nummer van 24/04/2012 door Martijn Koetsier en Arja van den Bergh

‘Black Tongue’/’A Commotion’ door Feistodon

The beauty and the beast

https://youtube.com/devicesupport

Worlds collide! Als er twee bloggers bij Nummer van de Dag zijn wiens muzikale werelden ver uit elkaar liggen, dan zijn het wel Arja en Martijn. Waar Arja doorgaans blogt over betoverende zangeressen of zwoele soul, schrijft Martijn vaker over bands waarbij zware gitaren de overhand voeren. Eind vorig jarig verscheen er echter een nieuwsbericht dat een gezamenlijk blog onvermijdelijk maakte: Arja’s favoriete ponymeisje Feist en Martijns metalhelden van Mastodon zouden een samenwerking aangaan door een nummer van elkaar te coveren. Het resultaat werd Feistodon gedoopt en verscheen afgelopen zaterdag op Record Store Day. Martijn en Arja bespreken de splitsingle.

Martijn: “Ik zal maar gelijk eerlijk zeggen dat ik eigenlijk niet zoveel met Feist heb. Na jouw stuk over ‘Undiscovered First’ en alle lyrische reacties op Metals om mij heen heb ik het wel geprobeerd, maar nee, ik zal voorlopig geen groot fan van Feist worden. De nummers zitten prachtig in elkaar en ik kan ook met bewondering naar haar composities luisteren, maar veel doet het me niet.”

Arja: “Datzelfde heb ik met Mastodon. Neem nou het nummer ‘The Last Baron’ dat je een paar maanden geleden beschreef. Zoals altijd lees ik op mijn gemak de stukjes van de rest van de redactie door en zet ik nadat ik ben uitgelezen het bijbehorende nummer op. Zo ook met ‘The Last Baron.’ Nietsvermoedend ging ik even naar de wc. BAM! Het had niet veel gescheeld of ik was er van af gevallen. Nee, een heel album van Mastodon moeten beluisteren lijkt me doodvermoeiend. Ik vind het goed en knap gespeeld, en ik schrik niet terug van harde muziek, maar ik word er gewoon zenuwachtig van. Feistodon heeft wel goed uitgepakt trouwens. Lekker edgy van Feist, dat ze Mastodon covert. Ze is ruiger dan ze zich muzikaal kan uiten.”

Martijn: “De bandleden van Mastodon zijn in hun eigen muziek natuurlijk al experimenteel, dus het verraste me dan ook niet heel erg dat ze bij Feist uitkwamen. Waar ik wel benieuwd naar was, was waarom het nou precies Feist werd. Ik heb begrepen dat ze elkaar backstage tegenkwamen bij Later… With Jools Holland en zo van het een het ander kwam. Mastodon covert wel vaker bands, maar dan vooral bands die belangrijk zijn geweest in hun muzikale ontwikkeling, zoals Thin Lizzy, Melvins en ZZ Top. Schijnbaar vonden ze het wel verfrissend eens iets compleet anders te doen. Op Rolling Stone vertelde Feist trouwens letterlijk dat het een natte droom was die uitkwam, toen duidelijk werd dat Mastodon een van haar nummers onder handen zou gaan nemen. Is het zo’n metalchick?”

Arja: “Daarvoor hoef je toch geen metalchick te zijn? Al dat testosteron… Het is wel zo dat Feist voor haar doorbraak als indiepoplieveling in verschillende punkbandjes speelde. Zo’n braverik is ze niet. Dat Mastodon Feist wilde coveren vind ik in dat opzicht veel opmerkelijker. Maar goed, dat boeit verder niet. Ik vind de keuze voor ‘A Commotion’ slim gemaakt. Het is voor mij een van de minder geslaagde nummers van het album Metals, dus ik kan me voorstellen dat ook de heren van Mastodon dachten: dat varkentje wassen wij wel even. ‘A Commotion’ is een intens nummer, vrij eenvoudig in de basis, dat het moet hebben van de verschillende lagen die op elkaar worden gestapeld. Daar kan je wel wat mee, als metalhead. De band behoudt Feists melodie, maar het geheel klinkt meteen al een stuk dreigender. Wel lekker, eigenlijk.”

