nummer van 23/05/2012 door

‘Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn’t’ve?)’ van The Buzzcocks

Hoe punkers kunnen uitblinken in songwriting

The Buzzcocks – Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn't've)

– Wat voor muziek speelt je bandje?
– Punkrock, meneer.
– Godsamme, weer zo eentje. Nou, laten we maar eens zien of er nog wat van te maken valt.

Mijn gitaarleraar, laten we hem Joop noemen, zag er maar weinig in. Al tijdens ons kennismakingsgesprek had ik hem tegen me in het harnas gejaagd. Als je serieuze ambities had om je zes snaren als een soort halfgod te beroeren, dan kon je de punk maar beter zo snel mogelijk laten varen. Ik weet nog dat ik een keertje dolenthousiast naar de les op de Muziekschool Doetinchem kwam met een cassettebandje van Lagwagon, met de vraag of we alsjeblieft die gave solo in ‘Stokin’ The Neighbors’ konden gaan uitzoeken. Dit ging ongeveer zo. Met trillende handen overhandigde ik Joop het bandje, zorgvuldig voorgespoeld naar het moment waar het om ging. Dit móet hem wel boven de pet gaan, dacht ik, het is de allermoeilijkste gitaarsolo die ik ooit van een punkband gehoord heb. Joop stopte het bandje in zijn cassettedeck, sloeg zijn knieën over elkaar, rechterelleboog op zijn bovenste knie, vuist onder zijn kin. Lagwagons gitarist raasde door de speakers als een Tasmaanse duivel. Halverwege bewoog Joop zijn hoofd een centimeter omlaag en weer terug. Een goedkeurend knikje? Enkele seconden later zou blijken van niet. Hij drukte op stop en zei op pedante toon: “Een beetje slordig ingespeeld. Het idee is wel leuk.” Binnen twee minuten speelde hij het feilloos na en de rest van de les deed hij een dappere poging de solo bij mij onder de knie te rammen.

De vooringenomenheid van de geoefende oortjes

Er wordt nogal eens neergekeken op punkbandjes. In principe is dit logisch bij een groep muzikanten wier grootste troef de charme van hun eigen beperkingen is. Toch is de vooringenomenheid waarmee de meeste serieuze muziekliefhebbers enkele schamele seconden punkmuziek per jaar de aandacht van hun geoefende oortjes gunnen, meestal onterecht. Dat ik het niet hoef te proberen een jazz- of metalgitarist te overtuigen van de technische talenten van sommige punkmusici, weet ik al sinds de desillusionerende middag op de muziekschool. Maar er is een terrein waarop de punkers menig ander rockgenre mijlenver vooruit blijven: songwriting. Luister nu naar het fantastische refrein in ‘Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn’t’ve?)’ van The Buzzcocks. Hoe simpel het ook begint, je moet direct bekennen dat de melodie op “Ever fallen in love with someone – ever fallen in love – in love with someone” belachelijk catchy is. Maar dan. De mannen voegen een overgang van D-majeur naar B-majeur toe aan het C#-mineur-schema, precies op 0:38. Misschien snap je niets van die vorige zin, maar luister maar eens. Er gebeurt daar iets heel ongewoons, iets magisch. De zanglijn, de akkoorden, de achtergrondkoortjes, allemaal zijn ze bevrijd uit het beklemmende stramien van de mineur. “In love with someone you shouldn’t’ve fallen in love with?” – drie seconden muziek waarbij alle ingrediënten voor goede songwriting precies op hun plek vallen.

Critici

Hoeveel kritiek de punkrock ook te verduren heeft gehad, gelukkig is menig mainstreamcriticus het met mij eens wat de Buzzcocks betreft. Ned Raggett van Allmusic noemt het nummer van vandaag een “deservedly well-known masterpiece.” Recensent Mark Deming roemt de songwriting van frontman Pete Shelley in het bijzonder: “Pete Shelley’s basic formula in the Buzzcocks was to marry the speed and emotional urgency of punk with the hooky melodies and boy/girl thematics of classic pop/rock. When he applied this thinking to that most classic of pop themes, unrequited teenage love, he crafted one of his most indelible songs, ‘Ever Fallen in Love?'”

Coverversies

Zij die niet zo geloven in de taxatie van muziek door journalisten, geven vaak een ander criterium voor een goed liedje: het moet overeind blijven, hoe je het ook speelt. Er zijn door de jaren heen behoorlijk wat artiesten geweest die doorzagen hoe goed ‘Ever Fallen In Love (With Someone You Shouldn’t’ve?)’ precies is, en de moeite hebben genomen het te transformeren zodat ook de punkhaters van deze wereld kunnen genieten van Pete Shelley’s bijzondere melodielijn. Fine Young Cannibals scoorde er zelfs een grote hit mee:

Fine Young Cannibals 'Ever Fallen in Love (With Someone You Shouldn't've)'.

Nouvelle Vague maakte er een bossa novaesk liedje van:

Nouvelle Vague – Ever Fallen In Love

En dan zijn er voor de liefhebbers nog versies van Kim Wilde, Billy Talent, The Bad Shepherds, Julienne Taylor en Thea Gilmore. Toch wordt met al die coverversies nog een belangrijke troef van de Buzzcocks pijnlijk duidelijk: geen van de vertolkers haalt het bij het origineel. Niet alleen in songwriting blijken de punkers superieur, maar ook in uitvoering. “Een beetje slordig ingespeeld”, zou Joop zeggen.

Tags: , , , , , , , , ,

-->