nummer van 24/06/2012 door Jeroen Ligter

‘Love Minus Zero/No Limit’ van Bob Dylan

Toch maar alles checken van die ouwe kraai

Jeroen Ligter is een kersverse vader en zanger en gitarist van het in Amsterdam wereldberoemde Giant Tiger Hooch. Met deze ‘bluesblamage’, zijn eigen woorden, reist hij stad en land af om de reputatie waar te maken ‘nog harder te rammelen dan een gemiddeld Pavement of Guided by Voices concert’. Weer zijn eigen woorden. In een eerder leven toerde hij over de wereld als drummer van singer/songwriter Benjamin Winter. Vandaag breekt hij een lans voor Bob Dylan, want dat vond hij maar ‘een ouwe zeikerd die niet kon zingen’. Ja, wederom zijn woorden. Maar die mening heeft hij bijgesteld.

In een tijd waar muziek draait om het vergaren van roem, ego’s en het eindeloze gebruik van marketing, heb ik de laatste jaren steeds meer de neiging terug te gaan in de tijd. Mijn voorkeur gaat hierbij uit naar muzikanten die muziek maken omdat het simpelweg moet en omdat ze niets anders kunnen.

De 'ouwe zeikerd' toen 'ie nog jong en vol bravoure was.

De eerste keer dat ik geraakt werd door Bob Dylan was in 2007, een jaar waarin ik in dienst was van een Amerikaanse troubadour, die mij kennis liet maken met de ellenlange snelwegen van de westkust van Amerika en de vooral lege concertzalen in binnen- en buitenland. Maar goed, wat kon mij het schelen: ik was op tournee, zoop mij te pletter met mijn vrienden en ik voelde me geweldig, alsof ik iets nuttigs aan het doen was in plaats van het getik voor de maatschappij op een kantoor.

Geen fan

Ik moet eerlijk zijn: ik was geen fan van Bob Dylan, ik vond het maar een ouwe zeikerd, die niet kon zingen. Mijn beste betoog (in mijn ogen dan) tegen deze man was dat hij gezien werd als het boegbeeld voor het ‘begrip’ hippie en ja, die haat ik intens!

Ik vergeet nooit meer dat we op een herfstachtige dag in de tourbus zaten, richting de zoveelste lege zaal ergens onderin Nederland en ik de eerste tonen van ‘Dont’t think twice, it’s allright’ uit de speaker hoorde komen. Ik stond versteld van het liedje en mijn nieuwe missie was alles te gaan checken van deze ouwe kraai.

Toentertijd woonde ik letterlijk driehoog achter aan de Amstel in een kamer die gevuld was met gaten en kieren, waar wind, regen, sneeuw en andere ellende doorheen kwam en er geen verwarming tegenop kon om dat stinkhok warm te houden. Ik had geen geld, geen vrouw, geen baan en ik moest nog een vreselijke scriptie afmaken voor mijn studie technische bedrijfskunde. Ik deed de verkeerde dingen op het gebied van drank en een klein beetje drugs.

Brining It All Back Home (1965)

Geniale liedjes

Wat ik wel had in mijn huis was een stereoinstallatie, een muur vol hardcore en punk cd’s en een Windows computer die bij het opstarten van twee websites alweer uitklapte wegens gebrek aan capaciteit. Maar die ene computer fungeerde perfect om liedjes mee te downloaden met het legendarische LimeWire. In die tijd heb ik denk ik wel meer dan tweehonderd liedjes gedownload van Bob Dylan en ik moet toegeven, het meeste vond ik kut, maar ik heb er geniale liedjes van ome Bob op gevonden, die ik tot op de dag van vandaag met veel plezier luister.

Dit brengt mij bij mijn nummer van de dag: ‘LoveMinus Zero/No Limit’, een liedje van zijn plaat Bringing It All Back Home uit 1965. Ik kan je niet uitleggen waarom ik de hele plaat briljant vind en het liedje in het bijzonder, dat vind ik ook niet belangrijk. Dit nummer is voor de mensen die Dylan verafschuwen, hem haten en niks met de beste man kunnen. Luister het en wellicht opent het deuren zoals het voor mij heeft gedaan.

She knows there’s no success like failure,
And that failure’s no succes at all.

Tags: , , ,

-->