nummer van 01/05/2012 door

‘Layla’ van Eric Clapton

Slowhand herrijst uit de dood

Eric Clapton – Layla (Eric Clapton's Rainbow Concert)

Eric Clapton is tegenwoordig een keurige en gesoigneerde man met een modieus kapsel en rond brilletje. Als hij een concert afzegt, is dat omdat hij met spoed aan zijn galstenen moet worden geopereerd. Hij leidt een rustig leven en geniet waarschijnlijk van al het succes uit zijn verleden. Af en toe brengt hij nog een plaat uit, zoals de goed besproken Play the Blues, Live from Jazz at Lincoln Center uit 2011 en Clapton uit 2010. Het gros van mijn leeftijdsgenoten kent hem denk ik van zijn Unplugged-optreden uit de begin jaren negentig met de monsterhit ‘Tears From Heaven’.

Dit is de man waarvan muziekjournalisten in 1972 zeiden dat hij nóóit meer gitaar zou spelen en op een podium zou staan. Al een jaar of twee was Clapton van het toneel verdwenen, nadat hij in de jaren zestig en begin jaren zeventig succes boekte met onder andere Derek & The Domino’s, The Yardbirds, Cream en Blind Faith. De druk van zijn carrière, een onbeantwoorde liefde en een grote heroïneverslaving hadden van hem een wrak gemaakt. Dat zou nooit meer goed komen, was de teneur. Jammer, een groot talent. Want dat hij kon spelen had hij wel bewezen.

With a little help…

Dat kon zo niet langer, dacht Claptons vriend Pete Townshend ergens in 1972. Hij schudde Clapton eens goed door elkaar en hield hem een spiegel voor. Dit ben jij nu, maar beeld je eens in wie je was en wie je kunt zijn, zal Townshend tegen hem hebben geschreeuwd. Het werkte. Met Townshends hulp lukte het Clapton om af te kicken en de puinzooi die zijn leven was weer te ordenen en wat op te ruimen.

Maar met alleen goede bedoelingen kom je niet ver. Je moet een doel hebben als je uit een dal aan het kruipen bent. De zware inspanning moet uiteindelijk bekroond worden. Dat komt wel goed, beloofde Townshend zijn vriend. Maak je geen zorgen, ik heb iets grandioos in petto.

Strak pak

En daar zit hij dan op 13 januari 1973, in het Londense Rainbow Theatre. Vriend Townshend heeft voor die avond een groot concert opgezet om te vieren dat Clapton weer gaat spelen. De zaal staat vol met enthousiaste fans en collega’s zoals Elton John, Ringo StarrGeorge Harrison en Joe Cocker. Op het podium zal Clapton worden bijgestaan door onder anderen zijn vrienden Ronnie Wood, Steve Winwood en uiteraard de genius achter deze avond, Pete Townshend. Het belooft een prachtige avond te worden.

Clapton op de avond van zijn terugkeer in zijn te strakke witte pak.

Maar Clapton laat op zich wachten, en lang ook. Niet omdat hij ineens weer aan de drugs zit of zijn zenuwen heeft weggedronken met veel te veel zware drank. Nee, zijn pak zit te strak. Hij is een paar gezonde kilo’s aangekomen na zijn junkenbestaan en het witte podiumpak dat hij die avond wil dragen en voorheen ook altijd droeg, beneemt hem bijna de adem. Dus Clapton laat het publiek nog even wachten op zijn terugkeer, totdat het pak genoeg uitgelodderd is zodat hij die avond eens een heupwiegje kan maken zonder een rib te breken of uit zijn broek te scheuren.

Als het witte pak dan eindelijk goed zit, komt hij het podium op. Vanachter zijn baard en lange haren lacht hij naar zijn toeschouwers en hij trekt de hals van zijn gitaar wat op, terwijl iemand hem en de gelegenheidsband aankondigt. Eindelijk, denkt hij, hier hoor ik thuis. Zijn vrienden omringen hem, zijn fans staan voor hem, de buizen van zijn versterker brommen, zijn zwarte Stratocaster pakt hij nog iets steviger vast. En dan vuurt hij de oh zo bekende openingsriff van wat vandaag de dag nog steeds een van zijn grootste hits is, af op het publiek. De anderen volgen hem en het publiek juicht nog harder als ze ‘Layla’ herkennen. Eric Clapton is terug.

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->