nummer van 10/06/2012 door Miguel Thannhauser

‘Blue Hotel’ van Chris Isaak

Het bepalende geluid van een onderbelichte held

Het is weer tijd voor een gastblog en vandaag vertelt Miguel Thannhauser over zijn favoriete nummer. Miguel werkte bijna tien jaar als popjournalist voor diverse media in diverse functies, van hoofd- tot eindredacteur. Hij stopte hiermee omdat financiëlel afhankelijkheid van zijn passie een slecht uitgangspunt bleek. “Teveel moeten, teveel gebakken lucht, te weinig nadruk op waar het voor mij in de eerste plaats om ging: goede platen.” Sinds hij het wereldje eind 2009 grotendeels heeft verlaten, geniet hij naar eigen zeggen stukken meer van muziek. Incidenteel werkt Miguel als DJ in Arnhem en schrijft hij voor 013 Popcentrum en popmagazine Lust For Life.

Chris Isaak Blue Hotel 1987 [Official Video]

Een gestileerde verschijning, die Chris Isaak: de looks van een jonge Chet Baker, een stemgeluid zo fraai als dat van Roy Orbison én de flamboyante kledingkeuze van Buck Owens. Dat bepalende gitaargeluid bleek echter voor een belangrijk deel toe te schrijven aan Isaaks leadgitarist: James Calvin Wilsey.

Ruim 20 jaar later vind ik Isaak nog steeds een zeldzaam fantastische zanger. Op het podium heeft hij nog niets aan kracht ingeboet, maar toch missen zijn studioplaten vanaf midden jaren ’90 naar mijn idee iets essentieels. Vanzelfsprekend niet die stem, maar wat dan wel? Welnu, die aantrekkingskracht van zijn eerdere materiaal werd niet alleen veroorzaakt door die gouden stem. Nee, de toenmalige leadgitarist van zijn band Silvertone voegde dat andere magische stukje geluid toe, namelijk dat van de klassieke Fender Stratocaster. Deze James Calvin Wilsey leerde eind jaren zeventig het klappen van de zweep als bassist bij de legendarische Amerikaanse punkband Avengers. Zijn voorliefde voor rockabilly bracht hem begin jaren ’80 echter in contact met een nog jonge Chris Isaak. Samen werkten ze de muzikale formule uit van die het kenmerkende geluid zou worden gedurende het begin van Isaaks loopbaan.

Chris Isaak en James Wilsey begin jaren ’80. Een vroege versie van het nummer ‘Gone Ridin’’ dat filmregisseur David Lynch gebruikte in de film ‘Blue Velvet’.

Chris Isaak & Silvertone"GoneRidin.mov

Producer Erik Jacobsen gaf dat karakteristieke geluid van Wilseys Fender 62ri Stratocaster altijd een passende plek op de voorgrond. Wilsey liet de spotlights echter altijd aan Isaak, maar middels – subtiel – gebruik van reverb en tremolo gaf juist hij de liedjes een mysterieuze, in 50s pastiche gedrenkte gloed. Die Fender-sound leek welhaast vervaardigd om Isaaks bitterzoete ballades te versterken. Zelfs David Lynch viel de fraaie combinatie al vroeg op. Hij gebruikte twee Isaak-nummers in Blue Velvet en in Wild At Heart gebruikte de excentrieke filmmaker een instrumentale versie van ‘Wicked Game’.

De stem en de gitaar, de magische combinatie

De combinatie van het gitaarwerk en de stem komt wat mij betreft nog altijd het beste tot uiting in het fatalistisch aandoende ‘Blue Hotel’, een bescheiden hit uit 1987. Dat fatalisme bleek geen toeval; Isaak schreef het nummer in San Francisco naar aanleiding van de zelfmoord van een vriend van hem. Deze beëindigde zijn leven in een hotelkamer, zo vertelde Isaak ooit. “I had a smart cool buddy who let life get the best of him and I wrote this about that feeling when you’re lost and alone. Why quit when you’re losing.”

Volgens Isaak liet die vriend een lijst met namen achter van alle vrouwen op wie hij ooit verliefd was geweest. Bizar. Het nummer vertelt het verhaal van een wanhopige laatste nacht ergens in een vervallen hotel aan de rand van een verlaten snelweg. Waar ‘Wicked Game’ juist een dromerig, verdovend gevoel oproept, daar trekt ‘Blue Hotel’ je bijkans mee in de wanhoop. Isaaks fluwelen stem verzacht het gebrek aan een goede afloop.

Het plaatwerk na Wilseys vertrek leverde flink in op de sfeer. Sindsdien draait het voornamelijk om de stem. Ik ging enkele jaren geleden, na afloop van een concert van Isaak in 013 op zoek naar informatie en ontdekte stomtoevallig dat Wilsey na jaren afwezigheid weer actief was als recording artist. Onder de titel El Dorado verscheen in 2008 een instrumentaal soloalbum. Niet verkrijgbaar in Nederland helaas, maar met enig zoekwerk wist ik al snel een exemplaar veilig te stellen.

Op El Dorado eert Wilsey zijn eigen muzikale helden: Hank Marvin, Duane Eddy, Billy Strange en Link Wray. Zelfs wanneer de gitarist volledig in de spotlights kan treden, zoekt hij het nog in de subtiliteiten. Daarmee is El Dorado geen groots album geworden, maar dat was ongetwijfeld ook nooit de opzet. Nee, hier horen we moody instrumentals die herinerringen oproepen aan prairies en David Lynch-films; alsof je Nicholas Cage en Laura Dern op een broeierige zomeravond in die gitzwarte Ford Thunderbird de sunset tegemoet ziet rijden. Aan de horizon prijkt een vervallen hotel.

Jimmy Wilsey – The Rattler

Tags: , , , , , , , ,

-->