nummer van 18/05/2012 door

‘Friday I’m in love’ van The Cure

Soundhound anno 1992

The Cure – Friday I'm In Love

Zelfbenoemde schrijvers die zeggen weinig tot geen boeken te lezen om niet beïnvloed te raken. Muzikanten die radio en televisie mijden om hun zogenaamde originaliteit en puurheid te bewaken. Deze mensen bestaan. En ze leven onder een steen. Dat moet wel, want onder een steen kunnen weinig dingen je nog beïnvloeden. Ik adviseer deze mensen dan ook vooral onder hun steen te blijven leven, opdat de puurheid en originaliteit van hun creaties gewaarborgd zal blijven. Wij behoren hen naderhand uiteraard te bejubelen: wat een creaties, mensen die leefden onder een steen! Zo origineel en wars van die malle invloeden!

Uhm, niet dus

Alles om je heen heeft invloed op je. Dat betekent ook weer niet dat je níet bang mag zijn om onbewust iets over te nemen van een ander zonder er rekenschap van te geven. De aanklachten kunnen je tegenwoordig om de oren vliegen, helemaal als je als band miljoenen verdient (ik kijk naar jullie, Coldplay). Nee, een band mag best zijn idolen eren, een knipoog maken, of een gelauwerd thema beter uitwerken, maar iets dat te letterlijk is gejat wordt bestraft. In hoeverre er sprake is van jatwerk is echter niet altijd makkelijk te bepalen, omdat ja, alles nu eenmaal invloed op je kan hebben.

Hm... heb ik dit echt zelf verzonnen?!

Paniek

Heb ik dit zelf bedacht of heb ik dit onbewust van iemand overgenomen? Het was een vraag die ook Robert Smith, zanger van new wavegroep The Cure, tergde tijdens het schrijven van ‘Friday I’m In Love’. Over de akkoordenprogressies in het nummer was hij meer dan tevreden, maar, had hij dit op deze manier niet al eerder gehoord? Had hij het überhaupt wel in zich om dit zelf te bedenken? Paranoia maakte zich van hem meester en de drugs die hij destijds tot zich nam zullen daarbij ongetwijfeld een handje hebben geholpen. Drugs of niet, ik kan me best voorstellen dat hij in paniek raakte. Hij had iets goeds geschreven, iets waar hij blij mee was en aan de wereld wilde laten horen. Maar damn it, waarom moest het nou toch zo bekend klinken? Smith was ervan overtuigd dat hij het al dan niet onbewust van een ander liedje had gejat. En daar zat-ie dan in 1992, zonder beschikking over een app als Soundhound, waarmee hij binnen een paar seconden had kunnen weten van welk nummer hij de melodie zojuist had ingezongen.

Smith en zijn telefoon

Dus wat deed Smith om zijn paranoïde gedachten te sussen? Volgens dit interview belde hij iedereen op die hij kende en zong hij steeds een stukje uit ‘Friday I’m In Love’ voor, met de vraag of ze de melodie écht niet al eerder hadden gehoord. Soundhound anno 1992, zeg maar.

I don’t care if Monday’s blue
Tuesday’s gray and Wednesday too
Thursday I don’t care about you
It’s Friday, I’m in love

Je kunt het je zo voorstellen. Smith, een verward hoopje mens waarvan alleen zijn makeup enige logica vertoonde, zwaarmoedig naast de telefoon zittend, met op schoot een klein zwart verfomfaaid boekje waartussen losse velletjes met onleesbare telefoonnummers prijkten.

Herken je het niet, Billy? Niet? Ok, thanks man. Bel ik effe verder.

Nooit gehoord? Weet je het zeker, Linda? Hm. Ik zou zweren dat… Je vindt het wel heel goed? Cool!

…herkenbaar hè Will?! Welk nummer dan? Oh, toch niet. Niet herkenbaar, nee? Nou, fijn…

Na een lange telefoonsessie was Smith dan eindelijk gerustgesteld. Niemand had de melodie of het liedje ooit eerder gehoord. Dat betekende dat Smith alles zelf had geschreven. Dat het een puur en origineel nummer was. Dat hij niet de geschiedenis in zou gaan als dief. Was elke band maar zo zorgvuldig (ik kijk naar jullie, Coldplay).

Tags: , , , , ,

-->