nummer van 01/06/2012 door

‘These Are The Days’ van Lift To Experience

Een religieuze ervaring

Lift to Experience

Pearson in het midden, slechts zijn kin onbebaard

Take Root Festival 2011, Oosterpoort, Groningen. Josh T. Pearson sjokt het podium op, neemt rustig plaats voor de microfoon en spreekt de gortdroge woorden: “He totally looked that up on Wikipedia.” Enkele seconden daarvoor werd hij uitgebreid geïntroduceerd als voormalig frontman van Lift To Experience, een veel aangehaald hoofdstuk uit zijn curriculum vitae aangezien we de man verder nergens van kennen. Van Lift To Experience overigens ook niet; de band is tot op de dag van vandaag geweldig obscuur. In 1996 opgericht in Denton, Texas, bracht een handjevol singles uit, schopte het uiteindelijk tot het South By Southwest Festival in 2000 en werd aldaar ontdekt door de platenbazen van Bella Union. Die financierden The Texas-Jerusalem Crossroads (2001), een fascinerend conceptalbum over twee dingen: hun liefde voor Texas en de wederkomst van Jezus. Ach, waarom ook niet.

Huilende mannen

Vlak na het uitkomen van The Texas-Jerusalem Crossreads werd de band alweer opgedoekt. Pearson reisde rond de wereld, trouwde, scheidde, raakte depressief, verhuisde naar Parijs, en schreef daar één van de meest intense soloalbums van het afgelopen decennium. Lift To Experience is inmiddels vergeten, behalve de momenten dat Pearsons biografie wordt geraadpleegd om iets meer over de man te kunnen zeggen dan dat hij “een baard heeft” en “grote mannen laat huilen als moeders die hun kind verloren.” De manier waarop hij zijn verleden met de band bagatelliseerde op dat podium in Groningen onderstreept weliswaar dat het onzinnig is zaken aan te halen die er niet toe doen, maar Pearson hoeft zich in ieder geval nergens voor te schamen. In de tijd dat zijn baard alleen nog maar op zijn wangen groeide maakte hij namelijk ook al fantastische liedjes.

Baard van nu

De Heilige Geest

Muzikaal te omschrijven als een soort van epische shoegaze-americana – gelaagde countrymelodieën die zich afspelen achter een muur van feedbackende gitaren – en tekstueel doorspekt met bijbelse referenties. Als verstoten domineeszoon is Pearson zijn hele leven in gevecht met God, de duivel, engels en demonen. Tijdens zijn solo-optredens is dit aan alles te voelen, zien, ruiken en horen, wanneer zijn galmende gitaar zich als de Heilige Geest uitstort over de harten van het publiek. Maar we hadden het over Lift To Experience, want daar werd dit zaadje geplant. Het is altijd schitterend om terug te blikken op de fase dat het talent van een groot genie nog maar een kleine kiem was, nauwelijks opvallend voor diegenen die niet wisten wat er ging komen. Verhalen over Cruijff die als kind in Betondorp op straat een balletje trapte, of de schetsen die Rembrandt in Leiden maakte in een van zijn eerste schriftjes.

Nu lijkt het overdreven om Josh T. Pearson temidden van dit soort grootheden te hangen, maar je merkt: ik heb hem hoog zitten. Wat ooit in ‘These Are The Days’ begon met enigszins clichématige, apocalyptische voorspellingen als “So we approach the end when God judges man’s sin”, groeide uiteindelijk uit tot poëtische bekentenissen als: “I ain’t your savior or your Christ, or your goddamn sacrifice, and when I said I’d give my life I weren’t talking suïcide.” En waar hij bij het Lift To Experience-nummer beweerde dat “we’re simply the best band in the whole damn land and Texas is the reason”, kan hij zo’n uitspraak met zijn solomateriaal tegenwoordig pas echt waarmaken. Ach, vooruit, we sluiten gewoon af met die religieuze ervaring van Josh T. Pearson anno nu. ‘Sweetheart, I Ain’t Your Christ’. Subwoofer hard. Voel die galm.

Josh T. Pearson – Sweetheart, I Ain't Your Christ (Later with Jools Holland)

 

Tags: , , , , , , , , , ,

-->