nummer van 18/06/2012 door

‘The Devil You Know (God Is A Man)’ van Face To Face

Een kwartje dat een paar jaar onderweg was

Face to Face – The Devil You Know (God is a Man)

Ik geloof niet dat er binnen de vriendengroep die ik rond mijn zestiende om me heen had een band legendarischer was dan de Amerikaanse punkrockband Face To Face. In de eerste plaats natuurlijk vanwege albums als Don’t Turn Away, Big Choice en Face To Face, maar vooral ook omdat het lot besloten leek te hebben dat we de band nooit live zouden gaan zien. We ontdekten de band te laat om in 1993 het concert in de Willem II in Den Bosch te hebben gezien en het leek er vervolgens op dat de band nooit meer de oceaan over zou komen. Europese tourdata werden maar niet bekend gemaakt en toen er tijdens een interview werd opgemerkt dat een van de bandleden vliegangst had leken de kansen helemaal verkeken. Ondertussen bleven we stug hopen en balen dat we dat concert drie jaar eerder niet hadden meegemaakt. Om de marteling compleet te maken verscheen er in 1998 ook nog eens liveplaat, waarop we hoorden dat de band op het podium ook daadwerkelijk zo geniaal was als we ons altijd hadden voorgesteld.

Geen gekkigheid in mijn punkrock a.u.b.

Een jaar later leek het er echter op dat het helemaal gebeurd was met onze favoriete band. Niet dat ze uit elkaar gingen, maar die nieuwe plaat Ignorance Is Bliss was geen goed teken. Geen up-tempo punkrock met gouden melodieën meer, maar een donkere plaat vol slepende ritmes en getergde zanglijnen. In openingstrack ‘Overcome’ zat nog wel wat pit, maar daarna ging met ‘In Harm’s Way’ de vaart er al flink uit en ‘Burden’ leek haast wel een cover van The Cure. Destijds vond ik muzikaal al een boel interessant, maar in mijn punkrock wilde ik geen gekkigheid. Gewoon opgefokte drums, bloedsnelle gitaarriffs en melodieuze zanglijnen. Dat Strung Out stiekem wat metal in hun muziek smokkelde vond ik al apart genoeg.

Gek genoeg zou Ignorance Is Bliss later alsnog een van mijn favoriete Face To Face-albums worden. Ik heb niet zoveel met het concept groeiplaten, maar deze heeft toch wel een paar jaartjes moeten liggen voor het kwartje pas echt viel. De band leek er zelf destijds ook niet echt van overtuigd. Ze stonden muzikaal wel achter hun creatie maar leken toch aan te voelen dat hun fans hier niet klaar voor waren. De eerste recensies waren dan ook niet al te positief en behalve een korte tour na de release speelde Face To Face de nummers nooit live. Het contrast qua sfeer met de rest van het repertoire was te groot en volgens zanger/gitarist Trever Keith slaagde de band er maar niet in om het materiaal geschikt te maken voor het podium. Blijkbaar heeft ook dat tijd nodig gehad want dit jaar is de band begonnen aan een akoestische tour waarbij juist de nummers van Ignorance Is Bliss worden gespeeld. Helaas zijn er nog geen Europese data bekend gemaakt.

De tand des tijds

Ondertussen heb ik de band al wel een paar keer mogen zien. Ze speelden de afgelopen jaren meerdere malen op het Belgische festival Groezrock, maar hun show vorige zomer in de Melkweg maakte alle verwachtingen uit mijn tienerjaren pas echt waar. Bebaarde dertigers die met de armen om elkaar geslagen alle nummers woord voor woord meezongen, niet helemaal wat ik me er op mijn zestiende bij voor had gesteld maar een memorabel avondje was het zeker. De platen van Face To Face komen ook nog steeds geregeld voorbij. De meeste uit nostalgische overwegingen, maar Ignorance Is Bliss is uiteindelijk de enige die nog steeds muzikaal weet te boeien. Niets slechts over die andere albums, al stellen die laatste twee niet zo veel meer voor, maar de gelaagdheid van die gekke plaat blijkt de tand des tijds toch het best te hebben doorstaan.

Tags: , , , ,

-->