nummer van 08/05/2012 door

‘Super Disco Breakin” van Beastie Boys

Herinneringen aan Lowlands 1998

Het is Beastie Boys-week. Adam “MCA” Yauch overleed op 4 mei jongstleden na een lang gevecht tegen speekselklierkanker. Sinds het begin van nummervandedag waren onze redactieleden volkomen vrij in hun nummerkeuze, alles wat spontaan in hen opkwam en een artikel verdiende was toegestaan. Dat is deze week ook zo, zolang het maar van de Beastie Boys is.

https://youtube.com/devicesupport

Deze week vliegen de jaloersmakende verhalen over de Jaap Edenhal in 1987 en Paradiso in 1994 me om de oren. Ik was er niet bij; ik was respectievelijk aan het leren hoe je moet fietsen zonder zijwieltjes en met mijn Flippo’s aan het spelen. Gelukkig voor mij waren de Beastie Boys geen eendagsvliegen en zijn ze ruim drie decennia lang door blijven knokken om de weg naar ieder puberhart ter wereld te vinden. In 1998 was ik dan eindelijk aan de beurt, samen met mijn vriend Tommy. Ik zat in het tweede jaar van het VWO, hij was een jaar ouder. Check Your Head en Ill Communication hadden we met terugwerkende kracht al ontdekt en fantastisch bevonden, maar toen Hello Nasty uitkwam voelde dat pas echt als onze plaat. Een Beastie Boys-album dat uitkwam terwijl wij het bewust meemaakten. En hoe. Tommy woonde in zo’n huis waar iedereen altijd welkom was, waar de deur altijd open stond. Die zomer zat de woonkamer in mijn herinnering iedere dag vol met skateboardertjes uit de regio die er hun eerste sigaretjes rookten, roddelden over meisjes en skatevideo’s bekeken. En iedere dag werd die ene cd weer in de lade geduwd en verblijdde deze ons met de alarmerende intro van ‘Super Disco Breakin”. Lachen om de zin “And when I’m in Holland I eat the pannenkoeken.”

Zeuren om toestemming

De Beastie Boys zouden naar Lowlands komen, hun eerste headlineshow op een Nederlands festival ooit. “Daar komt niks van in”, was de onmiddellijke reactie van mijn vader. Ik was met mijn veertien jaar amper oud genoeg om op de fiets naar een lokaal bandje in de kroeg te gaan kijken, laat staan dat ik met een schoolvriendje naar Lowlands mocht. De hele zomervakantie in Frankrijk zeurde ik door, en toen we thuiskwamen was het me gelukt.[1] We mochten naar Lowlands, maar alleen als mijn ouders een plekje op de dichtstbijzijnde camping zouden reserveren om ons iedere dag te brengen en te halen, zodat wij ’s nachts veilig in een tentje op waakafstand van de Hobby caravan konden slapen. Tegenwoordig zou ik een moord doen voor zo’n Lowlandservaring met alle lusten en geen van de lasten. Een goede nachtrust, een voedzaam ontbijt, geen rijen bij de douche, en hups! Het festivalterrein op om tientallen idolen te zien spelen.

Camping

Drie uur voor vertrek was mijn tas al gepakt en stond ik door het huis te stuiteren. Mijn moeder geërgerd, omdat ze een ernstig telefoongesprek aan het voeren was en ik me als een kind van vier gedroeg. Na enkele tergende minuten hing ze eindelijk op. Met een bezorgde blik keek ze me aan en zei ze: “Tommy rijdt niet met ons mee vandaag, hij moet naar het ziekenhuis. Als alles goed gaat komt hij vanavond.” De veertienjarige ik, die nog nooit een noemenswaardige tegenslag in het leven te verwerken had gehad, kon onmogelijk de ernst van de situatie beseffen. “Maar, is hij dan wel op tijd voor de bands? Rancid en Undeclinable Ambuscade spelen vanavond al, en de Beastie Boys.” Mijn moeder zuchtte. En zo gingen we met zijn drieën, mijn vader, moeder en ik, op weg naar Biddinghuizen. We draaiden de poten van de caravan naar beneden, sloten elektriciteit en water aan, en zetten mijn iglotentje op. Een auto reed het veldje op, minderde vaart, parkeerde. Tommy en zijn ouders. Ik was door het dolle heen, maar ze lachten niet. “Hoe ging het?” vroeg mijn moeder. “Niet zo goed, maar het leek ons toch maar goed om hem dit weekend te gunnen als afleiding.” De volwassenen trokken zich op dat moment terug in de caravan en Tommy en ik hadden het onmiddellijk over de fantastische bands die we zouden gaan zien. Nadat de caravandeur weer openging gebaarde mijn vader ons dat het tijd werd om naar het festival te gaan.

