nummer van 17/04/2012 door

‘Interstellar’ van Frankie Rose

Aan de hand van Frankie mee naar Twin Peaks

Frankie Rose – Insterstellar

Wie Frankie Rose nog kent van haar oude bandjes Dum Dum Girls en Vivian Girls, zal vreemd opkijken bij het horen van haar tweede soloplaat. Geen gruizige garage meer met rammelende gitaren en beukend drumwerk, maar dromerige indiepop met een flinke nagalm van de jaren tachtig erin. Het lijkt een grote stap, maar Frankie Rose neemt ‘m met lef en overtuiging. Haar debuutplaat als solo-artieste was al een heel behoorlijke poging daar toe, maar op het dit jaar verschenen Interstellar vallen alle stukjes muzikaal allemaal nog veel mooier op hun plaats. Het is geen plaat geworden die haar hitsingles op zal leveren, maar de sfeer die ze met het album neer weet te zetten heeft iets betoverends. Enerzijds door dik gelaagde, koele synthesizerklanken maar vooral ook door Frankie’s bijna hypnotiserende zanglijnen.

Terug naar Twin Peaks

Aangewakkerd door die sound, flitsten er gelijk beelden van de tv-serie Twin Peaks door mijn hoofd toen ik Interstellar voor het eerst hoorde. Wie die serie nog nooit gezien heeft maakt NU in zijn telefoon of op een stukje papier een notitie dat alsnog te gaan doen en zijn leven te verrijken met een van de beste series ooit. Wie David Lynch‘ meesterwerk al wel eens zeg, kan zich ongetwijfeld nog de scene herinneren.

SPOILER ALERT!
Het is de aflevering ‘Lonely Souls’ uit het tweede seizoen waarin Special Agent Dale Cooper samen met Sherriff Truman door de Log Lady wordt meegenomen naar de Bang Bang Bar. Terwijl het drietal aan een tafeltje zit, staat zangeres Julee Cruise op het podium. Het bijna verdovend rustige nummer is een schril contrast met de beelden van een steeds verder in verwarring rakende Cooper, die eindelijk lijkt te beseffen wie de moordenaar van Laura Palmer is.

Zo geniaal als de composities die Angelo Badalamenti maakte voor Twin Peaks is Interstellar misschien niet, maar waar het wel in slaagt is het neerzetten van een sfeer die bijna even beklemmend, dromerig en mystiek is. Het is geen plaat geworden waarvan de nummers zich goed afzonderlijk laten beluisteren of op de shuffle. Het is vooral een plaat die je in zijn geheel tot je moet nemen om even een ruim half uur af te dwalen in een verwarrend droomwereldje waar je door Rose’ stem steeds weer verleid wordt er verder in te verdwalen. Maar als er dan toch één nummer is dat je over de streep moet trekken om de rest van het album eens verder te beluisteren, dan is het ‘Interstellar’, het openingsnummer van het gelijknamige album.

In het oog van de orkaan

De typische vibe die in Twin Peaks zo aanwezig is, klinkt gelijk door in de intro van het nummer. Zware, loom aanzwellende synthesizerklanken leggen een duistere basis waar wat hoge tonen als flarden mist overheen scheren. Als Rose op 0:38 begint te zingen is de link met de serie uit de jaren tachtig ook sterk aanwezig, helemaal als je het vergelijkt met het fragment hierboven. En dan gaat op 1:14 ineens het roer om. Heftige drums beuken het dromerige sfeertje van daarvoor aan flarden en veranderen het nummer bijna in een soort strijdlied. Ook de vocalen van Rose klinken ineens vastberaden en trefzeker als was het nummer een anthem. Op 1:30 gaat de storm iets liggen en legt Rose weer wat meer beheersing in haar stem, terwijl de bas en drums tribaal doorrollen. Opnieuw is het een voorbereiding op het refrein dat op 1:55 wederom in alle hevigheid losbarst. Hoewel de rest van de plaat qua dynamiek niet zo heftig is als dit nummer, heb je wel constant het gevoel je in het oog van de orkaan te bevinden. Een ogenschijnlijke rust waaraan je voelt dat die op ieder moment ruw verbroken kan worden legt zo een interessante spanning in de plaat.

Tags: , , , , , , ,

-->