nummer van 07/06/2012 door

‘Alison’ van Elvis Costello

Drie uur Costello, geen seconde verveeld

https://youtube.com/devicesupport

Op het podium van de Melkweg zit een Engels stel dat die dag zijn 25-jarig huwelijk viert. Elvis Costello heeft hen net naar een klein barretje begeleidt dat daar speciaal voor toeschouwers staat die uit het publiek worden gekozen. Iets daarvoor mochten ze allebei een slinger geven aan een groot rad van fortuin dat bepaalt welk liedje Costello gaat spelen. Als de twee op hun stoeltjes zitten, krijgen ze een glas champagne. Wanneer Costello ‘Clubland’ inzet, waar de keuze van het rad op viel, geven de man en vrouw elkaar een kus. De rest van het liedje zingt de man alle woorden van het nummer mee.

Hoedje, pak, alles had hij aan tijdens de show. En zweten!

Dik drie uur duurde het concert van Elvis Costello en zijn Imposters dinsdagavond in de Melkweg. Maar geen seconde heb ik me verveeld. Voor een deel kwam dat door de opzet van het concert. Op dat grote rad van fortuin, The Wheel, stonden songtitels en thema’s. Het publiek werd uitgenodigd een slinger te geven aan het rad en Costello en zijn begeleidingsband speelden wat er ook maar boven kwam drijven als het rad stilstond. Deze korte intermezzo’s gaven Costello de ruimte om zijn innemende persoonlijk te etaleren. Grappig, gevat en zelfs ontroerend lichtte hij de liedjes toe. Met zevenmijlslaarzen stapte hij door zijn rijke oeuvre: ‘What’s So Funny About Peace, Love And Understanding’, ‘Oliver’s Army’, ‘Everyday I Write The Book’, ‘Shipbuilding’, ‘Radio Radio’, mijn persoonlijke favoriet ‘Lipstick Vogue’ en als afsluiter ‘I Want You’. De setlist is hier te vinden.

Op papier is dat al een indrukwekkende ervaring – voor degenen die bekend zijn met het werk van Costello. Daarnaast is het voor hemzelf een verfrissende manier om op te treden. Elke show is afhankelijk van de grillen van The Wheel. In totaal zijn er zo’n 150 nummers die eventueel gespeeld moeten worden op zo’n avond. Ga er maar aan staan als band, om die op elk gewenst moment in te zetten.

De trailer voor deze showreeks, zodat je een idee krijgt hoe het eruitziet:

The Return Of The Spectacular Spinning Songbook (Trailer)

Prachtige stem

Maar de grootste verrassing was eigenlijk zijn stem. Het zwaartepunt van mijn Elvis Costello-verzameling ligt bij de beginjaren. Platen als My Aim Is True, This Years Model en Armed Forces heb ik letterlijk grijsgedraaid. Imperial Bedroom, King Of America en Blood & Chocolate iets minder. En van alles wat daarna nog komt, ken ik slechts vlagen.

Credit: Fred & Laurie uit Frankrijk (via sleeveface.com)

Zijn stem dus. Dinsdagavond omschreef ik mijn verbazing als volgt: ik schatte hem altijd in als een beperkte zanger die binnen zijn mogelijkheden heel goed weg kwam. Maar live zong hij zo ontzettend goed. Hij had zijn breekbare en een beetje nasale stem volledig onder controle. Op momenten dat het leek alsof hij het niet ging halen, brak hij dwars door barrières waarvan ik dacht dat die hem tegen zouden houden, om op de goede tonen uit te komen.

Alison

Een van de hoogtepunten van de set was ‘Alison’. In zijn eentje had Costello net een cover van Johnny Cash’ ‘Cry, Cry, Cry’ gespeeld, van waaruit hij naadloos overging in het eerste couplet van ‘Alison’. De bandleden die even van het podium waren gestapt, voegden zich tijdens het eerste couplet weer bij Costello en vielen met z’n allen in bij het refrein. En ook hier werd duidelijk dat hij zoveel beter en warmer – maar nog steeds zo kenmerkend – zong dan op de studioversie. Niks ouwe rocker die nog eens komt teren op ouwe roem, terwijl hij er eigenlijk niks meer van bakt. Het plezier en de liefde voor muziek spatte van het podium, elke seconde van dat dik drie uur durende concert.

Tags: , , , , , ,

-->