Verwarrend gesprek

Het festivalterrein was even betoverend als intimiderend. Het ene na het andere stel grootheden kwam voorbij op de verschillende podia, maar Tommy leek er niet helemaal bij. “Wat was er nou in het ziekenhuis?” vroeg ik dan eindelijk. “Ik heb een lymfeklierzwelling, waarschijnlijk kwaadaardig.” Mijn adem stokte. Jezus. Een moeilijk en verwarrend gesprek volgde. Tommy zag zijn toekomst somber in. Ik deed mijn best, maar had geen idee hoe ik er op moest reageren. De conclusie van het verhaal was dat we dit weekend maar zoveel mogelijk moesten genieten en de rest een week later wel zou blijken bij nader onderzoek in het Radboudziekenhuis in Nijmegen. In de verte zagen we een gigantische stroom mensen dezelfde richting opschuiven. Of, zoals dagblad Trouw enige dagen later zou berichten:

Zo brachten de Beastie Boys zoals verwacht op de late vrijdagavond een ware volksverhuizing op de been. Duizenden festivalgangers togen naar de Alpha-tent.

Ons teken. Het was zover. We voegden ons in de menigte. Het was zo’n bizarre drukte waarbij iedereen zijn best doet heel stevig door te stappen maar tegelijkertijd geen steek verder komt. Een kakofonie aan stemmen van vergeefse doorstappers en muziek uit de verschillende tenten. Chaos. Maar het lukte ons een prima plek in de Alpha-tent te bemachtigen, net op tijd. De Beastie Boys kwamen op met lange doktersjassen en gingen tien keer harder tekeer dan we van hun albums gewend waren. Tommy en ik sprongen, duwden, trokken, schreeuwden alsof ons leven ervan af hing. En misschien hing het dat ook wel. ‘Super Disco Breakin” passeerde uiteraard de revu, ingeleid door de verlossende woorden “this next one is the first song on our new album.” Een knipoog naar Cheap Trick, maar dat wist ik toen nog niet. Ik wist alleen dat dit ons moment was en altijd zou blijven. “De Beasties zijn fucking rulers”, verzuchtte Tommy, en zo was het maar net. De hele zaal ging uit zijn dak bij de pannenkoekenzin. Onze avond kon vreemd genoeg niet meer stuk.

Legendarisch

Het overlijden van Adam Yauch herinnert me op verschillende manieren aan de zomer van 1998. Met vlinders in mijn buik denk ik aan het voor ons legendarische concert, maar onvermijdelijk word ik mij pijnlijk bewust van de verschrikkelijke rotziekte die kanker heet en hoeveel geluk Tommy uiteindelijk had, aangezien de zijne een week na Lowlands goedaardig zou blijken. We zijn nu beiden twee keer zo oud als toen, luisteren niet meer dagelijks naar de Beastie Boys, maar hebben enorm veel te danken aan Adam Yauch en zijn trawanten. Het waren in de meest letterlijke zin de helden van onze generatie.

  1. [1]Jawel, dit was de tijd dat je zelfs na je zomervakantie nog L0wlands-tickets kon bemachtigen

Tags: , , , , , , , , ,

-->