nummer van 12/04/2012 door

‘The Midnight Special’ van Lead Belly

Bekende traditional gecoverd in Texels café

https://youtube.com/devicesupport

Bluescafé De Kuip in het kleine dorpje De Koog op Texel is goed gevuld deze zaterdagavond voor Pasen. De gemiddelde leeftijd van het publiek ligt rond de veertig. Harley Davidson-rijders met volgetatoeëerde armen bevolken de dansvloer samen met de typische vriendelijke buurmannen van tegen de vijftig, die zijn gehuld in net iets te grote rockshirts. Sommigen hebben hun vrouw mee, anderen hun kinderen. Een verdwaalde kleine Duitse toerist die samen met vrouw en dochter plaatsneemt aan de bar vraagt me wat er te doen is. “The Fortunate Sons, antwoord ik. “Een coverband. Ze spelen alleen Creedence Clearwater Revival-liedjes”, zeg ik in mijn beste Duits. De ogen van de man beginnen te fonkelen. “Wat een toeval!” In een mix van Engels en Duits legt hij me uit dat CCR zijn favoriete band is en dat hij ze vroeger zelfs in de VS gezien heeft tijdens de hoogtijdagen van de band. Een half uur later staat de kleine Duitser vlak achter me keihard in mijn oor mee te schreeuwen: “Let the midnight special, shine a light on me.”

Lead Belly

Ergens begin 1900 kwam de traditional ‘The Midnight Special’ in het zuiden van de VS bovendrijven. De titel van het liedje refereerde aan de passagierstrein die ’s nachts met zijn koplampen de cellen van gevangen voor even verlichtte. Het passeren van de trein staat voor verlossing, zo gaat een van de verklaringen van het nummer. Als de cel wordt opgelicht door een passerende trein, betekent het dat de gevangene snel vrij komt. De trein komt hem ophalen. Maar er zijn ook andere interpretaties. Onderwerp van het liedje zou bijvoorbeeld ook zijn dat een gevangene liever door een trein wordt overreden dan een dag langer in zijn cel te zitten.

Lead Belly

The Midnight Special blijkt een echte trein te zijn geweest, namelijk de Southern Pacific Golden Gate Limited. Muziekhistoricus Alan Lomax schrijft dat in zijn boek Folk Song USA. Het spoornetwerk waarover deze trein reed, liep van New Orleans via Texas naar Los Angeles en San Fransisco en daar langs stonden heel wat gevangenissen. Zoals de Sugar Land-gevangenis in Houston waar van 1918 tot en met 1925 de bekende blueszanger Lead Belly (echte naam Huddie William Ledbetter) was opgesloten. Hij had in een gevecht om een vrouw een andere man doodgestoken. In die gevangenis leerde Lead Belly het nummer ‘The Midnight Special’ spelen.

Lead Belly was niet de eerste die het nummer opnam. Dat was Dave ‘Pistol Pete’ Cutrell in 1926 waar ik helaas geen video van kan vinden en geen mp3 heb. Van Sam Collins, die als tweede artiest het nummer in 1927 opnam, is wel een online-versie te vinden:

Midnight Special Blues – Sam Collins

‘Net CCR’

Lead Belly’s eerste versie werd pas in 1934 opgenomen. De bluesgitarist zat – wederom – sinds 1930 in de gevangenis, in Angola, Louisiana deze keer. Hij had in een gevecht geprobeerd een blanke man dood te steken. Muziekhistoricus John Lomax en zijn toen 18-jarige zoon Alan ontdekten in die gevangenis Lead Belly’s muziek. Ze namen honderden van zijn liedjes op, waaronder ‘The Midnight Special’. In de jaren veertig nam hij de versie op die bovenaan dit artikel staat. Dankzij Lead Belly kreeg het nummer veel bekendheid en werd het de afgelopen tachtig jaar door jan en alleman gecoverd.

Terug naar De Koog waar in een klein zweterig kroegje het Nederlandse The Fortunate Sons zo’n twee uur lang ‘de fantastische muziek van de Creedence Clearwater Revival speelt’, zoals de zanger/gitarist zijn band aankondigt. Creedence maakte van ‘The Midnight Special’ in de jaren zeventig een hit en die kan natuurlijk niet ontbreken in het repertoire van de coverband. Tot groot plezier van de Creedence-fans die in De Kuip staan. Midden in het liedje neemt de band gas terug en spoort het publiek aan het refrein te zingen. De drummer tikt zacht het ritme terwijl gitaar en bas helemaal stilvallen. Wijfelend geeft het kroegpubliek toe en zingt op bedeesde wijze de tekst. “Dat kan harder”, spoort de zanger zijn publiek aan. Met succes. In crescendo neemt het gezang toe en langzaam pakken de gitaren de draad weer op. Achter me hoor ik die kleine Duitser keihard meeschreeuwen. “Mijn favoriete band”, zegt hij na het concert nog als ik hem buiten op straat tegenkom. “Ze klonken bijna als CCR.” En hij zet nog een keer aan: “Let the midnight special, shine a light on me.”

https://youtube.com/devicesupport

Tags: , , , , , ,

-->