nummer van 13/04/2012 door

‘The Boat’ van Chuck Ragan

Gedeelde smart is halve smart

https://youtube.com/devicesupport

I feel it in my bones when the storm is close
Then await for the rain and the wind to blow
As dark colors fill the sky I’m drenched I’m feeling so alive
Eyes closed tight my ears open for the boat

‘The Boat’ gaat over wat de band Leatherface voor punktroubadour Chuck Ragan heeft betekend. De Britse band, die door fans liefkozend “The Boat” wordt genoemd, was van grote invloed op Ragans muzikale ontwikkeling; zanger Frankie Stubbs was een van de eersten die zijn punkmuziek voorzag van een schuurpapieren stem. Het was die stem die Leatherface een cultstatus gaf binnen de subcultuur. En de leden van Ragans punkrockband Hot Water Music voelden zich rechtstreeks aangesproken. Net als Leatherface lieten de mannen van HWM zien dat je niet over de stem van een nachtegaaltje hoefde te beschikken om emotie over te brengen.

Het eerbetoon van de bebaarde Ragan aan zijn helden is bijzonder sympathiek, al is het jammer dat een mooie, filosofische tekst als die van ‘The Boat’ door de artiest zelf al kapotgeredeneerd wordt. Een typisch punktrekje wel: alles moet geduid worden, een boodschap hebben, en het liefst doe je bij het maken van een liedje en passant nog even iets terug voor de punk community als het eren van je idolen. Toegegeven, het maakt ‘The Boat’ niet minder mooi.

Foto: Mat Hayward

‘The Boat’ verscheen in 2006 voor het eerst  als onderdeel van “The 7-Inch Club”, een serie van zeven singles die niet veel later werden uitgebracht onder de naam The Blueprint Sessions. Het was het jaar dat Chuck Ragans band Hot Water Music na vijftien jaar uit elkaar was gegaan en hij het ging proberen als solo-artiest.

Heel moeilijk was het niet om aandacht voor zijn nieuwe werk te genereren. Ragan zette wat nummers op zijn Myspace-pagina en liet internet zijn werk doen. Aangezien ik destijds behoorlijk wat tijd vertoefde op het inmiddels stilaan wegkwijnende sociale netwerk, kwam Ragans solowerk ook mij ten gehore. De liveversie van ‘The Boat’ was zonder twijfel een voltreffer. Ragans rauwe stem en de overgave waarmee hij zong raakten me. De andere nummers op liveplaat Los Feliz (2007) waren misschien wel net zo rauw; ik luisterde alleen naar ‘The Boat’.

In datzelfde jaar bracht Ragan het album Feast or Famine uit, waarop ‘The Boat’ weer mocht shinen. Het was dit keer een gepolijst geheel geworden. Mooi, maar het is de versie op Los Feliz waar ik kippenvel van krijg. Waardoor ik keihard wil meezingen, zoals het publiek in onderstaande video. Gedeelde smart is halve smart.

Chuck Ragan – The Boat

Ik heb Chuck Ragan drie keer live zien spelen (bewijs). Ik weet alledrie de keren nog dat ik dacht: moeten alle gevoelige gitaarliedjes vanaf nu niet gewoon vanuit de tenen geschreeuwd worden, zoals Chuck dat hier doet?

(Ja.)

Tags: , , , ,

-->