nummer van 29/04/2012 door Richard Theuws

‘Touch Me I’m Sick’ van Mudhoney

Oh, dus zo kan het ook.

Richard Theuws is een Brabantse punkrocker die van vrijwilliger bij Parsival Valkenswaard en Dynamo Open Air via de bouw uiteindelijk een succesvol merchandisebedrijf is begonnen. Bands van over de hele wereld maken gebruik van zijn diensten, maar ook de kleinere lokale bands helpt hij graag. Hij heeft nog altijd een grote passie voor muziek die zich uit in zijprojecten zoals bijvoorbeeld Heavy Metal Holidays. Vandaag vertelt hij over platen die je op het juiste moment leert kennen.

Mudhoney – Touch Me I'm Sick [OFFICIAL VIDEO]

Ik ben niet iemand die normaal gezien echt liedjes gaat analyseren en ontleden. Ik ben geen muzikant, heb nooit (njah, meer dan twintig jaar geleden een keer drie maanden…) in een band gespeeld, en ben nooit zo bezig met hoe het in elkaar zit. Bij veel van mijn favoriete platen heeft het jaren geduurd voor ik überhaupt de teksten een keer ging lezen, of heb ik dat zelfs nog steeds niet gedaan.

Voor mij kan muziek dan ook maar in twee categorieën vallen: vet, of niet vet.

Mudhoney is vet.

Ik moet er om liegen of ik ze leerde kennen in 1989 of 1990, maar in ieder geval nog voor grunge internationaal doorbrak. Het was zo’n moment in je leven dat je een band hoort, die je PRECIES vertelt wat jij op dat moment wil horen, wat je voelt, hoe je in elkaar zit, die je definieert. En ja, voor mij was dat in die periode letterlijk “TOUCH ME I’M SICK.”

Geen compromissen, geen noodzaak om de wereld te verbeteren, gewoon een bak botte herrie met wat gekrijs en gebrul en een niet te missen boodschap. Een boodschap die op dat moment wellicht iets té goed bij me paste, want ik was ziek en ik was ‘full of rot’, zoals ik lang geleden al eens omschreven heb in de Life’s a mixtape-serie op Asice.net

Vanaf het moment dat ik Mudhoney leerde kennen hield ik ervan, en niet alleen van Mudhoney, maar ook van grunge, van Subpop Records (jarenlang ‘alles’ blind gekocht) en van houthakkersbloezen.

Mudhoney in Terrastock II, San Francisco (1998). Foto: Sally Irvine

The Gate To Hell!

Ik denk dat iedereen ze wel heeft, platen die je meteen een ‘nieuw’ of ander genre in trekken, waarschijnlijk ook omdat je er op dat moment naar op zoek bent (zo ging het bij mij in ieder geval wel). Aan de populariteit van Erwin Bloms The Record That Changed My Life-playlist op Spotify te zien wel in ieder geval (en ja, dat was de push voor dit blogstuk inderdaad), hoewel de insteek daar wat breder is (lifechanger gaat toch wat dieper dan alleen een nieuw genre binnenstappen).

Misschien leuk om even enigszins chronologisch te kijken hoe ik bij grunge en Mudhoney uitgekomen ben, beginnende op de basisschool:

  1. Normaal – ‘Oerend Hard’ (rock)
  2. Deep Purple – ‘Highway Star’ (hardrock)
  3. Iron Maiden – ‘Run To The Hills’ (heavy metal)
  4. Metallica – ‘Hit The Lights’ (speed metal)
  5. The Exploited – ‘Punk’s Not Dead’ (punk)
  6.  The Butthole Surfers – ‘Sweat Loaf’ (euh… noise?)
  7. 7 Seconds – ‘Satyagraha’ (emo/hardcore punk)

Ik moet zeggen dat het ná Mudhoney een stuk moeilijker wordt om nog echt platen te gaan benoemen; ik denk dat ik vanaf dat moment (of laat ik zeggen; nadat Nirvana de hele alternatieve wereld ineens naar de bovengrond bracht) minder bezig was met zoektochten naar nieuwe genres en het gewoon lekker los gelaten heb. Alles best, van Zeke tot Adele.

Heb jij ook zo’n plaat die eigenlijk de laatste deur naar een nieuw genre was?


Dit vind je vast ook gaaf:

Tags: , , ,

Leave a Reply

-->