We zien er heel stoer uit maar in onze vrije tijd coveren we ponymeisjes

Martijn: “Ik ben benieuwd hoe Feist tot haar keuze voor ‘Black Tongue’ is gekomen. Ik kan me voorstellen dat je je als singer-songwriter even achter de oren krabt hoe je al dat geweld van Mastodon onder handen gaat nemen. Qua songstructuur is het weliswaar een van de eenvoudigere nummers maar er gebeurt toch een boel waarvan ik me kan voorstellen dat je niet weet wat je ermee aan moet. Ze wandelt in ieder geval slim om de valkuil heen om mee te gaan in de complexe ritmes. Gewoon terug naar de basis en daar op verder bouwen. Ook gaaf hoe dat gitaarthema uit de intro door de rommelige geluiden aan komt waaien en zo gelijk het sinistere sfeertje goed pakt.”

Arja: “Laat ik vooropstellen dat Mastodon de mannelijke oerkreet in het refrein – a commotion! – honderdentien procent eer aan doet. Helaas voor Feist, want zo had dat natuurlijk moeten klinken. Van het origineel van de frêle dame ga ik iets meer op het puntje van mijn stoel zitten, vooral vanwege de laagjes die zorgvuldig op elkaar worden gelegd, maar ik moet toegeven: Mastodon maakt er met succes een vuig, donker en hitsig werkje van. De brug is in tegenstelling tot die van Feist slepend en intens, wat zeker meer overtuigt.”

Martijn: “Die lazy en bijna afwezige zang van Feist in ‘Black Tongue’ pakt ook goed uit, mooie tegenhanger voor dat daverende gebrul van Troy Sanders. In de refreinen komt er ongemerkt toch wat meer intensiteit in geslopen, heel gaaf gedaan.”

Arja: “Feist speelt dan ook met dynamiek en laagjes van geluid – dat is haar kracht. Ze weet hoe ze een nummer moet opbouwen, zo ook met ‘Black Tongue’. Hoe heerlijk is het contrast tussen haar fijne, maar rafelige stem en de onderhuidse spanning en dreiging die ze haar instrumentatie oplegt. Ook in de originele versie van ‘A Commotion’ is er altijd wat aan de hand. Waar Feist je stap voor stap naar de clue brengt, kan Mastodon de ronkende motor na een halve minuut al niet meer stoppen. Ik ben niet vies van een beetje raggen, maar Mastodon walst over elke nuancering heen. Wat op zich wel weer gaaf is, aangezien beide artiesten het dreigende gevoel op hun eigen manier weten over te brengen. Nuance is ook maar relatief.”

Ik zie er heel lief uit maar in mijn vrije tijd lik ik fietsen

Martijn: “Ik word eerlijk gezegd niet heel erg gelukkig van wat Feist met die brug van ‘Black Tongue’ gedaan heeft. In het origineel loopt het mooi over vanuit het refrein en word je door de maffe accenten van drummer Brann Dailor ineens alle kanten opgeslingerd. Feist laat die accenten achterwege en reduceert die riff tot een flauw zwalkend stukje muziek. Die solo heeft dan wel weer een goed spookachtig geluid. Al met al vind ik dat ze zich er prima uit heeft weten te redden maar vind ik vooral haar keuze van instrumenten en het arrangement daarvan interessant, boven dat ik het een echt goede uitvoering vind. Een beetje hetzelfde als wat ik hiervoor al van haar muziek vond. Mastodons versie van ‘A Commotion’ vind ik dan juist weer gaver dan het origineel, maar dat komt waarschijnlijk vooral omdat ik gewoon een onverbeterlijke Mastodonfan ben en blijf.”

Arja: “Ik vind het absoluut geen straf om Mastodons versie van ‘A Commotion’ te luisteren. Het is een goede cover, het rockt en ik weet zeker dat ik er prima los op kan gaan. Toch hadden ze er beter aan gedaan het geheel wat subtieler op te bouwen. Tja, kan je dat eigenlijk wel van een metalband vragen – subtiliteit? Hoewel het niet per se erg is dat het nummer er gelijk in knalt, begint het me rond het tweede couplet en refrein toch wel een beetje te vervelen. De dynamiek is vrij snel weg, al het geweld is al vergeven. Kan je dat nog overtreffen? Als ik deze versie niet zou hoeven vergelijken met het origineel, zou ik het redelijk tot best wel een gaaf liedje vinden. Maar ja. Als ‘A Commotion’ Feists minst goede nummer moest voorstellen, dan vind ik het bij dezen een parel.”

Hier gaan we niet uitkomen. Toch moet er ook vandaag een nummer van de dag gekozen worden. Een handje helpen? Geef je voorkeur in de comments!

Tags: , , , , , , , , , ,

-->