https://youtube.com/devicesupport

Dat je je trein op een haar na hebt gemist, maar net op tijd bent om de wisselstoring van de dag mee te pakken. De NS zet bussen in. Die vijf vervloekte woorden. Moedeloos laat je je zakken op het enige vrije houten bankje op het perron, middenin de rookzone. Lotgenoten zoeken troost bij de dichtstbijzijnde decadente verwarmingszuil of lurken zenuwachtig aan een sigaretje. De vertrouwde nicotinewalm wordt echter volledig overschaduwd door de zure rotlucht van de pafpaal. Waar stoppen ze die dingen toch mee vol? Het ruikt als een mengeling van tabak en kots, en dan vooral dat laatste. Niettemin voel je die drang opkomen om er eentje op te steken. Maar je pakje is leeg. Na een kwartier stilzittend ijsberen besluit je het er op te wagen.

Dat de roltrap stilstaat, maar dat zou niet echt moeten hinderen. Het lijkt immers even gemakkelijk om van een stilstaande roltrap af te lopen, als van een normale trap. En toch voelt het anders. Staan de treden van een roltrap soms altijd een beetje schuin omhoog, zodat je meer grip hebt wanneer je van de gemakken van een rollende roltrap aan het genieten bent? Als dat zo is, dan werken ze je nu in ieder geval tegen. Rechts staan, links voorbijgaan is er niet meer bij, het is klauteren en afzien. Je knieën doen pijn. Eenmaal beneden baan je je een weg tussen de mensenmassa en sluit, voor zover mogelijk, netjes aan in de chaos die nauwelijks een rij voor de bus te noemen is.

Dat je op je weg naar binnen gesandwicht wordt tussen een schreeuwende trucker, wiens buik als een drillende, lillende appendix onder zijn te korte shirt hangt, en een tengere tokkie met een paardenstaart zo strak dat ze haar jukbeenderen bijna uiteenrijt en de tatoeage achter haar oor eerder op een platgeslagen winegum doet lijken dan op het sierlijke kersje dat het ooit moest voorstellen. Je wurmt je in de muffe bus en neemt plaats op de halve stoel die de trucker naast zich voor je over laat. De bus vertrekt gelukkig meteen. De radio staat afgestemd op 100% NL, tot zichtbare blijdschap van de tokkie en menig medepassagier. Je zou zelf een muziekje opzetten als je telefoon niet leeg was. Een voordeel: dankzij de batterijen van tegenwoordig ben je ook niet gehinderd door enig besef van tijd.

Dat de bus in de file komt te staan. Hoe vervelend je de situatie zelf ook vindt, hij wordt met gemak nog irritanter doordat alle andere inzittenden er hardop over zeuren. Je maag knort. Trek. Je begint je toch af te vragen hoe laat het inmiddels is. Het lijkt onmogelijk op dat halve zitje, maar je dommelt in slaap. Je droomt over wat er zich eerder vandaag afspeelde. De berisping van je baas waar je net iets te fel op reageert. De stilte die volgt. Al je collega’s staren je aan. Dit keer ging je te ver. Je hoort het ze denken. Tientallen stemmen door elkaar heen. Blikken als dolken, vlijmscherp snijden ze door de lucht en vliegen ze op je af. Je schrikt wakker. De bus komt aan op het station. Half slaapdronken pak je je tas en vind je de uitgang. Het is voorbij.

Dat je om middernacht je sleutel in het slot steekt. Dat het gemak waarmee de deur opengaat nog nooit zo’n opluchting veroorzaakte. Dat je, met je jas nog aan, naar de keuken stommelt en dat ene kastje opentrekt. En dat je tot je verbazing toegelachen wordt door niet één, maar twee flessen wijn. Dat gevoel.

Tags: , , , ,

-->