nummer van 14/06/2012 door

‘Hanging On The Telephone’ van The Nerves

Niet vergeten dankzij Blondie

The Nerves – Hanging On The Telephone, Original version 45, Blondie. 1976.

Voordat Blondie grote successen boekte in de VS, was de band al big in Japan. Daar speelde die zo rond 1977 voor uitzinnige Japanners en zangeres Deborah Harry droomde tijdens de optredens over een dergelijk succes in haar moederland. Na de optredens werden ze zelfs door een limousine van de zaal naar het hotel gebracht. Tijdens een van die ritten stopte iemand een bandje in de cassettespeler. De stuwende bas, het montere ritme en de herkenbare melodie die ineens uit de luidsprekers kwamen, zorgden er voor dat de Japanse chauffeur binnen no-time met zijn vingers op het stuur het ritme mee tikte. Harry was ook onder de indruk. Wat een aanstekelijk liedje, dacht ze. Hier moet ik iets mee doen.

Een jaar later scoorde Blondie een grote hit met het nummer dat Harry in de limousine had gehoord. ‘Hanging On The Telephone’ heette het liedje en het was de opener van Blondie’s derde plaat Parallel Lines (1978).

The Nerves

Alive Records bracht in 2008 de complete discografie uit, One Way Ticket. Zes studioliedjes aangevuld met demo’s en live-opnamens.

Het origineel kwam in 1976 uit en stond op het enige plaatje dat de schrijvers van het nummer, The Nerves, zouden uitbrengen. Het powerpoptrio kwam uit Los Angeles en bestond zo’n vier jaar (1975-1978). Nog voordat Blondie succes had met de cover, was het voor de band alweer voorbij. De bescheiden erfenis: een vier liedjes tellende ep, spelen in het voorprogramma van The Ramones en een krakkemikkige tour door de VS.

De leden van de band, Jack Lee, Peter Case en Paul Collins, waren alledrie begenadigd songwriters. Maar gitarist Lee, die ‘Hanging On The Telephone’ schreef, stak er toch iets bovenuit. Blondie vroeg hem zelfs nog een nummer te schrijven voor Parallel Lines, ‘Will Anything Happen?‘. Gemotiveerd door het succes van zijn songwriting, schreef hij daarna nummers voor Suzi Quatro en Paul Young en maakte hij ook nog soloplaten, om daarna van de radar te verdwijnen. De andere bandleden bleven in bandjes spelen. Case en Collins probeerde met The Breakaways een soort Nerves II op poten te zetten, maar dat mislukte. Collins ging daarna verder met het maken van powerpop in The Beat (of Paul Collins’ Beat) en americana met The Paul Collins Band.

Wegbereiders

Ondanks de beperkte staat van dienst, was The Nerves een van de wegbereiders van de punkscene in Los Angeles. Omdat de leden een stevige do it yourself-mentaliteit bezaten, zetten ze veel optredens op in hun thuisstad. Cultbands zoals The Dils en The Weirdo’s speelden hun eerste optredens op door Nerves-leden opgezette shows.

The Nerves heeft te kort bestaan om een duidelijkere en grotere stempel op popmuziek te drukken. Máár – hoewel er hele volksstammen zullen zijn die jarenlang in de disco hebben staan swingen op ‘Hanging On The Telephone’ en nog nooit van The Nerves hebben gehoord – zakte de band nooit helemaal weg in de vergetelheid. Dankzij Blondie.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

-->