nummer van 03/05/2012 door

‘Atlas’ van Battles

Krankzinnige muzikale mindfucks

Battles – Atlas

Remix-albums, ik heb er eigenlijk maar weinig mee. Toch vaak platen waarbij je het idee hebt dat ze worden uitgebracht om aan een contractverplichting van het label te voldoen en slechts zelden gebeurt er echt iets spannends. Slechts drie staan er hier in de platenkast: Silent Alarm:Remixed van Bloc Party, Romance Bloody Romance: Remixes & B-Sides van Death From Above 1979 en sinds kort Dross Glop van Battles. Die laatste is een remixalbum van Gloss Drop, het tweede album van de band uit New York dat in 2011 verscheen. Zowel Gloss Drop als de bijbehorende remixes zijn te gek, maar voor mij vooral ook een reden om Mirrored weer eens te luisteren, het debuutalbum uit 2007.

Bij het verschijnen van die plaat had de band niet te klagen over aandacht. Er waren al een paar ep’s aan voorafgegaan die redelijk werden ontvangen en natuurlijk helpt het ook als John Stanier in je band drumt, de man die vijf platen van Helmet loeistrak volramde en daarna met Mike Patton aan de slag ging in Tomahawk. De fans van de drummer kregen met Battles alleen geen makkelijk nieuw project voor hun kiezen. Met het muzikale Tetris-met-betonblokken van Helmet had het op het eerste gehoor weinig van doen en van Tomahawk was behalve de experimentele honger naar nieuwe muzikale paden ook weinig terug te horen.

Helmet – Unsung

LSD uit de toekomst

Nee, muzikaal moest het bij Battles over een andere boeg. De band werd opgericht door gitarist Ian Williams, een virtuoze freak die in zijn band Don Caballero tegelijkertijd gitaar en keyboard speelde. Als bassist trok hij Dave Konopka aan, die zijn sporen daarvoor verdiende in mathrockband Lynx en als mede-gitarist en zanger haalde hij Tyondai Braxton bij de band (die de band in 2010 weer verliet). En op drums natuurlijk John Stanier. De eerste keer dat ik de band hoorde was een vervreemdende ervaring. Alsof LSD ineens een drug uit een angstaanjagende sciencefictionfilm was geworden in plaats van uit het dromerige hippietijdperk. Klinisch en ogenschijnlijk emotieloos en toch met een groove die je gelijk pakt; ik snapte er niks van maar was gelijk fan. En als je dacht dat openingsnummer ‘Race:In‘ al knettergek was, luister dan eens naar ‘Atlas,’ het tweede nummer van de plaat en nota bene nog eens de single.

Nu had men al bedacht dat een single van 7:07 minuten waarschijnlijk geen heel goed idee was, dus werd de albumversie ingekort tot 4:08 minuten. In die kortere periode krijg je alsnog genoeg gekkigheid over je heen, wees gerust. ‘Atlas’ werd ook nog eens voorzien van een te gekke clip, waarin het artwork van de plaat mooi tot leven komt door de band daadwerkelijk in die spiegelruimte te laten spelen. Tijdens het statische intro zien we John Stanier in zijn eentje in de ruimte aan het werk. Op 0:20 staan zijn bandmaten erbij en krijgt het nummer direct zijn bizarre sfeer. Vervormde gitaren zagen en wringen en de zang lijkt eerder van een robot afkomstig dan van de fris ogende Tyondai Braxton. Wat mij betreft had het zo in de futuristische game Portal gekund, maar grappig genoeg belandde het uiteindelijk op de soundtrack van de PS3-game Little Big Planet.

Om gek van te worden

Terwijl de bezwerende cadans op een haast ongemakkelijk aanvoelende manier onder je huid kruipt, wordt er op een mechanisch swingende wijze — kan dat? ja, dat kan — naar een rockende climax toegebouwd die op 2:20 het blikken hok bijna uit elkaar doet barsten. Let ook op hoe Stanier op een meter boven zijn hoofd dat bekken bijna door midden slaat! De machine gaat vervolgens weer even in de stand-by stand om stukje bij beetje weer verder te sleutelen aan het verdere verloop dat met wiskundige precisie naar een gekmakend einde toe werkt. Battles’ tweede album Gloss Drop mag met zijn warmere en gelaagdere sounds dan een stuk toegankelijker zijn, af en toe kan het geen kwaad je zintuigen eens even helemaal overhoop te laten halen door de krankzinnige muzikale mindfucks van Mirrored.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->