nummer van 15/05/2012 door

‘Burn The Witch’ van Queens Of The Stone Age

Gastmuzikanten zijn er om te werken, niet om mee te pronken

Queens Of The Stone Age – Burn The Witch

Mijn favoriete plaat van Queens Of The Stone Age? Niet Songs For The Deaf, al was dat voor mij wel de eerste kennismaking met de destijds “nieuwe band” van Josh Homme. Kyuss luisterde ik weliswaar al tijdens mijn tienerjaren, maar de groep waar Homme de laatste jaren de status van megarockster mee bereikte had toch drie platen en een hit als ‘No One Knows’ nodig om me te bereiken. Maar hoe goed en iconisch die plaat ook is, tot op de dag van vandaag is het Lullabies To Paralyze die het meest uit mijn platenkast komt. Ik hou van de onbezonnenheid van de titelloze debuutplaat, de eerste blauwdruk voor het latere werk die Rated R was en natuurlijk ook van de bijna akelige perfectie van die rode hitplaat. Lullabies To Paralyze heeft echter iets ongrijpbaars waardoor het album me na zeven jaar nog steeds blijft fascineren.

Geschiedenisles, opletten Josh!

Maar daarover later meer. Eerst eens even een kort geschiedenislesje, waar je bij Queens Of The Stone Age niet aan ontkomt. Vandaag de dag lijkt de band misschien een vast gegeven in het rocklandschap, maar de groep kent nogal wat zijsporen en vertakkingen in de weg naar hun huidige top. Genoeg voor nog een stuk of wat Nummers van de Dag, dus ik houd het vandaag bij de kortste en meest belangrijke route. Die begint in 1988 in het zinderend hete Palm Desert, Californië. Gitarist Josh Homme richt hier samen met zanger John Garcia Katzenjammer op, de band die zich later onder de naam Kyuss zou ontwikkelen tot een van de grondleggers van de stonerrock. Kyuss brengt vier albums uit maar valt uit elkaar nadat drummer Brant Bjork in 1995 de groep verlaat.

“You guys are like the queens of the Stone Age”

Hierop vertrekt Josh Homme naar Seattle om zich als slaggitarist aan the sluiten bij de Screaming Trees van Mark Lanegan. Een leuke klus, maar Homme is te eigengereid en avontuurlijk om zich binnen het keurslijf van een andere band te laten wurmen. Hij houdt het een jaartje vol en begint dan met bassist Van Conner (Screaming Trees), drummer Matt Cameron (Soundgarden, Pearl Jam) en gitarist John McBain (Monster Magnet) een nieuwe band. Aanvankelijk onder de naam Gamma Ray, totdat de Duitse metalband die al sinds 1989 onder die naam opereert aan de deur klopt en met een rechtszaak dreigt. Peinzend over een nieuwe naam denkt Homme terug aan de studiosessies van Kyuss met producer Chris Goss en herinnert zich plots hoe die destijds Kyuss omschreef: “You guys are like the queens of the stone age.” Om het tijdperk met Kyuss af te sluiten en het nieuwe van Queens Of The Stone Age in te luiden brengen de twee bands in 1997 nog een split-ep uit. Hommes avontuur om de wereld te gaan veroveren kan nu pas echt beginnen.

Die zegetocht begint met Queens Of The Stone Age (1998) en Rated R (2000) al niet verkeerd, maar raakt pas echt in een stroomversnelling als in 2002 Songs For The Deaf uitkomt. Dat Dave Grohl de plaat als een beest voldrumt helpt natuurlijk om het album onder de aandacht te brengen, maar de echte impact van de plaat blijkt wel uit het feit dat er tegenwoordig nog steeds bandjes opstaan en succesvol worden met de sound die op Songs For The Deaf voor het eerst te horen was. Het is nog steeds een plaat die ik met veel bewondering luister, maar nog veel intrigerender vind ik het album dat daarna in 2005 uitkwam: Lullabies To Paralyze. Ik heb vaak nagedacht over het waarom daarvan en ben nog steeds niet echt tot een eenduidig antwoord gekomen. Behalve ‘Little Sister’ kent het geen echte hits en is het met een uur aan materiaal ook nog een behoorlijke zit. Het blijft echter wel een plaat waar ik steeds weer nieuwe dingen in ontdek, ook zeven jaar na dato.

Gastmuzikanten in alle hoeken en gaten

Zo kun je al behoorlijk wat tijd kwijt zijn aan het ontdekken van alle gastmuzikanten op de plaat. Die staan natuurlijk allemaal netjes vermeld in het boekje, maar het zijn er zo veel en in zulke verschillende gedaantes dat het alsnog een mooi gepuzzel is. De stem van Mark Lanegan tijdens het openingsnummer ‘This Lullaby’ is natuurlijk makkelijk te herkennen, maar probeer de stemmen van Brody Dalle (The Distillers) en Shirley Manson (Garbage) maar eens uit elkaar te halen in ‘You Got a Killer Scene There, Man…’. Het nummer van vandaag is er ook een dat wordt gekenmerkt door interessante gastbijdrages, al zijn die niet moeilijk te ontwaren. Het mooie van dit soort samenwerkingen bij QOTSA is vooral ook dat ze nooit worden gedaan om maar een naam van een bekende gastmuzikant te kunnen noemen, maar altijd in dienst van het nummer staan. Vaak gaat een track aan je voorbij zonder dat opvalt dat er iemand meespeelt die niet vast in de band zit. Zo ging het bij mij in ieder geval met ‘Burn The Witch’. Een nummer dat doet denken aan de jams die te vinden zijn op The Desert Sessions, heerlijk wegluistert als je languit op de bank mee wordt gezogen in de spacey wereld van QOTSA. En waar achteraf dan gewoon Billy Gibbons van ZZ Top op blijkt te zingen en gitaar te spelen.

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , ,

-->