nummer van 04/06/2012 door

‘Evening’s Kiss’ van Willis Earl Beal

Twijfelend op de drempel tussen de doorbraak en de goot

Willis Earl Beal – Evening's Kiss (Later with Jools Holland)

Grillige, onvoorspelbare muzikanten, daar hebben we er eigenlijk veel te weinig van. Artiesten die doodleuk nog ergens in een kroeg hangen op het moment dat ze eigenlijk het podium op moeten. Of hun manager helemaal over de zeik krijgen door een rits flink politiek incorrecte uitspraken te doen in een interview. Het heeft niet direct met de muziek te maken, maar dat soort persoonlijkheden maakt mijn beleving van hun werk gelijk een stuk interessanter. Toch lijkt tegenwoordig de brave voorspelbaarheid te overheersen. Een beetje zeuren over de belastingontduiking van U2, veel spannender wordt het meestal niet. Je kunt je haast niet meer voorstellen dat een band met gedrag van bijvoorbeeld Guns N’ Roses (leden aan de heroïne, alcoholverslaafd en ook niet vies van een potje matten tijdens hun shows) het vandaag de dag nog tot wereldband zou schoppen. Gelukkig ontdekte ik onlangs weer eens een zanger die nog wel eens voor onverwachte taferelen kan zorgen.

Wispelturigheid

Voorop staat natuurlijk wel dat er goede muziek gemaakt moet worden. En iemand het ziekenhuis inschoppen zoals Willis Earl Beal vorige week deed in Utrecht gaat ook wat ver. Waar het om gaat is dat ik graag met een beetje spanning naar een show toe ga. Ik weet nog dat ik als 15-jarig jochie met knikkende knietjes bij een show van Morbid Angel naar binnen liep vanwege de verhalen over liters varkensbloed die van het podium gekieperd zouden worden. Of tussen een clubje baldadige Engelse hooligans bij Morrissey stond te kijken. Die onvoorspelbaarheidsfactor maakt een concert nou eenmaal stukken interessanter. Het wordt helemaal mooi als die wispelturigheid ook nog eens terug te vinden is in de muziek van een artiest. En zo komen we weer terug bij Willis Earl Beal.

Ik luisterde naar zijn plaat Acousmatic Sourcery een maand of twee geleden voor het eerst na wat lovende recensies en was in eerste instantie vooral geïnteresseerd door het verhaal van de man uit Chicago. Een ex-militair die na een periode van zwerven bij z’n oma introk en door de telefoon liedjes voor vreemden zong die zijn nummer van een flyer hadden. Mos Def vond het verhaal van Beal ook fascinerend en benaderde hem zelfs om een film over zijn leven te maken, zo vertelde de zanger onlangs in een interview met 3voor12. Een intrigerend figuur dus, en hetzelfde geldt voor zijn debuutplaat. Niet bepaald toegankelijk maar op een vreemde manier trekt het wel gelijk je aandacht. Beal schreef de meeste nummers terwijl hij door de straten van Alburquerque zwierf en nam het op met een eenvoudige casetterecorder, meer kon hij zich niet veroorloven.

Doorbreken of wegvluchten?

Waar hij toe in staat is blijkt echter als hij op 20 april van dit jaar optreedt bij Jools Holland. Zittend op een stoel begeleidt hij zichzelf met een gitaar op schoot die hij met een tandenstoker bespeelt en door de professionele mixtafels van de studio klinkt ineens de pracht die op plaat zo diep verborgen is tussen al die lo-fi gruizigheid. Het gitaarspel is minimaal maar Beals stem stijgt er hemels bovenuit. De intensiteit in zijn zang op 2:29 is hartverscheurend en ik kan me niet voorstellen dat iemand hier of naar die snik op 3:39 luistert zonder kippenvel te krijgen. Een veelbelovend optreden dat voor veel artiesten een doorbraak zou kunnen betekenen maar ik vraag me af of dat bij Beal het geval zal zijn. Zelf zegt hij zijn oude nummers al meer dan zat te zijn en vooral ‘Evening’s Kiss’ komt hem flink de keel uit. Hij is al druk bezig met zijn tweede plaat, die naar eigen zeggen vele malen beter zal zijn dan zijn debuut. Wellicht dat dan die grote doorbraak komt, maar evengoed zie ik hem weer op straat belanden en flyers ophangen omdat ie een vriendin zoekt. Het kan alle kanten op.

Willis Earl Beal – Evening's Kiss

De versie van ‘Evening’s Kiss’ zoals die op Acousmatic Sourcery te horen is.

Tags: , , , , , , , , ,

-->