Dinah Washington: Mad About The Boy

Mijn favoriete moment van de week? Geenszins vrijdagmiddag bieruur, zoals voor velen van jullie zal gelden. Na jarenlang als student in het weekend hebben moeten leren en momenteel als freelancer de boel draaiend houdende, ervaar ik (nog) niet dat ogenschijnlijk bevrijdende gevoel dat kennelijk met de beruchte dag gepaard hoort te gaan; we laten de boel de boel, we gaan feesten, het is weekend!

Ik denk hoogstens: vanavond Top Gear op tv.

Vrijdag betekent overigens wel dat mijn favoriete moment van de week er snel aan zit te komen: de zondagochtend.

Badjas en koffie

De zondagochtend is uitgevonden voor mensen zoals ik, die nachtelijk discotheekbezoek doorgaans schuwen, maar die zich ook niet per se geroepen voelen voor dag en dauw op een sportveld te staan. Mijn favoriete zondagochtend begint tamelijk vroeg en in stilte. Waarna de rest voorzichtig volgt:

– zachtjes uit bed trippelen om niemand wakker te maken (anders is alles verloren en moet je onder luid gerinkel van kopjes en borden ontbijten, plannen maken voor de dag, en voor je het weet is het zondagavond – ofwel, mijn minst favoriete moment van de week);
– badjas aan, gordijnen open, koffiezetapparaat op pruttelstand, krant van gister openslaand;
– een echte zondagochtendplaat opzetten.

Zoiets. Met muziek op de achtergrond natuurlijk.

Dat laatste luistert vrij nauw. Rust moet de boventoon voeren, dus in principe kan het nog alle kanten op. Klassiek, indie, Frans gezucht; zolang het mijn trage manier van wakker worden respecteert, is het goed. Toch verschilt de zondag van alle andere ochtenden die ik alleen en in stilte doorbreng. Het is de enige ochtend waarop ik van mezelf niet hóef te werken, omdat anderen dat (meestal) ook niet doen. In jazz- en soulmuziek zijn het zonder twijfel de drumkwastjes (brushes) die dat ultieme zondagochtendgevoel oproepen. Ze geven me het gevoel dat de ochtend oneindig is. Dat niets moet, en alles mag. In slakkentempo.

Mijn favoriete zondagochtendplaat (of box) is dan ook, jawel, Sunday Morning Classics van Aretha Franklin. Zodra openingsnummer ‘Blue Holiday’ begint, schenk ik mijn eerste kop koffie in, kort nadat ik warme melk heb opgeklopt en de gordijnen heb opengeslagen om de kat van de buren te begroeten. Zodra ‘Just For A Thrill’ zijn einde nadert ben ik halverwege de krant en begint de zon langzaamaan de verse bloemen op tafel te beschijnen (in het meest ideale geval, natuurlijk). Iets simpels als drumkwastjes zorgt ervoor dat ik de kleine dingen des levens zie en waardeer. En op drumles wil. Want laten we eerlijk zijn, diep in ons hart willen we allemaal drummen.

Mad about the boy

Het nummer van vandaag is in 1932 geschreven door (Sir) Noël Coward, die met het liedje de verering van vrouwen voor een filmster uiteenzette. Het is nooit helemaal bevestigd, maar er schijnt ook een versie te zijn geschreven waarin wordt gerefereerd naar de homoseksuele liefde – Coward heeft zijn vermeende homoseksualiteit nooit openbaar gemaakt, al werd die na zijn dood uiterst openhartig besproken door zijn biografen én levenspartner Graham Payn. In 1992 beklom Washingtons versie uit 1952 opnieuw de hitlijsten, toen het werd gebruikt voor een Levi’s-reclame. (Als Noël op dat moment nog had geleefd, had hij rustig kunnen sterven.)

‘Mad About The Boy’ door Dinah valt in dezelfde categorie als Aretha’s album vol heerlijke wakker-word-liedjes. De ‘Queen of Blues’ walst praatzingend door je kamer, haar drumkwastjes gedwee volgend. De ochtend mag zo eindeloos duren. Luister naar de eerste dertig seconden van het nummer en je begrijpt wat ik bedoel. Of niet, maar dan zal ik ook nooit op zondagochtend een beschuitje met je willen eten.

Tags: , , , , , ,

-->