nummer van 27/04/2012 door

‘Animal Tracks’ van Mountain Man

Koortjes: deel 2

Mountain Man – Animal Tracks (HQ)

Dat de uitvoerende artiesten in dit tweede deel van mijn koortjesreeks weer drie meisjes zijn, is pure toeval. Ik had het ook over een Russisch monnikenkoor kunnen hebben – wat ik heus nog wel een keer doe – maar vandaag staan dus opnieuw drie meisjes centraal. Drie hele bijzondere, engelachtige folkmeisjes, luisterend naar de naam Mountain Man.

Achtergrondkoor

De oplettende luisteraar herkent het trio waarschijnlijk als (live) achtergrondkoor tijdens Feists meest recente tour. Hoe ze dat klusje voor elkaar hebben gekregen, snappen ze zelf ook niet helemaal. Het internet speelde natuurlijk een grote rol in de doorbraak van de pas in 2009 opgerichte zanggroep, wat ze stellig beamen in een interview. De liedjes die ze destijds op hun Myspace-pagina zetten, werden in een mum van tijd naar de meer dan gemiddelde folk- en a capellaliefhebber doorgesluisd. Een optreden op SXWX en een tour door de UK konden al van de bucketlist worden afgestreept voordat er ook maar één noot van een debuutalbum was opgenomen. Touren met een gewilde artiest als Feist was een meisjesdroom waar Mountain Man vervolgens geen ‘nee’ tegen zei. Natuurlijk niet – ook niet als je alleen wordt ingehuurd om achtergrondvocalen te zingen.

Waarom niet?

Omdat Feist, ten eerste, supergaaf is en je altijd ‘ja’ moet zeggen als je de kans krijgt om bij haar in de buurt te komen. Al werd je gevraagd geluidskabels rond te zeulen op de set van een van haar clips, volmondig ‘ja’ zeggen is het enige gepaste antwoord. (En hierna houd ik erover op, beloofd.) Enfin, ten tweede moet zingen in groepsverband niet worden onderschat. Het kan als een misvatting worden beschouwd dat samenzang makkelijker is dan alleen zingen, ofwel soleren. Het zal je misschien verbazen, maar veel van de artiesten uit je favoriete playlist kunnen nog geen tweede of derde stem zingen, laat staan een harmonieuze contramelodie langs hun stembanden laten glijden. Menig zanger of zangeres raakt in de war en doet in de studio een of twee vingers in de oren om de gewenste toon te benaderen. Autotune is voor velen, niet geheel verrassend, een geschenk uit de hemel. Sommige artiesten zullen nooit in groepsverband hebben gezongen en dus niet gewend zijn zich aan andere stemmen aan te passen; de meesten hóeven niet met anderen te zingen en ontspringen zo de dans, ons gretige consumenten in de waan latend. Wat overigens helemaal niet erg is. Alleenzingende sterren zonder opzienbarend gevoel voor harmonie komen doorgaans ook aan de top. Maar, ondertussen lopen zij wel een cruciaal element in hun zangtechnische ontwikkeling mis: goed luisteren.

Een oefening in nederigheid

De eerste les die je leert als je je bij een koor hebt aangemeld, is de volgende: zing niet harder dan je buurman of -vrouw. Zingen in een koor is een oefening in nederigheid. Stemmen dienen langs elkaar heen te walsen en van gelijke sterkte te zijn. Overstemmen is geen optie, soleren laat je maar aan de solist over (als die er al is). Samen met de mensen om je heen – doorgaans tenoren, alten, mezzo-sopranen en sopranen – dien je een organisch geheel te vormen. Er is niets fijners dan zingen in een koor en dát specifieke gevoel benaderen. Door naar elkaar te kijken, en vooral door goed naar elkaar te luisteren, kan er een zekere magie ontstaan.

Kijken, luisteren, kijken, luisteren

Ook Mountain Man beheerst dit kunstje ten voeten uit. De meisjes zingen originele, door henzelf geschreven liedjes, maar hun uitgeklede geluid draagt de traditional dichtbij zich en is dus niet per se vernieuwend. Toch is hun samenzang prachtig, en meer dan de moeite waard om naar te kijken. Ze kijken en luisteren, met gespitste oren, want alleen zo vormen de onafhankelijke timbres het geheel waarmee de luisteraar kan worden betoverd. Hoe Molly Erin Sarle, Alexandra Sauser-Monnig and Amelia Randall Meath dat doen, zie je nog het best in onderstaande video. Amelia, aan de rechterzijde, doet de lead van het nummer ‘Play It Right’ en heeft dan ook de minste ‘moeite’ het liedje te zingen. Ze beweegt nonchalant met haar hoofd en haar armen. Laat je niet voor de gek houden door Amelia, zo makkelijk is het allemaal niet. Want zie daar Molly en Alexandra, die de zwaardere rollen in het driekoppige koortje vervullen. Hun taak is de lead te voorzien van lage en hoge tonen, tweede en derde stemmen, ter opvulling en ondersteuning. Kijken, luisteren, kijken, luisteren. Het is nog een hele kunst om opperste concentratie te verbloemen.

Mountain Man – Play It Right

Eén zwoele zomer alsjeblieft

‘Animal Tracks’ mag van mij wel drie keer zo lang duren. Hoewel het liedje op de meeste fronten redelijk basaal is opgebouwd – het geheel leunt op mooi opgestapelde, herhalende melodieën waar ook Alela Diane bekend mee is geworden –  doen de feeërieke stemmen van Molly, Alexandra en Amelia me vreselijk verlangen naar een zwoele en hete zomer waar geen einde aan komt. Naar blote voeten in het gras, koude biertjes, waterijsjes, en avonden rond het kampvuur al zingend en gitaarspelend doorbrengend. Allemaal dankzij drie wonderschoon op elkaar afgestemde vocalen. (En twee simpele akkoorden). (Laten we wel wezen).

Tags: , , , , , , , , , , , ,

-->