nummer van 16/05/2012 door

‘Walt Whitman’s Niece’ van Billy Bragg & Wilco

Ik snap er nog steeds niets van

Billy Bragg & Wilco – Walt Whitman's Niece (Lyrics)

Mijn favoriete album dat op Record Store Day 2012 uitkwam? Mermaid Avenue: The Complete Sessions. Het bundelt de albums Mermaid Avenue (1998) en Mermaid Avenue II (2000), albums waarop Billy Bragg en Wilco ongebruikte teksten van Woody Guthrie omzetten in fantastische americana- en folksongs. Het was een idee van Woody’s dochter om de Britse punktroubadour samen te brengen met de Amerikaanse alt. country-legenden, nadat ze een aantal kladblokjes van haar vader vond met bij elkaar zo’n duizend songteksten. Ik vind dit een goed idee: Bragg, Guthrie en ook Jeff Tweedy van Wilco zijn helden van me.

Op The Complete Sessions vinden we bovendien een nieuwe cd met onuitgebracht materiaal, die inmiddels al officieus omgedoopt is tot Mermaid Avenue III. En om het feest compleet te maken vinden we een heuse making of-dvd in het pakketje.

Man In The Sand Trailer

Een sterk verhaal

Dat is allemaal prima nieuws, maar ik ben eerlijk gezegd een beetje blijven steken bij de openingstrack van Mermaid Avenue I. Ik snap ondertussen nog steeds niets van het eerste nummer dat de wereld van deze collaboratie te horen kreeg. De tekst van ‘Walt Whitman’s Niece’ suggereert een sterk verhaal om van te smullen, maar laat ons tegelijkertijd in het ongewisse over enkele cruciale wie-wat-waar-waarommetjes. Het enige dat we te weten komen is dat aan het eind van het verhaal iemand op een bepaald moment op de schoot van een bepaald meisje belandt:

Last night or the night before that (I won’t say which night)
A seaman friend of mine (I’ll not say which seaman)
Walked up to a big old building (I won’t say which building)
And would not have walked up the stairs (not to say which stairs)
If there had not have been two girls (Leaving out the names of those two girls)

I recall a door, a big long room (I’ll not tell which room)
I remember a deep blue rug (but I can’t say which rug)
A girl took down a book of poems (not to say which book of poems)
As she read I laid my head (and I can’t tell which head)
Down in her lap (and I can mention which lap)

Hé Woody, zeg dan niks! Zo komen we natuurlijk geen steek verder. Bij iedere zin zet de normaal gezien zo uitgesproken folkzanger ons voor een dilemma: speelt het verhaal zich nu gisteravond of eergisteravond af? En is de protagonist nu zeeman A op avond A, of zeeman B op avond A, of zeeman A op avond B, of zeeman B op avond B, of was er misschien nog een zeeman C? Zelfs als we ervan uitgaan dat we bij elke bewering maar uit twee zaken te hoeven kiezen, ontspoort het verhaal alsnog compleet en hebben we aan het eind van het tien zinnen tellende couplet maar liefst 210 = 1024 schoten waarop één van de vier zeemannen op één van de twee avonden heeft gelegen. Een overzichtelijk stroomdiagram biedt helaas maar ruimte voor de eerste vier zinnen, maar illustreert het probleem van deze tekst wat beter dan woorden:

Klik voor leesbaar

Zoals een andere held van mij ooit schreef: het kompas is verdwenen. We kunnen nu twee dingen doen: het nummer overslaan en ons te buiten gaan aan het gigantische oeuvre dat het drietal ons te bieden heeft, of ervoor kiezen om ‘Walt Whitman’s Niece’ nog een keer of duizend te draaien en het mysterie tevergeefs proberen te ontrafelen. Ik koos ooit voor optie 2, en moet zeggen dat het prima bevalt. Voor je het weet zing je uit volle borst mee over hypothetische zeelui, gebouwen, trappen en meisjes, en ben je verkocht. Want alleen dat laatste kan ik je garanderen wanneer het dit liedje aangaat.

Tags: , , , , , , , ,

-->