nummer van 22/06/2012 door Guuz Hoogaerts

‘Ode To Billie Joe’ van Bobbie Gentry

Ode To Bobbie G

Het is The Day After. De dag na een ABSOLUUT prachtige bruiloft van Arja en Gijs. Het gelukkige paar was al weken ontzettend druk natuurlijk en ook de rest van de redactie was gisteren vooral bezig met te genieten van hun mooiste dag. Gelukkig hebben we oude bekende Guuz Hoogaerts bereid gevonden om ons een handje te helpen. 

Bobby Gentry – Ode to Billy Joe

‘Her voice reminds me of Sophia Loren’s body – all woman, dark, curvy, seductive, vulnerable.’ Aldus Rosanne Cash (dochter van) over Bobbie Gentry. De Amerikaanse zangeres had niet alleen precies zo’n stem, ze zag er ook zo uit. Lang, donker haar. Gulzige lippen. Geloken ogen. Ronde vormen. Geen wonder dat de mannen met wie ze werkte, vaak moeite hadden zich op de muziek te concentreren.

De hoogtijdagen van Bobbie Gentry liggen ergens tussen 1967 en 1971. Of 1981, het jaar waarop ze uit the spotlights stapte en nooit meer iets van zich liet horen. Fans doen verwoede zoekpogingen, laten berichtjes voor haar achter op fora, maar afgezien van ene Roger die in 2003 meldde dat het goed gaat met Bobbie en dat ze er nog steeds geweldig uit ziet, bleef het stil. Het Britse muziekblad Mojo noemde haar in een stuk onder de kop ‘Mystery Girl’ de ‘J.D. Salinger of rock’n roll’. Er is geen (auto-)biografie over haar verschenen, informatie haal je van het internet en uit bladen.

Heeft u deze vrouw gezien? Guuzbourg beloont de gouden tip.

Opmerkelijk, in deze tijden van Facebook en Google. Maar het past wel bij Gentry, die in 1967 een JOEKEL (hoofdletters zijn gerechtvaardigd) van een wereldhit scoorde met’ Ode to Billie Joe.’ Een liedje dat ze zelf had geschreven, en qua stijl geen country was, geen soul, geen rock, geen folk, maar iets er tussenin. Een gitaar, die stem, wat strijkers, en een verhaal over ene Billie Joe die op 3 juni van de Tallahatchiebrug was gesprongen (lees hier de prachtige tekst). De vertelster kent Billie Joe, sterker, ze hadden ‘iets’ met elkaar. Waarom de jongen sprong wordt niet duidelijk, en wat de vertelster en Billie Joe even daarvoor van de brug afgooiden, blijft ook in nevelen gehuld

Gentry zelf heeft haar liedje nooit willen toelichten. Voor iemand die loog over haar leeftijd, waarover werd gezegd dat ze Portugese wortels had (bewijs ontbreekt), die opgroeide in het arme Chickasaw County, Mississippi en in zonnig Californië, die een kind was van gescheiden ouders waarvan nooit is opgehelderd of ze nog meer kinderen hadden, die met haar hese stem wrede liedjes zong over het leven in het diepe zuiden en mierzoete duetten opnam met Glenn Campbell, daarvan verwacht je ook geen helderheid. Wel dat ze bij gebrek aan succes de eer aan zichzelf houdt, en in de anonimiteit verdwijnt. Ze had waarschijnlijk vaak genoeg in Las Vegas opgetreden om te weten dat je daar beter niet kunt eindigen.

Haar liedjes leven voort. ‘Ode to Billie Joe’ werd vele, vele malen gecovered (dit is de mooiste versie, met  Clydie King op zang), en groeide zelfs uit tot een jazz-standard. Haar eerste drie albums zijn prachtig, mijn favoriet is The Delta Sweete. Luister naar ‘Courtyard‘, van dat album. Zo hees, zo intiem, zo prachtig gearrangeerd, zo gedesillusioneerd qua tekst. Alsof het meisje uit ‘Ode to Billie Joe’ nog ‘s terugdenkt aan haar geliefde, aan wat hij haar vertelde, wat hij haar beloofde. En dat ze dat toen geloofde. En nog steeds wil geloven.

Tags: , , , , , ,

-->