nummer van 10/04/2012 door

‘Crazy Train’ van Ozzy Osbourne

Een eerbetoon aan Randy Rhoads

https://youtube.com/devicesupport

Vraag een willekeurige muziekliefhebber naar zijn grote voorbeelden en je zult vaak namen horen als Jimi Hendrix, Eric Clapton, Brian May, Jimmy Page of Tony Iommi. Allemaal helden natuurlijk, die hun sporen meer dan verdiend hebben, maar de naam van Randy Rhoads zou er best wat vaker tussen genoemd mogen worden. Misschien komt het doordat hij een groot gedeelte van zijn carrière onder de overschaduwende vleugels van Ozzy Osbourne doorbracht of doordat hij in zijn korte leven te weinig tijd gehad heeft om zijn talent aan de wereld te laten zien. Misschien wordt hij door het grote publiek niet altijd erkend in zijn fenomenale gitaarspel, zijn invloed op grote metalgitaristen die na hem kwamen bewijzen dat des te meer.

Alsof God kwam binnenwandelen

Randy Rhoads richtte zijn eerste bandje op toen hij veertien was en legde twee jaar later met bassist Kelly Garni de basis voor de band die bekend zou worden als Quiet Riot.  De band was in de tweede helft van de jaren zeventig vooral succesvol in Los Angeles. In deze periode speelde Quiet Riot regelmatig samen met Van Halen, waarbij Rhoads beïnvloed werd door de klassiek geschoolde Eddie Van Halen en vice versa. Terwijl Van Halen een Amerikaanse platendeal scoorde, werden de eerste twee platen van Quiet Riot alleen uitgebracht in Japan. Rhoads ambities waren echter groter en hij vond het steeds moeilijker worden om zijn creatieve weg binnen de band optimaal te bewandelen. Toen de mogelijkheid zich aandiende om auditie te doen bij de nieuwe band van Ozzy Osbourne, die net uit Black Sabbath was gezet, greep Rhoads deze met beide handen aan.

Toen Ozzy Osbourne in een interview vertelde over zijn plannen om een nieuwe band op te richten noemde de journalist die tegenover hem zat de naam van Rhoads, die vervolgens werd uitgenodigd voor een auditie. Ozzy zat de audities laveloos uit en scheen zelfs geregeld in slaap te sukkelen maar was gelijk wakker toen Rhoads ten tonele verscheen. Terwijl de jonge gitaargod uit Californië nog aan het warmspelen was, werd hij al aangenomen. Alsof God zijn leven binnenwandelde, zo omschreef Osbourne later deze eerste indruk. Eenmaal aan boord kreeg hij alle artistieke vrijheid die hij bij Quiet Riot zo miste en kregen zijn invloeden uit de klassieke muziek alle vrijheid. ‘Crazy Train’ is een van de voorbeelden van The Blizzard Of Ozz die laat horen waar dat toe zou leiden en werd uiteindelijk een van Ozzy Osbournes grootste hits.

Een halte te vroeg

Terwijl Osbourne de tekst voor dit nummer schreef, over een wereld die steeds waanzinniger wordt, nam Rhoads alle muziek voor zijn rekening, die al even waanzinnig is. Het flauwe “All aboooooard!” aan het begin is ongetwijfeld Osbournes inbreng geweest, maar wordt gelukkig na achttien seconden al snel overschaduwd door Rhoads sinistere introriff. Op 0:34 trapt hij af voor het refrein met een riff die de trein gelijk goed op gang brengt. Ritme, melodie en een onweerstaanbare drang om te headbangen, alles zit erin. Na het eerste refrein is het natuurlijk nog lang geen tijd voor een solo maar Rhoads slingert er op 1:20 toch maar vast even een duizelingwekkende lick tegenaan. Op 2:19 flikt ie datzelfde geintje nog een keer, maar dan is het gelukig al bijna zover. Beluister de bovenaardse solo die op 2:47 begint even met de gedachte dat Rhoads hiervan iedere noot twee keer op dezelfde vlekkeloze wijze heeft ingespeeld en het klinkt zo mogelijk nóg indrukwekkender. Wat een held!

Helaas was de toekomst die na die eerste succesvolle plaat met Osbourne volgde te kort om te laten horen waar Rhoads nog meer toe in staat zou zijn geweest. Na de opnames van een tweede album dat in 1981 uitkwam, Diary Of A Madman, had Rhoads al aangegeven dat hij erover dacht om er na de aansluitende tour mee te stoppen. Een doctoraat in klassiek gitaarspel aan de UCLA, daar droomde hij van. Helaas kwam het nooit zover. Op 18 maart 1982 speelde Rhoads met Ozzy Osbourne een show in Knoxville, Tennessee. Onderweg naar Orlando, Florida, een rit van bijna elf uur, stopte het gezelschap in Leesburg, Florida waar chauffeur Andrew Aycock mede-eigenaar was van een klein privévliegveld. Hij wilde de leden van de band en crew graag meenemen op een kort vluchtje in zijn Beechcraft Bonanza. Onschuldig vermaak zou je denken, maar niet als achteraf blijkt dat Aycocks papieren ervoor al waren verlopen en er cocaïne in zijn bloed werd gevonden.

Rhoads had zijn hele leven al last van vliegangst dus het was eigenlijk vreemd dat hij aan boord stapte, maar als fanatiek fotograaf was de kans om eens een keer foto’s te maken vanuit de lucht erg aanlokkelijk. Terwijl de andere bandleden in de tourbus lagen te slapen, leek het Aycock een lollig idee om ze wakker te maken door met het vliegtuigje rakelings over de bus te scheren. Dat ging de eerste keer goed, de tweede keer en ook nog een derde maar bij de vierde duikvlucht  raakte de linkervleugel de achterkant van de bus. Het vliegtuigje raakte onbestuurbaar en boorde zich even verder in een garage van een nabijgelegen landhuis, waarna het direct in brand vloog. De inzittenden waren onherkenbaar verbrand en Rhoads werd achteraf aan zijn gebitsgevens en sieraden geïdentificeerd. Een bizar noodlot dat een veel te vroeg einde maakte aan een nog veelbelovende toekomst.

Tags: , , , , , , , , , , ,

-->