nummer van 02/04/2012 door

‘Alfie’ van Roland Kirk

De een z’n dood is de ander z’n brood

Roland Kirk – Alfie

Vooraf zat ik met een dubbel gevoel. Op Twitter kwam een bericht voorbij waarin stond dat de jazzwinkel aan de Utrechtse Oudegracht de deuren ging sluiten. Nog twee dagen zou de zaak open zijn. Alles mocht weg tegen 50% korting. Alles moest weg. Nu moet ik eerlijk zijn; het was niet alsof ik de deur daar plat had gelopen in het verleden. Een handjevol bezoekjes in de vijf jaar dat ik nu in Utrecht woon, meer zal het niet geweest zijn. Een handjevol platen. Veel had de beste man niet aan me verdiend. Nee, het was niet mijn favoriete platenzaak die ging ophouden te bestaan. De teloorgang van Da Capo vond ik erger. Maar toch… een platenzaak is een platenzaak. Ze verkopen er iets waar ik oprecht veel van houd: vinyl. Als vinylfan vind ik het altijd jammer dat een platenzaak het hoofd niet langer boven water kan houden. Maar als platenverzamelaar ben ik altijd op zoek naar goede muziek en interessante kansjes. Het is toch wat profiteren van de problemen van een ander, toch?

Roland Kirk, een geniale jazzgek die ervoor bekend stond vaak op meerdere instrumenten tegelijk te spelen

Drie keer raden naar welke kant de weegschaal oversloeg? De eerste de beste kans die ik kreeg sprong ik natuurlijk de fiets op. “Hoe sneller ik er ben, hoe groter het aanbod!” Ik was er gelukkig op tijd bij. Een half uurtje kratjes graven leverde me een aardige vangst op. Twee Jimmy Smith platen, Birds Of Fire van Mahavishnu Orchestra, The Man With The Sad Face van Stanley Turrentine en Soul Bird: Whiffenpoof van Cal Tjader. Uit de koopjesbak viste ik ook nog een Best of van Ramsey Lewis voor 2 euro op! Tussendoor had ik bij de collector’s items nog Now Please Don’t Cry, Beautiful Edith van Roland Kirk gevonden. Geen prijskaartje. Ik dus naar de eigenaar om te vragen wat zijn prijs was. Je moet weten, sinds ik in Wax Poetics over Kirks album The Case Of The 3 Sided Dream In Audio Color las, ben ik al op zoek naar deze plaat in het bijzonder, zijn werk in het algemeen. Voor 25 euro mocht ik hem meenemen. “Een koopje,” aldus de sympathieke verkoper. “Als je het niks vindt, dan verkoop je die plaat met gemak voor meer door.” Zijn argument hielp me niet echt over de streep. De prijs wel. Ik vond het schappelijk. Bovendien wilde ik de plaat graag.

Eenmaal thuisgekomen was ik benieuwd naar het pronkstukje onder mijn nieuwe aankopen. Een zeldzame/dure plaat vinden voor een prikje is iets waar elke platenverzamelaar van droomt. Tot mijn ontsteltenis kwam ik er achter dat ik Now Please Don’t You Cry, Beautiful Edith voor 15 euro op discogs.com had kunnen kopen. Even vloekte ik, maar toen dacht ik terug aan het gesprek dat ik met de eigenaar van de jazzwinkel had eerder op de dag. “Ik kan niet concurreren met het internet. De prijzen blijven maar dalen.” Misschien heb ik wel teveel betaald. Misschien ben ik wel afgezet. Maar ik had net een stapel platen gekocht voor een eurootje of 8 gemiddeld van een man die z’n levendroom moest opdoeken. Die paar euro’s die hij me mogelijk teveel gevraagd heeft voor de plaat van Kirk zijn hem gegund.[1] Zo’n idealistiche vinylromanticus ben ik dan ook weer.

  1. [1]Ik sluit niet uit dat de versie van mijn plaat verschilt in van de plaat die aangeboden wordt op discogs en daarom ook waardevoller is. Vandaar mijn voorzichtige woordkeuze.

Tags: , , , ,

-->