nummer van 22/05/2012 door

‘Two Against One’ van Danger Mouse & Daniele Luppi ft. Jack White

Waar gaat het toch steeds mis tussen ons, Jack?

Danger Mouse, Daniele Luppi – Two Against One ft. Jack White

Praat eens een avondje met wat muziekliefhebbers en de kans dat het onderwerp guilty pleasures zich op een gegeven moment aandient is haast onvermijdelijk. Na urenlang doorzagen over die ene obscure artiest of dat onuitputtelijke oeuvre waaruit je geen beste album kan kiezen, dringt zich op een gegeven moment vaak de behoefte op om het even over wat luchtigers te hebben. Net zoals een avondvullend vijfgangendiner heerlijk is, maar een broodje shoarma om drie uur ’s nachts na een avond bier drinken net zo lekker kan zijn. Het begrip guilty pleasures heb ik nooit zo begrepen eerlijk gezegd. Waarom zou je je schamen voor de muziek die je te gek vindt? En wat bepaalt nou eigenlijk waarom men ergens de neus voor ophaalt of niet? Ik kan me in ieder geval niet druk maken om wat een ander vindt van het feit dat ik eens in de zoveel tijd All Saints op heb staan.

Guilty displeasures

Een interessanter fenomeen vind ik de guilty displeasures, een fenomeen dat de Britse NME vorige week nog eens aankaartte. Platen die je zogenaamd goed zou moeten vinden maar waar je eigenlijk geen klap aan vindt. In mijn geval begint dat vaak doordat mensen wiens muzikale mening ik hoog heb heb zitten een bepaalde plaat of artiest de hemel in prijzen. Vervolgens luister ik ernaar en snap ik waarom mensen het mooi vinden, maar raakt het me op geen enkele manier. Of ik hoor eigenlijk alle ingrediënten die ik in een goed album wil horen, in theorie perfect samengevoegd, maar zonder dat ik er warm of koud van word. Ik probeer te analyseren waar het misgaat, maar kom er vervolgens niet uit. En dat is misschien maar mooi ook. Muziek moet uiteindelijk toch iets ongrijpbaars en onverklaarbaars blijven, hoezeer ik ook iedere week hier weer m’n best doe de lezer te overtuigen van de genialiteit van een bepaald nummer.

Dus het interesseert me dan ook niet dat ik bij High Violet van The National in slaap sukkel en dat de platen van Arcade Fire tot nu toe mijn kast niet hebben bereikt. Ik heb het uit nieuwsgierigheid serieus geprobeerd, maar als dat onderbuikgevoel er niet is hoef ik het verder ook niet meer te horen. Er is alleen één artiest waarbij me dat wel dwars blijft zitten: Jack White. De beste man doet eigenlijk alles wat ik van een muzikant verlang, maar als ik er weer eens serieus voor ga zitten dan gaat het in de meeste gevallen tegen wil en dank compleet langs me heen. Zijn gruizige gitaarspel waarin gevoel het vol overtuiging wint van techniek en z’n nonchalante manier van zingen, het zijn twee dingen die ik geweldig vind maar op de een of andere manier in hun muzikale optelsom geen drie als uitkomst hebben. Of zoals hij in de documentaire It Might Get Loud vertelt over zijn favoriete nummer, ‘Grinnin’ In Your Face’ van Son House. Het hadden mijn eigen woorden kunnen zijn.

'It Might Get Loud': Jack White's favorite song

Om het goed te maken

Kortom, Jack White doet eigenlijk alles wat mijn fictieve favoriete muzikant zou moeten doen, maar toch kunnen The White Stripes, The Raconteurs en The Dead Weather me gestolen worden. En daar voel ik me best een beetje schuldig over. Niet zozeer tegenover Jack, maar meer tegenover mezelf vanwege de hoeveelheid muziek die ik misloop. Want behalve een eigenzinnige muzikant is hij vooral ook een productieve muzikant, die het comfortabele succes makkelijk achter zich laat om weer wat nieuws te proberen. Nog zoiets wat ik enorm kan waarderen in een artiest. Misschien komt het ooit nog goed tussen ons, maar voor vandaag hou ik het bij een van de weinige nummers waaraan Jack White meewerkt die ik wel keer op keer kan horen. ‘Two Against One’ is afkomstig van het album Rome, een samenwerking tussen producer Danger Mouse en componist Daniele Lupi die vijf jaar kostte om het uiteindelijk te vervolmaken. Het is de soundtrack voor een fictieve spaghetti western en tussen alle prachtige gearrangeerde strijkers en het koor dat de originele soundrack voor The Good, The Bad And The Ugly inzong door, is ‘Two Against One’ haast een muzikaal niemendalletje. Een simpel tokkelend gitaartje en hier en daar wat fraaie productionele aankledingen, maar het is vooral de zang van Jack White die het nummer maakt. En in plaats van proberen te begrijpen waarom dat bij dit nummer nu juist weer wel het geval is, ga ik er gewoon nog eens van genieten. Zonder er bij na te denken.

Tags: , , , , , , , , , , , , ,

-->