nummer van 25/06/2012 door

‘Sticky Sticky’ van Bobby Harris

De tegenstrijdige gevoelens van een platenverzamelaar

Bobby Harris — Sticky, Sticky

Exactly one week after Laura has gone, I get a call from a woman in Wood Green who has some singles she thinks I might be interested in. I normally don’t bother with house clearance, but this woman seems to know what she’s talking about. […] She just shows me into a study off the hall, turns the light on, and points out the singles — there are hundreds of them, all in custom-made wooden boxes — on the top shelf, and leaves me to get on with it. […]

I climb up on a chair and start pulling the singles boxes down. There are seven or eight in all, and, though I try not to look at what’s in them as I put them on the floor, I catch a glimpse of the first one in the last box: it’s a James Brown single on King, thirty years old, and I begin to prickle with anticipation. When I start going through them properly, I can see straightaway that it’s the haul I’ve always dreamed of finding, ever since I began collecting records. There are fan-club-only Beatles singles, and the first half-dozen Who singles, and Elvis originals from the early sixties, and loads of rare blues and soul singles, and . . . there’s a copy of ‘God Save the Queen’ by the Sex Pistols on A&M! I have never even seen one of these! I have never even seen anyone who’s seen one! And oh no oh no oh God — ‘You Left the Water Running’ by Otis Redding, released seven years after his death, withdrawn immediately by his widow because she didn’t . . .

‘What d’you reckon?’ She’s leaning against the door frame, arms folded, half smiling at whatever ridiculous face I’m making. ‘It’s the best collection I’ve ever seen.’ I have no idea what to offer her. This lot must be worth at least six or seven grand, and she knows it. Where am I going to get that kind of money from? ‘Give me fifty quid and you can take every one away with you today.’ […] They belong to my husband.’ ‘And you’re not getting on too well with him at the moment?’ ‘He’s in Spain with a twenty-three-year-old. A friend of my daughter’s. He had the fucking cheek to phone up and ask to borrow some money and I refused, so he asked me to sell his singles collection and send him a check for whatever I got, minus ten percent commission. Which reminds me. Can you make sure you give me a five pound note? I want to frame it and put it on the wall.’

Ik heb ook nog wat nieuwe aankopen door te spitten...

Waarschijnlijk hebben velen onder jullie de film High Fidelity wel gezien. Dan ken je deze scene enkel als je de deleted scenes gezien hebt. Bovenstaand stuk komt uit het boek van Nick Hornby waarop de film gebasseerd is. Een paar weken geleden schoot dit verhaal me onmiddellijk te binnen toen ik een bericht van een vriend kreeg. Hij had een aanbod voor me. Een zeshondertal soulsingles en vrije keuze uit een paar dozen platen. Natuurlijk had ik wel interesse. Zeker nadat we na wat onderhandelen overeen kwamen dat ik hem er 150 euro en een stapeltje punkplaten waar ik wel afstand van wilde nemen voor zou geven, een deal waar je de broek niet aan kan scheuren, toch? Toegegeven, ik wist maar met zekerheid dat er een tiental goede nummers tussen zat. De rest was een gok. Maar op basis van de nummers had ik er wel vertrouwen in. Dat vertrouwen werd niet beschaamd. Oké, er zaten geen uitzonderlijke collector’s items tussen zoals de singletjes die Rob Fleming in bovenstaand fragment voorgeschoteld krijgt, maar nadat ik nog maar een zeventig plaatjes beluisterd heb, heb ik toch al behoorlijk wat moois gevonden.[1] Mijn nummer van de dag natuurlijk, ‘Them Changes’ van Buddy Miles, ‘Who Is Your Lover’ van Bobby Powell, ‘I’d Like To Change Places’ van Mitty Collier en aardig wat releases van Atlantic en Goldwax Records. Ik ben benieuwd wat de rest brengt.

Ondanks het feit dat ik geen goudader getroffen heb, kan ik me wel identificeren met Rob uit High Fidelity. Zoals jullie misschien wel weten, kocht hij de collectie niet, op de Otis Redding-single na. Schuldgevoel. Hij wilde het levenswerk van een andere verzamelaar niet onteren door het voor zo’n belachelijke prijs te kopen, ook al zou hij dan alles hebben wat zijn hart begeert. Mijn vriend had deze collectie, een achthonderd singles en enkele tientallen lp’s, op marktplaats gekocht voor honderd euro van een voormalige dj. Hij moest zijn vinyl wegdoen van zijn vrouw. Nadat het zoekertje nog geen vierentwintig uur op Marktplaats had gestaan, accepteerde vrouwlief het bod van mijn makker. Ondertussen is een groot deel van die platen bij mij beland en kan ik het niet nalaten met een dubbel gevoel te zitten. Blij met een hele hoop leuke nieuwe muziek, maar anderzijds heb ik misschien wel iemands ziel en zaligheid voor een appel en een ei opgekocht. Ik heb mijn vriendin laten beloven dat ze me dit nooit aan zou doen. Alvast bedankt lief. xxx

  1. [1]En op basis van prijsindicaties heb ik een goede investering gedaan.

Tags: , , , , , , ,

-->