nummer van 27/03/2012 door

‘Stay Useless’ van Cloud Nothings

Perfectie in twee minuten en 47 seconden

Cloud Nothings – Stay Useless

Het was weer een flinke beproeving tussen 9 en 18 maart, het volgen van al het nieuws afkomstig van het festival South By Southwest in Austin, Texas. Ieder jaar weer is het een stroom van nieuwe bandjes die er ontdekt worden, grote artiesten die onverwacht opduiken en legendarische concerten in kleine zaaltjes of op parkeerplaatsen. En ieder jaar weer groeit de jaloezie dat ik al dat moois via anderen verneem in plaats van er zelf bij te zijn. “Volgend jaar”, neem ik me iedere keer voor, maar het bijbehorende financiële plaatje blijkt toch ieder jaar weer lastig in te vullen. Misschien dit jaar toch maar eens op tijd beginnen met sparen, zodat ik volgend jaar rond deze tijd een Nummer van de Dag schrijf over een band die ik daar zelf zag. Maar vandaag doen we het met een nummer van een band die zelfs moeilijk te missen was voor wie niet op SXSW was: Cloud Nothings.

Vooraf werd er al flink uitgekeken naar de shows die de band uit Cleveland, Ohio zou gaan geven. Het tweede album Attack On Memory was op 24 januari verschenen en oogstte in aanloop naar het festival louter lovende kritieken. Geen betere manier om de buzz rond hun aantreden op SXSW goed op gang te helpen. En het werd allemaal waargemaakt, zo bleek uit de verslagen achteraf. Verschillende media riepen Cloud Nothings uit tot dé band van het festival en eindredacteur Willem van Zeeland van 3voor12 noemde het optreden van de band zelfs beter dan dat wat hij in 1991 van Nirvana zag. Kan natuurlijk iets over dat optreden van Nirvana zeggen, maar dat was vast niet het idee achter die opmerking. Grote woorden, maar als ik onderstaand filmpje zie kan ik me direct van alles voorstellen bij dat fanatieke enthousiasme.

Cloud Nothings – Wasted Days

Happen naar adem

Dat enthousiasme werd bij mij een paar weken terug aangewakkerd toen ik Attack On Memory voor het eerst hoorde. Natuurlijk hoorde ik links en rechts al snel geluiden dat het debuutalbum beter was, maar eerlijk gezegd heb ik nog geen moment de behoefte gehad om die plaat te beluisteren. Daarvoor is Attack On Memory te verslavend en op dit moment nog te perfect. Misschien dat die nieuwsgierigheid later nog komt — natuurlijk komt die — maar nu nog even niet. Het zijn niet alleen de liedjes die zo eindeloos intrigeren, maar ook de opbouw van de plaat. Zoals die opent met het shoegazende ‘No Future/No Past’ en verder gaat met het maar liefst 8:54 minuten durende ‘Wasted Days’. Bijna negen minuten pure opwinding, met felle flarden punk, new wave en grunge. Happend naar adem volgt de verlossing in de vorm van ‘Fall In’, een nummer dat uitblinkt in bijna lieflijke koortjes en catchy gitaarakkoorden in de refreinen en in de coupletten onverstoorbaar doorramt als de lo-fi pop van een band als Wavves.

En gelijk erachteraan krijg je dan nog zo’n ongepolijste parel: ‘Stay Useless’. Bijna zo perfect dat je gaat twijfelen aan de oprechtheid van de rauwe sound van Cloud Nothings. Alles valt zo mooi op zijn plek; is die bijna ontembare energie nou oprecht of is het tot op het kleinste tandje distortion allemaal uitgedacht? Aan de andere kant, wat doet dat er eigenlijk toe in twee minuten en 47 seconden waarin de balans tussen melodie en adrenaline zo naadloos afgewogen is? De luchtig losse akkoorden uit de intro, bijgevallen door nonchalante drums leiden een ongecompliceerd couplet in. Een pakkende gitaarriff neemt het stokje over, waarbij de stem van frontman Dylan Baldi al voorzichtig trilt van de ingehouden opwinding. Die mag er na twee rondjes eindelijk uit als een korte break het refrein aankondigt. Drummer Jayson Gerycz mept er lustig op los terwijl de gitaren louter zenuwachtige downstrokes aanslaan. Een orgastische eruptie van pure energie. Opnieuw een break, waarna een gitaarloopje ons meeneemt, het tweede couplet in. Net genoeg om even bij te komen en aan het contrast te wennen. Het tweede refrein lijkt tergend ver weg, vooral omdat je nu weet wat er gaat komen. En als die dan komt is de bevrediging zo mogelijk nog groter. Natuurlijk kan zo’n nummer als dit niet zonder een goede brug en ook die belofte wordt ingelost met opbouwende gitaren en zweverige koortjes. En dan dat strakgeragde refrein voor het eind. Perfectie in twee minuten en 47 seconden.

Tags: , , , , , , , ,

-->