nummer van 23/03/2012 door

‘Ex-Factor’ van Lauryn Hill

Maak die plaat af, Lauryn

Lauryn Hill – Ex-Factor

It could all be so simple. Ja, Lauryn. Het had allemaal zo simpel kunnen zijn. Jij zou een debuutplaat maken en rondtoeren, wij zouden je op handen dragen en kirren van blijdschap omdat je al snel de studio in zou duiken voor een tweede album. Veertien jaar later zit ik nog steeds op dat album te wachten. Dat was niet de afspraak.

Draaien, nu.

Ik snap best dat het moeilijk was, zeker in het begin. Je kreeg misschien wel last van het Tweede Album Syndroom. Na je succes met The Fugees leek alles mogelijk. Misschien was dat ook wel zo. De wereld was klaar voor neo-soul, en samen met onder andere Erykah Badu en D’Angelo zou je succesvolle artiesten als Alicia Keys en John Legend inspireren. The Miseducation of Lauryn Hill (1998) ontving in 1999 maar liefst tien Grammy-nominaties, waarvan je er vijf verzilverde (best album, best new artist, best female R&B vocal performance, best R&B song en best R&B album). Je was daarmee de eerste vrouwelijke artiest die zowel dit aantal nominaties kreeg, als awards op één avond bij elkaar sprokkelde. Ter illustratie: Beyoncé en Adele zouden dat met zes Grammy’s pas waarmaken in respectievelijk 2010 en 2012.

Het is dan ook een fantastisch album. Soul, gospel, hiphop, R&B en reggae; alles zit erin. Samples, ja die ook. Het heerlijke ‘Ex-Factor’ borduurt met beat en tekst rustig voort op Wu-Tang Clans ‘Can It Be All So Simple’, dat zelf weer schatplichtig is aan het melodramatische ‘The Way We Were’ – uit de gelijknamige film met Barbra Streisand en Robert Redford. Popcultuur in optima forma (kijk maar). Daarnaast boden D’Angelo, Carlos Santana en Mary J. Blige met liefde hun diensten aan. Laatstgenoemden op mijn favoriete nummers naast ‘Ex-Factor’: respectievelijk ‘To Zion’ (een nummer over Lauryns beslissing om haar eerste kind Zion te houden, terwijl mensen om haar heen abortus adviseerden zodat haar carrière geen gevaar zou lopen) en ‘I Used To Love Him’ (waarin de break-up van Lauryn en Wyclef ‘Refugee’ Jean uit de doeken wordt gedaan). Als dertienjarige had ik echt niet veel meer nodig om de wereld te begrijpen.

En toen bleef het stil. It aint workin’. It ain’t workin’. Je ongenoegen over de muziekindustrie en de manier waarop je door je platenmaatschappij onder controle werd gehouden werd alsmaar groter. Je onttrok je aan het publiek dat zo van je was gaan houden. Met MTV Unplugged No 2.0 in 2001 maakte je de verwachtingen echter niet waar. Een reünie met The Fugees bleek ook geen geslaagde zet; teveel oud zeer kwam weer naar boven. Vele afgezegde concerten en pogingen om je zo gelauwerde debuutalbum aan een nieuwe generatie te slijten volgden. Niemand werd er erg warm of koud van, Lauryn. Maar dat weet je zelf ook wel denk ik.

De laatste twee jaar heb je de weg naar het podium weer gevonden.[1] Hoewel je blijft leunen op je Miseducation– en Fugees-hits, heeft het publiek er langzaamaan weer zin in gekregen. Inclusief ikzelf. Want The Miseducation of Lauryn Hill krijgt waarschijnlijk een vervolg. Wat is veertien jaar als de mogelijkheid bestaat dat je tweede studioalbum dit jaar nog uitkomt? Ik verwijt je niks, als je dat maar weet. Ik begrijp als geen ander dat je met écht iets goeds wil komen, na zoveel jaar. Iets dat de creativiteit, veelzijdigheid, bevlogenheid en het engagement van je eerste plaat kan evenaren. Dat begrijp ik echt.

Maar alsjeblieft Lauryn, maak die plaat nou gewoon af. Verras ons. Zing en rap voor ons, voor God en je zoon Zion. En voor al die andere kinderen die je inmiddels hebt gebaard. We wachten op je. De afspraak is: jij maakt een tweede plaat en toert rond, wij dragen je op handen omdat het je weer is gelukt. It could all be so simple. 

  1. [1]C’est toeval, non? Vandaag kwam het nieuws dat Lauryn 12 april naar Melkweg/Amsterdam komt!

Tags: , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

-->