. Gallows nam vervolgens niet het poppy punkplaatje op waar Warner waarschijnlijk op gehoopt had, maar spuugde er een gitzwart en miserabel stemmend tweede album uit; Grey Britain. De plaat werd positief ontvangen en ging 70.000 keer over de toonbank, een ongekende prestatie voor een Britse band uit het genre. Warner had blijkbaar nog krankzinnigere verwachtingen waar Gallows niet aan voldeed en dropte de band van het label. Zonder platenmaatschappij achter zich ging de band aan de slag voor hun derde album, maar in de studio bleek Carter andere ideeën te hebben over de muzikale koers dan zijn bandleden en in de zomer van 2011 verliet hij de band.

Tijd voor wat nieuws dus. Nog geen maand na zijn vertrek bij Gallows kondigde Carter zijn nieuwe project Pure Love aan en heel toepasselijk speelde de band zijn eerste show op Valentijnsdag van dit jaar. Een maand geleden verscheen ‘Handsome Devil’s Club’, de tweede single van het album Anthems dat in oktober uit moet komen. En het klinkt alsof Carter met Carroll alsnog die miljoenendeal van Warner waar zou kunnen maken. Het nummer steekt even eenvoudig als vernuftig in elkaar. Het geijkte schema van een couplet en een refrein dat zich twee keer herhaalt, waarna een brug het laatste zichzelf herhalende refrein inluidt, wordt volgens het boekje uitgevoerd. Carter zingt met de charme van een Morrissey en het rauwe randje van een Mike Ness en maakt daarbij handig gebruik van zijn imago als onverbeterlijke punk. Als hij over keurig nette meisjes zingt “I’ll be the boy they swear that they regret, but secretly still makes them wet” wordt het allemaal wel erg doorzichtig, maar met de knipoog die hij in de clip op 1:25 geeft, vergeef je het hem ook gelijk weer graag. De marketing achter de band lijkt even goed uitgedacht als de liedjes zelf, dus ik ben erg benieuwd waar dat Pure Love zal brengen na de release van hun debuutalbum.

Tags: , , , , , , , ,

-->