nummer van 12/06/2012 door

‘The House That Heaven Built’ van Japandroids

Voorlopig hoogtepunt in een nu al geweldig muziekjaar

Japandroids – The House That Heaven Built [OFFICIAL AUDIO]

Tot nu toe is 2012 hard op weg om een verdomd mooi muziekjaar te worden. Mijn playlist in Spotify met dit jaar verschenen albums die ik de moeite waard vind, telt inmiddels al zo’n zeventig titels. Nog niet eens op de helft van het jaar en al zo’n stapel platen die ik straks nog eens door mag spitten als het weer tijd wordt voor de eindejaarslijstjes. Titels van oude rotten die het nog steeds blijken te kunnen, zoals Mark Lanegan, Dr. John en Leonard Cohen maar tot mijn grote geluk ook veel nieuwe bands waar ik pas dit jaar kennis mee maakte. Young And Old van Tennis blijkt de perfecte muziek voor een zomerse ochtend, Cloud Nothings is met geen mogelijkheid uit m’n cd-speler te krijgen en Nick Waterhouse laat met zijn Time’s All Gone horen dat de soulrevival van de laatste jaren nog wel even aanhoudt. De nieuwste band in mijn lijst is Japandroids, een Canadees noisy rockduo dat met Celebration Rock gelijk solliciteert naar acht nummers van de dag.

Excuus om te toeren

In retrospect sta ik er eigenlijk van te kijken dat debuutalbum Post-Nothing uit 2009 compleet langs me heen is gegaan. Net als Celebration Rock een plaat die stijf staat van de adrenaline en onbeteugelde energie en bewijst dat je voor een monsterlijk rauwe sound genoeg hebt aan een drummer en een gitarist. Het had trouwens weinig gescheeld of die plaat, en daarmee natuurlijk ook zijn opvolger, was er niet eens geweest. De twee vrienden uit Vancouver hadden eind 2008 hun muzikale handdoek namelijk al in de ring gegooid wegens uitblijvend succes. Toch besloten ze om hun opnames alsnog in eigen beheer te brengen in 2009, zonder verdere intenties. Het Canadese platenlabel Unfamiliar Records bleek ineens interesse te hebben en kreeg de band zelfs zover dat ze weer gingen optreden. Wat volgde waren lovende recensies, twee jaar non-stop toeren en zelfs nominaties voor enkele muziekprijzen.

Terug van die lange tour bedacht het tweetal opnieuw dat het wel mooi was geweest met hun avontuur. Maar het gewone dagelijkse leventje in Vancouver bleek toch minder inspirerend dan ze onderweg steeds gedacht hadden. Op tour maar weer dus, maar dan moest er wel eerst een nieuwe plaat komen. Zowel gitarist Brian King als drummer David Prowse hadden allebei een hekel aan het werken in de studio, maar het moest maar weer. Waar andere bands oeverloos kunnen doorzeveren over de artistieke noodzaak die ten grondslag ligt aan hun platen, is Japandroids daar een stuk pragmatischer in: ze hadden simpelweg een excuus nodig om weer in hun bandbusje de wereld te gaan verkennen.

Vuist in de lucht

Luisterend naar Celebration Rock betwijfel ik toch dat dat de enige reden is geweest. Daarvoor klinkt er te veel passie, levenslust en urgentie in de nummers door. ‘The House That Heaven Built’ laat die onderliggende laag al horen in de openingsakkoorden. Japandroids kiest met slechts twee bandleden natuurlijk voor een behoorlijk directe aanpak qua muziek, maar het duo weet in hun sound knap een emotionele lading te verpakken. De eerste tien seconden verraden al dat er een anthem aankomt; een oproep om het leven te leven, in plaats van lijdzaam te ondergaan, zowel de mooie dingen als de lelijke. “And if they try to slow you down, tell ‘em all to go to hell”, zingt King in het refrein, terwijl achter hem een muur van versterkers een arsenaal aan scherp gerichte akkoorden afvuurt. Hun optreden vorige maand op London Calling heb ik helaas gemist, maar ik kijk nu al uit naar de eerstvolgende mogelijkheid om ‘The House That Heaven Built’ met een opgestoken vuist woord voor woord mee te zingen.

Japandroids – The House That Heaven Built live at CAMP Basement, London 22.05.12

Tags: , , , , , , , , ,

-->