nummer van 16/03/2012 door

‘1960 what?’ van Gregory Porter

Opzwepend, maar vooral: urgent

Gregory Porter – 1960 What? – Official Music Video (Jazz, Soul Music)

Het is dat ik op mijn achttiende heb gebungeejumpt, want eigenlijk ben ik een gewoontedier dat niet altijd behoefte heeft aan nieuwe dingen in het leven. Maar zijn we niet allemaal gewoontedieren die soms het nieuwe vrezen maar wel ooit zijn overgehaald om ergens van af te springen? Nou, precies. Ik hoef me volgens mij nergens voor te schamen. Toch benijd ik mensen die altijd met het nieuwste van het nieuwste bezig zijn. Op muziekgebied bijvoorbeeld, al weet ik dat de meesten er betaald voor krijgen. Wat moet het goed voelen om iets als ‘eerste’ ontdekt te hebben. Inmiddels kan ik je vertellen dat het minstens zo goed voelt om deze mensen op de voet te volgen waardoor ik dankzij hun drang om de eerste te zijn gratis tips en mp3-tjes krijg doorgespeeld. Waarvoor dank.

The One

(Het kan ook andersom. Mensen die op een bepaald moment in hun leven een heuse cd cadeau krijgen en besluiten nooit meer iets anders draaien. Hun hele cd-toren kunnen ze bij wijze van spreken weggooien. Tot grote ergernis van de buren, die wel een cd-toren hadden kunnen gebruiken.)

Een gewoontedier dus, ik. Het komt erop neer dat ik vaak naar dezelfde albums en dezelfde liedjes luister. Vertrouwde liedjes waarvan ik de baslijnen kan dromen, tweede stemmen kan overtreffen met een derde, en gitaarsolo’s als een volleerd mezzo-sopraan de douchecabine uit weet te slingeren. Elke zucht en blauwe noot met rasperig kraakje voel ik aankomen, drumbreaks kunnen me niet om de tuin leiden. Melodielijnen staan gegraveerd op mijn stembanden. Kortom, wat ik tot in de kleinste details ken, maakt me zielsgelukkig.

De keerzijde hiervan is natuurlijk dat ik weleens vergeet nieuwe muziek te checken. Zeker wat betreft zogenaamde ‘groeiliedjes’ en ‘groeiplaten’ heb je aan mij een ongeduldige. Terwijl ik als geen ander weet dat er niets zo bevredigend kan zijn als wanneer het kwartje eenmaal valt. Maar goed. Nieuwe muziek ontdek ik, naast tips via Twitter en platenbakken, vooral via radio. Beter gezegd, via FIP en Radio 6. De enige zenders waar je me muzikaal uren zoet mee houdt. Het Franse FIP draait een eclectisch mengelmoesje van pop, jazz, klassiek,  chansons, wereld- en filmmuziek (en aanverwante genres). Radio 6 levert in Nederland de beste soul en jazz. Beide zenders boeten niet in aan vertrouwde klassiekers, en weten me tegelijkertijd te verrassen. Vroeg of laat hoor ik iets gaafs dat me halsoverkop naar mijn laptop doet rennen om te lezen welke artiest er achter die lekkere beat of stem schuilgaat.

Gisteren, de dag dat heel Nederland voor het eerst de ontluikende lente vierde, heb ik alvorens naar een terras te trekken twee uur naar radio FIP geluisterd. Heel bewust, met mijn ogen dicht. Het was een hele ervaring. Ik heb zelfs de luttele Ibizaesque loungeliedjes uitgezeten, al was het maar om mijn eigen geduld te testen. Afgezien van dat kleine beetje slappe gechill heb ik twee uur overwegend heerlijk afwisselende deuntjes tot me genomen. Ik vermaakte me opperbest. En toen. Gregory Porter. Gregory Porter! De man met de zoetste jazzstem van het afgelopen decennium. Die een prachtig debuut afleverde in 2010 (Water), maar wiens pianoriedels ik maar half kon meeneuriën en tweede stemmen nog niet eens had uitgeprobeerd. Omdat ik hem gewoon was vergeten. Ik weet ook niet hoe dat kan. Want ‘1960 what?’ is geen liedje om zomaar te vergeten. Een geweldig opzwepend nummer, met een urgentie die tot in de triangel terug te horen is.

Aan toffe muziek herinnerd worden is het beste van vertrouwde meets nieuwe muziek. Ik weet, in oude gewoontes verval ik snel. Er is dan ook het nodige in te halen. Er zijn baslijnen uit te zoeken, trompetsolo’s en tweede stemmen te oefenen en “HEY!” ’s met de juiste hoeveelheid rochel eigen te maken. Geluk is luisteren naar een nummer dat je ooit geweldig vond maar vergat compleet uit te pluizen.

Het kan het beste gewoontedier overkomen.

Tags: , , , , , ,

-->