nummer van 22/04/2012 door Jelte Nieuwenhuis

‘Gigantic’ van The Pixies

De doorgang

Jelte Nieuwenhuis werkt als acquirerend redacteur bij uitgeverij Atlas Contact en voorheen bij uitgeverij L.J. Veen. In die hoedanigheid heeft hij verscheidene boeken over popmuziek het licht doen zien. Onder andere ‘Het Festivalgevoel’ van Arne van Terphoven, het hier al eens besproken ‘Duivelsmuziek‘ van Leendert van der Valk, ‘Roxy en de Houserevolutie’ van Job de Wit en een aantal commerciële knallers rond de Top 2000. Momenteel werk hij aan een bijzonder samenwerkingsverband tussen uitgeverij Atlas Contact en platenlabel Excelsior. “Later dit jaar meer daarover”, fluistert hij ons toe.

The Pixies – Gigantic

Ergens moest toch dat deurtje zitten. Ik was nu bijna aan het eind van de lijst. Niet dat iemand mij ooit daadwerkelijk had gezegd dat er een doorgang was. Maar de reis die ik was begonnen op de studeerkamer van mijn moeder, die kon toch niet zo maar ergens halverwege eindigen? Niet bij U2 & BB King op nummer 14  althans?

Zou hier de muzikale ontwikkeling van Jelte Nieuwenhuis stoppen? Nee toch?

Nog nooit was mijn verlangen zo sterk geweest als op deze decemberdag. Vanuit de buitenwijk drong het winterlicht de kamer binnen. De buitenwijk was bleek en roerloos. De vogels zongen niet. Er werd niet gevoetbald, niet gespeeld. Binnen ging het gebeuren. Ik kon me warmen aan de radiocassetterecorder. Met een beetje geluk kon ik de hele uitzending zonder al te veel storing beluisteren.

Het was jaren eerder begonnen. Bij Toppop en Countdown. Daarna de Top 40. George Michael, Prince, Michael Jackson. Maar ik wilde steeds verder. Dire Straits, Toto, The Stranglers. Maar nergens bleef ik lang. Waar was ik naar op zoek? Vermoedde ik toen al het bestaan van een doorgang?  In de Oor werd steeds maar gesproken over het VPRO-radioprogramma Nozems à Gogo. Zou daar te vinden zijn wat ik zocht? Vandaag zou ik erachter komen. Vandaag was de dag van 1988 Hits Back. De beste liedjes van 1988, volgens de luisteraars van Nozems à Gogo. Eenmaal in de toptien wist ik dat ik goed zat. Deze geluiden kwamen uit een andere wereld.

10. Public Enemy. Geschreeuw. Verwarde gitaren.
9. Sonic Youth. Nog meer verwarde gitaren. Een moeras.
8. Dinosaur Jr. Een moeras. Een muur. Alles gemaakt van gitaar.
7. Front 242. Mensen die de boel kort en klein sloegen.
3. Nick Cave. Een tovenaar met een stem uit de onderwereld.
2. R.E.M. Daar was de deur.
1. The Pixies.

De deur ging open. Ik was er. Alles was donker. Wat was dat voor getik? Wilde er nog iemand naar binnen? Ik vertrouwde het niet. Ga weg. Iemand begon op een basgitaar te spelen. Vlakbij kreunde een geil of gepijnigd dier. Of was het een baby? Werd er een kind geslacht? Een hese jongevrouwenstem: “Walk her every day into a shady place.” Was dit die shady place? Waar was de zangeres? Ik wilde dat het licht aan ging, een beetje. Vroeg ze mij om haar uit te kleden? Ik was nog maar 11, maar in deze wereld telde dat niet meer. Dat wist ik meteen. In deze wereld was alles steeds anders. De bas bleef maar doorgaan. Ik stond strak. Ik groeide. “With her lips she said.”

Pixies opent de deur.

“Hey Paul, hey Paul, hey Paul, let’s have a ball.” Het was licht maar ik zag niks. Gitaren gilden. Ook weer alsof ze geil waren. Of pijn hadden. Was het offeren van de baby niet genoeg geweest? Het licht was te fel. “Hey Paul, hey Paul, hey Paul, let’s have a ball.” Was ik Paul? Waar was de zangeres? Ze riep me. Ik moest haar uitkleden. Met het licht aan. Ik stond strak. Ik groeide. “Hey Paul, hey Paul, hey Paul, let’s have a ball.” De gitaren brulden. Ze hadden geen pijn meer. Ze waren er dwars doorheen gegaan. Ze brulden ze zongen “Gigantic”. Of was het de zangeres? “Gigantic.” Of was de zangeres de gitaren geworden? “Gigantic.” Ik groeide, ik groeide, ik werd gigantisch. Ik was niet meer in de buitenwijk. Nu kon ik overal heen, de gitaren bleven voor altijd brullen, dit was de wereld.

Ik had de doorgang gevonden. Nu kon ik overal heen. De gitaren bleven voor altijd brullen. Dit was de wereld.

Tags: , , , , , ,

-->