nummer van 05/06/2012 door

‘Love’s Theme’ van Love Unlimited Orchestra

Muzikale opvoeding in een bruine kroeg

Barry White & Love Unlimited Orchestra – Love's Theme (Live on Midnight Special 1974).mpg

Doe mij de onderste cover maar. Nog steeds ja

“Nee, doe mij maar de Gil Scott-Heron cover,” zei ik tegen de verkoper van Plato. Ik had Wax Poetics 42 in mijn handen, The R&B Issue. WP komt vaak uit met twee verschillende covers en ditmaal was het kiezen tussen Scott-Heron en Barry White. “Met Barry White heb ik niet zoveel,” liet ik de platenverkoper weten. Die aversie die heb ik over gehouden aan mijn jeugd. Gekscherend verwijt ik mijn vader wel eens dat hij mij een slechte muzikale opvoeding gegeven heeft. Ik herinner me nog dat hij zijn platencollectie weg deed en me enkel ‘Kung Fu Fighting’ van Carl Douglas naliet. En dat hij in de douche meestal nummers van André Hazes zong hielp ook niet echt. Echte muziekfanaten waren mijn ouders niet. Ik kan me niet herinneren dat de radio of cd-speler vaak aan stond. Die eer was voor de tv weggelegd.

Twisten op zondagmiddag

Een tijdje geleden realiseerde ik me dat ik toch wel de nodige muzikale scholing van mijn ouders meegekregen heb, zij het onrechtstreeks. Zondag was voetbaldag. ’s Morgens speelde ik mijn wedstrijd en we bleven heel de dag tot het eerste elftal haar wedstrijd afgewerkt had. Vaak eindigde de dag in Sas 4, een typische bruine kroeg uit klein Vlaams dorp. Het was daar dat ik geschoold werd.

Ik moet een jaar of twaalf of dertien geweest zijn, want op mijn veertiende ging ik basketballen. Ik ging altijd wel mee naar “het Sas”. Het was er gezellig, er waren steeds voetbalvrienden en je kon er biljarten (een pool staat niet in een bruine kroeg). Bovendien stond er een jukebox, mijn muzikale leermeester. Kruiwagens vol twintig frankstukken moet ik in dat ding gestopt hebben. Nu weet ik dat er veel Philly soul op stond. En disco. Artiesten zoals The Trammps, The O’Jays en Tavares. Maar destijds maakte dat allemaal nog niet uit. Ik leerde snel welke nummers ik moest draaien om succes te krijgen. Na een middagje bier drinken naast het voetbalveld kreeg je mensen snel genoeg op de dansvloer.

Keerzijde van het twintig frankstuk

Absolute crowdpleaser was van Barry White, maar in tegenstelling tot de nummers van bovenstaande artiesten, kan ik zijn hits echt niet meer horen. ‘You’re The First, The Last, My Everything’, ‘Can’t Get Enough Of Your Love, Babe’, ‘Let The Music Play’, ik heb ze net nog eens proberen te luisteren, maar ik hou het geen twee maten uit.

Ik heb heel dit verhaal niet gedaan aan die verkoper van Plato hoor. Toen ik heb over mijn afkeer vertelde, zei hij me dat hij White geregeld draait. “Uitstekend spul om te mixen,” zo luidde de conclusie. Nu is de beste man iemand wiens mening ik graag vertrouw, dus gaf ik White een tweede kans. Ik las eerst het interview in Wax Poetics. Een anecdote herinnerde me er aan waarom White zo’n succes was in Sas 4. De schrijver vertelt dat hij halsoverkop een paspoort nodig had omdat hij White mocht interviewen in Europa, waar hij op tour was.

“So why do you need to get your passport so fast?” she inquired sassily. Smiling, I replied, “Because I’m going to Belgium to interview Barry White.” Glancing at me as though she were hearing things, the snippy civil servant suddenly stopped smacking and simply stared. “Are you for real?” she stuttered. When I nodded my head, her smile was bright. “Come back after three o’clock, and it will be ready.”

Nooit gedacht dat ik nog eens een Barry White plaat in mijn kast zou hebben staan (en me er niet voor zou schamen)

De muziek van Barry White was voor vrouwen van middelbare leeftijd. Barry White maakte muzikale stationromannetjes. Zijn diepe stem moest uitgedoofde huismoeders doen herinneren aan vergeten passie.[1] Volgens mij kon ik dat zelfs niet goed vinden al zou ik het willen. Toch was het advies van de man van Plato niet tevergeefs. Nadat ik het uiterst vermakelijke interview uitgelezen had, heb ik me gestort op Love Unlimited, de meidengroep die White had helpen lanceren. Hun werk is gemakkelijker te verteren, minder zoet en vind ik veel catchier. Hun nummer ‘High Steppin’, Hip Dressin’ Fella’ is ondertussen een persoonlijke favoriet. Ook heb ik geleerd om door te bombastische strijkerarrangementen van White heen te luisteren. Op aanraden van de platenverkoper. “Dikke funk zit daar onder jongen!” Het solowerk van White zet ik nog steeds niet (vaak) op, maar Love Unlimited en Love Unlimited Orchestra, het veertigkoppige orkest dat de meidenband en White begeleidde, komen vaak voorbij en dan vooral Rhapsody In White, een instrumentaal meesterstuk dat helaas niet op de jukebox in Sas 4 stond, maar dat ik uiteindelijk toch nog heb leren kennen en appreciëren.

  1. [1]Fun Lovin’ Criminals hadden ook een duidelijke visie op de muziek van Barry White

Tags: , , , , , , , , , ,

-->