nummer van 28/05/2012 door

‘Keep On Knocking’ van Death

Uit de dood herrezen

Death – Keep on Knocking (1976)

Dat muziek een schier onuitputtelijke bron van nieuw vermaak is, dat zal waarschijnlijk voor de meesten onder jullie allang wel duidelijk zijn. En als dat nog niet zo was, dan hoop ik dat we dat met dit blog wel hebben bewezen. Het is ook een van de dingen die me het meest trekt aan muziek, de kans om elke dag wat nieuws te ontdekken. Nieuwe muziek, maar in mijn geval meestal toch oude bands. Artiesten die er niet in geslaagd zijn om een bekendheid op te bouwen die generaties overleeft, maar wiens oeuvre wel de tand des tijd heeft doorstaan. Als je maar het geluk hebt dat je ze te horen krijgt.

Als donderslag bij heldere hemel kwam Death een paar jaar geleden op mijn pad. Aanvankelijk was ik skeptisch omdat ik dacht het de death metal Death betrof.[1] Maar mijn achterdocht werd snel omgeruild voor enthousiasme bij het horen van de eerste tonen van ‘Keep On Knocking’, het eerste nummer op een toen net uitgebrachte discografie.

Die eerste paar open aanslagen op de gitaar in de eerste zes seconden, dat was alles wat ik nodig had om snel heel benieuwd te worden. Dat krakende geluid, ik voelde de energie zo opkomen. Wanneer na die zes seconden de drums en bas invielen en de gitaar de lead inzette, vroeg ik me al snel af waarom ik dit nog nooit gehoord had. Die ruwe sound, die baldadigheid in het spel, de pit in dit nummer… dit was protopunk van het hoogste niveau, een eer die doorgaans weggelegd is voor bands als MC5 en The Stooges, nota bene stadsgenoten van de drie zwarte broers uit Detroit. Ik vroeg me af waarom de wereld deze band niet kende en vereerde, een vraag die ik niet als enige stelde. Rapper Mos Def: “These dudes were pre-Sex Pistols, pre-Bad Brains, pre-all that shit, and nobody knows about them. I don’t understand how the world could forget them.”

Dat ik nu over Death schrijf, dat ik, Mos Def en vele andere mensen de band hebben mogen leren kennen en beluisteren, dat is het mooie aan muziek (en ja… ook aan het internet). Het is ook een klein wonder. Death had groot kunnen worden, maar hun eigenwijsheid en zelfverzekerdheid stond dit in de weg. Het verhaal doet de ronde dat de opnames die de band in 1974 maakte betaald werden door Columbia Records-baas Clive Davis. Hij vroeg de broers om de bandnaam te veranderen in iets wat commercieel minder moeilijk lag. Toen dit voorstel geweigerd werd, haakte Davis af en was de de kans die Death had om een grote groep bij Columbia te worden verkeken. Geen debuutalbum bij een grote platenmaatschappij dus, maar een singletje met een oplage van slechts vijfhonderd stuks, uitgebracht in eigen beheer. Geen twaalf nummers opgenomen, maar slechts zeven, waarvan er twee op de single kwamen en ‘Keep On Knocking’ de b-kant was.[2]

Gelukkig is Death niet verloren gegaan in de steeds maar groeiende wildernis van de muziekgeschiedenis. In 2009 bracht Drag City Records het album …For The Whole Earth To See uit, waarop de zeven nummers die de band in 1974 opnam staan. Voor mij was er iemand die de twee nummers op de Death single hoorde en besloot dat de wereld dit moest horen. Een muziekliefhebber die er ook van geniet steeds weer nieuwe dingen te ontdekken.

  1. [1] Death was een pioniersband voor het death metalgenre. Het is me niet helemaal duidelijk of het genre vernoemd is naar de band of omgekeerd. Of geen van beiden. In een interview zei zanger Chuck Shuldiner: “I don’t think I should take the credits for this death metal stuff. I’m just a guy from a band, and I think Death is a metal band.”
  2. [2]‘Politicians In My Eyes’ stond op de a-kant.

Tags: , , , , , , , , , ,

-->