nummer van 19/04/2012 door

‘Getchoo’ van Weezer

Het duurde even voor het kwartje viel

Weezer – Getchoo (Lyrics-HD)

“Woo-ee-oo, I look just like Buddy Holly.” Ik vond dat nummer altijd zo ontzettend vervelend, maar elke keer als het voorbijkwam op MTV vroeg ik me af hoe ze dat toch gedaan hadden met die clip. Het decor is het bekende restaurant Arnold’s Drive-In uit de serie Happy Days. De Amerikaanse tv-serie over Richie Cunningham en Fonzie werd in de VS van 1974 tot en met 1984 uitgezonden (begin jaren negentig was die op RTL4 te zien). Toch wist Weezer tien jaar later een clip te maken waarin het leek alsof de band in de serie speelde. Elke keer weer brak ik er mijn hoofd over, maar er uit komen deed ik niet.[1]

Weezer bracht in 1994 zijn eerste plaat Weezer uit, ook al wel bekend als The Blue Album. ‘Buddy Holly’ was de grote hit. Het nummer vond ik toentertijd maar flauwe gitaarpop die in het kielzog van Nirvana via de grote platenmaatschappijen aan de rebellerende jeugd werd verkocht als alternatieve rock. Ik wist wel beter, maakte ik mijzelf wijs, en ik liet de band voor de rest van mijn leven links liggen. Dat had ik niet moeten doen.

Vergeten

Weezer in zijn begindagen.

Toen ik mijn best deed de band te vergeten, was Weezer weer druk bezig met het vervolg op het succesvolle debuut. De tweede plaat kende een beetje een valse start, omdat het originele idee was er een rock-opera van te maken. Maar na enkele sessies werd dat idee in de ban gedaan en besloot zanger en gitarist Rivers Cuomo over wat concretere gebeurtenissen uit zijn leven te zingen. Cuomo studeerde inmiddels aan Harvard en schreef daar een deel van de plaat. Onderwerpen voor de plaat waren betekenisloze seks met groupies, zijn verlegenheid met meisjes, fanmail van een meisje en ex-vriendinnetjes. Duidelijk. De bandleden lieten ondertussen weten dat het album een stuk donkerder zou gaan klinken dan het debuut.

In 1996 kwam dat album, Pinkerton, uit. De plaat was een commerciële ramp en kreeg veel negatieve recensies. Zelfs Cuomo deed niet lang na het uitkomen van Pinkerton de plaat af als een misbaksel. Alleen Pitchfork en NME waren positief over de plaat. “Een groeier”, schreven ze. En dat bleek. Na de eeuwwisseling kregen ineens veel mensen belangstelling voor de plaat. Uiteindelijk kwam ook Cuomo op zijn woorden terug, zo richting het eind van het eerste decennium van deze eeuw. Weezer besloot zelfs de afgelopen paar jaar het album een paar keer integraal te spelen en in 2010 verscheen er een luxe-editie van Pinkerton.[2]

Eindelijk

Al die commotie – uitkomen van de plaat, de negatieve recensies, de wederopstanding, de speciale editie en de live-shows – heb ik gemist. Na ‘Buddy Holly’ had ik nooit meer bewust naar een Weezer-liedje geluisterd en zou zelfs met het mes op mijn keel geen andere titel kunnen noemen van de band. Tot een week of twee geleden, toen tijdens een weekendje weg met wat vrienden iemand Pinkerton opzette. Het eerste nummer was wennen, maar na het tweede nummer ‘Getchoo’ was ik om. “Wat is dit?”, vroeg ik. “Weezer. Pinkerton.” Wat een gave plaat.

  1. [1]Op de Wikipedia-pagina van ‘Buddy Holly’ staat het hele verhaal. De acteur die Al speelde, deed een cameo. Spike Jonze regisseerde de clip. En Fonzie is in de clip getoverd middels wat toentertijd moderne technologie was. Vandaag de dag zouden we natuurlijk gewoon een hologram gebruiken.
  2. [2]Muziektijdschrift Alternative Press schreef een uitgebreid artikel over de plaat en de jaren daar omheen.

Tags: , , , , ,

-->