nummer van 08/04/2012 door Gert-Jaap Hoekman

‘Cornershop’ van The Horse Company

Ik ben niet hier, ik ben daar

Nog een weekje, dan begint Gert-Jaap Hoekman aan zijn nieuwe baan als adjunct-hoofdredacteur bij nu.nl. Gelukkig had hij in deze roerige periode nog tijd om ons op Eerste Paasdag te verblijden met een razend enthousiast gastblog over The Horse Company, de band uit Zwolle die de perfecte soundtrack levert voor menig road trip. Hoe kan het ook anders: als er iets is wat we van Gert-Jaaps playlists en zijn boek ‘Over de grens’ hebben geleerd, dan is het wel dat hij evenveel houdt van reizen als van “thuiskomen” in de mooie Sallandse stad. Ook al woont hij tegenwoordig dan in Utrecht. Afijn.

The Horse Company – Cornershop

Ik zit in een kantoor, op een grauw bedrijventerrein en ik kijk uit het raam. Maar eigenlijk ben ik niet hier. Ik zit niet hier op een bureaustoel, terwijl om mij heen drie apparaten piepen dat ik een afspraak heb, maar ik ben daar, in de heuvels van Kroatië. Ik rij achter een dikke Kroaat op een trekker. Of liever: achter een brave Nederlander in een burgerbak die het lef niet heeft om die trekker in te halen. Het kronkelende bergweggetje is te smal voor me om de auto én de trekker in te halen, of misschien durf ik het zelf ook wel niet, dus ik wacht. Terwijl achter me inmiddels al vier ongeduldige auto’s zijn aangesloten. En ik hoor: “Came in from another town, running from the past.” Op hetzelfde moment sta ik in Kraggenburg. In het pas geopende popzaaltje van Bob Crébas, de man die rijk werd door Marktplaats te verzinnen en (vooral) op tijd te verkopen, staat een band te spelen. Bob deelt pizzapunten uit.

Han Reiziger

Noem me Han Reiziger, maar ik sla muziek op als soundtrack bij reizen, sterke verhalen en andere gebeurtenissen. Een visualiserende geest heeft niet altijd voordelen (ik zal jullie de onsmakelijke details van deze handicap op paaszondag besparen), maar zo kan het dus zijn dat ik in de rij bij de Albert Heijn, tijdens het hardlopen, onder de douche, of tijdens een vergadering ineens The Horse Company in mijn hoofd hoor, en mijn gedachten afdwalen naar Kroatië. Of Kraggenburg. Of ik hoor het album S.C.I.E.N.C.E. van Incubus, en zit ik weer voor even in een krappe bus in Zuid-Afrika. Als ik naar Aphex Twin luister, ben ik op tournee met zZz. Bij het horen van Nada Surf en Undeclinable Ambuscade ben ik weer voor het eerst echt goed dronken. Als ik Fresku’s ‘Twijfel’ opzet, sta ik in een lange file op de A2. Als ik het album R van Queens of the Stoneage beluister, rij ik een halve dag de verkeerde kant op in Swaziland. Als ik ‘Rock the night’ van Europe hoor, zit ik op de achterbank van de auto van mijn ouders, onderweg naar een Franse camping.

The Jayhawks en twee Herman Finkers’

Het ging tergend langzaam, daar in die heuvels van Kroatië, maar ik weet nog goed: het maakte niets uit, al zou die lamlul nog een uur wachten met inhalen, het laatste album van The Horse Company stond op. Vanaf nu zal ik die band altijd aan deze plek koppelen.

Zwolle, TX

The Horse Company is zo’n band waar ik eigenlijk in had moeten spelen. Een kruising tussen The Jayhawks en twee Herman Finkers‘. Ze komen uit de buurt van Zwolle, maar in de hoofden van de bandleden stiekem uit Texas. The Horse Company is gebouwd uit scherven van 16 Down, dat weer is ontstaan uit scherven van The Prodigal Sons. Nou ben ik als het om muziek gaat een behoorlijke chauvinist: alles uit Zwolle heeft bij mij een dikke streep voor (‘Hoi Sticks!’) en als muzikanten – zoals de zingende gitaarbroers Arjen en Vincent Hilberdink – muziekles hebben gehad van mijn vader, is mijn enthousiasme helemaal niet meer te houden, maar het eerste album van The Horse Company maakte diepe indruk op mij. Pas daarna ging ik luisteren naar al die bands waar deze gasten zich ook overduidelijk door hebben laten inspireren: Wilco, Midlake, Buffalo Tom, Kings of Leon zelfs. Amerikaanse rootsrock, americana, of hoe je het wilt noemen. Meerstemmige zang, schurende gitaren, kortom: het geluid van dubbele whiskey, motorolie en asfalt. Eén zekerheid: in ieder nummer zit minstens één gitaarsolo.

Paashazen

Maar mijn enthousiasme ten spijt, het wil maar niet echt lukken met The Horse Company. Ik heb nog een keer naar Tivoli gemaild met de vraag of The Horse Company niet in het voorprogramma kon spelen van één van mijn andere favoriete bands: The Weakerthans. De toevoeging dat het optreden op mijn verjaardag was, had geen effect. Hun titelloze debuut werd genegeerd, hun tweede album kreeg uitstekende recensies en bracht ze naar De wereld draait door, maar als je de bandnaam nu intikt in google, staat onder de eerste hit de tekst: NEW ALBUM OUT NOW. Ja, drie jaar geleden ja! Luie flikkers. De website van de band is net zo verlaten als die Kroatische heuvels. Kortom: er gebeurt geen fuck. En dat is zonde. Want teren op oude herinneringen is goed, maar er moet muziek bijkomen als soundtrack van nieuwe avonturen.

Ik heb geen idee wat de jongens tegenwoordig uitspoken, maar het is tijd om The Horse Company te reanimeren. En hoewel ‘Cornershop’ niet het beste nummer van de band is (dat zijn namelijk ‘The poles are infected’ van het eerste, en ‘Took me long to remember’ van het laatste album), moet dat met de clip bij dit nummer lukken. Daarin rennen de jongens namelijk verkleed door een bos, als paashazen.

Tags: , , , , , , ,

-->