nummer van 16/07/2012 door

‘C In China’ van The Confetti’s

Omdat je als kind soms niet beter weet

The Confetti's – C In China

‘C in China’, want C(oorde) zit in China. Toen mijn vriendin en ik beslisten deze reis te maken, wist ik al snel dat ik dit mijn nummer van de dag zou worden. Schrijven voor Nummer van de dag is vooruit denken en vooruit schrijven. Je denkt toch niet dat ik het risico ga lopen om in China te gaan schrijven. Zelfs als ik er al de tijd voor zou vinden, dan moet ik het nog op de website kunnen zetten en dat schijnt nog steeds geen evidentie te zijn in een land met een slechte internetverbinding en censuur.

Maar goed, Coorde zit in China en moest aan The Confetti’s denken. Ik heb eigenlijk geen idee of Nederlandse dertigplussers hier mee bekend zijn, maar in Vlaanderen, waar ik vandaan kom, waren ze eind jaren tachtig huge. Misschien kennen Brabanders onder jullie het dancegezelschap wel, of de discotheek waar de groep naar vernoemd is. De Confetti’s was een populaire dansgelegenheid in Brasschaat, een dorp ten noorden van Antwerpen waar naast Jean-Marie Pfaff ook veel welstellende Nederlanders wonen. Zelf was ik te jong om naar de Confetti’s te gaan. Op het hoogtepunt van de roem was ik een jaar of tien. Maar ik wist donders goed waarom mensen naar die discotheek gingen, voor de new beat.

New beat is een stroming binnen de dancemuziek die ontstond in België tegen het einde van de jaren tachtig. Het genre wordt doorgaans gezien als een overgang van de new wave uit de jaren 80 naar de Eurohouse van de jaren 90, in het mainstream uitgangscircuit. Ik wist nog niets af van new wave, dance, 33- en 45-tourenplaten en beats per minute, maar voelde me wel aangetrokken tot dit nieuwe geluid, dat blijkbaar slechts een dorp verderop gemaakt en geconsumeerd werd. De reden hiervoor:

 

Ja ja… lach maar. Ik was tien en het waren de jaren tachtig. Shoot me. De smiley was het symbool van de liefde binnen de new beat-beweging. Ik heb werkelijk geen idee waarom, maar als kleine jongen stel je daar ook geen vragen bij. In een klein winkeltje in het dorp verkochten ze buttons met de meest verschillende gezichtjes erop. Ik kocht ze allemaal.

Om new beat meer bekendheid te geven, was de Confetti’s op zoek naar een promotiestunt. Dit werd een nummer over het nieuwe geluid van de Confetti’s: ‘The Sound Of C’. De boomlange barman Peter werd het gezicht van de groep. De videoclip, die werd opgenomen midden op de Antwerpse winkelstraat Meir, sloeg aan en The Confetti’s werd een succes in de hitparades. Even terloops, dit is pre-internet. Zulke dingen gaan nu aan de lopende band viral.

Het succes was, net zoals de new beat-rage, van korte duur. ‘C in China’ was de tweede single en volgens mij ook de laatste die potten brak. De discotheek bestaat al lang niet meer. Jarenlang werd geprobeerd het succes onder andere namen te evenaren, maar dat lukte nooit. Over frontman Peter doen allerlei verhalen de ronde. Op Wikipedia is te lezen dat hij in de psychiatrie gezeten heeft en ondertussen genezen verklaard is. In Brasschaat, waar ik een groot deel van mijn jeugd doorbracht, gaat het verhaal rond dat Peter ’s zomers rondliep op het terrein van het openluchtzwembad, zijn kapiteinspak uit de hoogdagen van de Confetti’s aan en die maniakale grijns op zijn gezicht. Zelf heb ik hem daar echter nooit gezien. Maar als dat tweede verhaal waar is, dan lijkt het eerste me des te waarschijnlijker.

Tags: , , ,

-->